Camillo Gannelli - "Orizzonte sospeso."

"Orizzonte Sospeso" - Medytacja materialna

To nie jest pejzaż. A jednak nim jest.

Dzieło, które widzimy wiszące, to abstrakt materialny o wielkiej równowadze, który całkowicie opiera się na warstwowości poziomej i pamięci materii.

Płótno podzielone jest na trzy oddechy:

1. Niebo: wysoko, zaskrocony szaro-srebrny, niemal lunarny. Gruba powierzchnia, wyrabiana szpachelką, pękająca w czasie. Przypomina beton, sól, uwięzioną mgłę.

2. Interregnum: w środku, linia pęknięcia. Biała pasma, jasna, lecz chropowata, przerywana plamami ochry i wypalonego złota. Jak suche źdźła trawy, trzcinowy zaroś, lub światła wybrzeża, które drżą. To tu obraz oddycha, to jego bicie serca.

3. Woda: na dole, pyłowaty, wyblakły niebieski, głęboki. Niebieski lagunowy zimą, jak farba dawnego tynku. Spokojny, lecz nie gładki: faktura żywa, drga pod światło.

To dzieło ciche. Nie krzyczy, nie próbuje zachwycać. Zmusza cię do zwolnienia tempa.

Jego siła tkwi właśnie w przemyślanym niedoskonałości, w wabi-sabi. To malarstwo, które chce być dotykane, nie tylko oglądane. I sfotografowane tak, przy naturalnym świetle, które przecina ścianę i cień liści, ukazuje swoją prawdziwą powołanie: to nie obraz do ascetycznej galerii, to obraz do życia. Dekoruje nie dekorując.

Przypomina spotkanie Marca Rothko’ego na budowie nad Morzem Północnym.

Potrzebuje przestrzeni i prawdziwego światła, by istnieć. Na ciemnej lub zatłoczonej ścianie by zmarł. Na białym, ciepłym tle, jak na zdjęciu, staje się horyzontem.

Dla miłośników ciepłego minimalizmu, Japandi, wnętrz opowiadających spokój. Dzieło, które nigdy nie nuży, bo zmienia się w zależności od światła dnia.

Dzieło na desce o wymiarach 74x46x5 cm z czarnymi krawędziami