Krzesło (2) - Twarde drewno

Para krzeseł kominkowych z końca XIX wieku, typowy przykład sztuki ubogiej (arte povera) lub rustykalnego wystroju wiejskiego. Ten typ siedzisk wyróżnia się historcznymi cechami:

* Obniżona konstrukcja: Podstawową cechą krzeseł kominkowych jest niska wysokość nóg. Były projektowane specjalnie, by stać bliżej poziomu paleniska (gdzie gromadzi się ciepło) i ułatwiać takie czynności jak gotowanie czy podsycanie ognia.

* Wycięcia w oparciu: Oparcie ma ażurowe, rzeźbione wypełnienia zarówno na górnej części oparcia, jak i na środkowej listwie, skromne, lecz eleganckie kształtowanie charakterystyczne dla rzemiosła Włoch północnych lub centralnych z końca XIX wieku.

* Siedzisko plecione: Typowe siedzisko plecione w rozchodnik w kształcie liści (zwykle z trzciny wodnej lub słomy rzecznej) – element definiujący te krzesła, zaprojektowany tak, by wytrzymywać próbę czasu i łatwo podlegać naprawom.