Camillo Gannelli - "Linea di confine."

"Zawieszona materia"

To, co stoi przed tobą, nie jest krajobrazem, ale przywołuje jego wspomnienie.

Dzieło to abstrakcyjny, matericzny obraz o formacie pionowym, zbudowany z trzech chromatycznych i emocjonalnych pasów, które mówią do siebie kontrastem i ciągłością.

Góra, niebo. Pyłowoszary-niebieskawy odcień, prawie wyblakły przez czas, opracowany gęstą, szorstką materią, jak antykowym tynkiem. Spływy pionowe, wklęsłe, które przypominają stalaktyty lub ślady wyschniętej deszczu. Daje poczucie ciszy, zawieszonej mgły.

Na środku, złota pęknięcie. Pozioma pasma ochrowa, brunatna, przecinana szeregiem drippów złotych pionowych. To serce dzieła, jedyny punkt, w którym światło staje się metaliczne i ciepłe. Przypomina pole pszenicy widziane z daleka, lub miasto odbite na wodzie o zmierzchu, albo zaszyfrowany kod. To tam praca znajduje swój oddech, swój puls.

Na dole, ziemia. Fioletoworóżowy, pudrowy, starożytny liliowy odcień. Miękka, ale nadal matericzna równina, skonsumowana na brzegach przez brązowe cienie, które otaczają jej kruchość. Tu również dwie drobne pionowe rany odwzorowują te wyżej, domykając krąg kompozycji.

Technika i odczucie:
Artysta wyraźnie pracuje pastami, szpachelkami, warstwami. Nie ma rysunku, jest budowa. To malarstwo do dotykania bardziej niż do oglądania. Urok tkwi właśnie w celowej niedoskonałości, w wabi-sabi powierzchni, która wygląda na żywy mur.

Nie krzyczy, szepcze. To dzieło wielkiej dekoracyjnej równowagi, ale z głęboko medytacyjną duszą. Idealne do współczesnego wnętrza, które nie potrzebuje obrazu, który wypełnia, lecz przestrzeni, która oddycha.

Przywołuje Rothko ze względu na warstwowość emocjonalnego koloru oraz Burri z uwagi na miłość do materii.

Mały pejzaż duszy. Abstrakcyjny na zewnątrz, figuratywny w środku.

Dzieło na płótnie, już oprawione w drewnianą ramę.