Diego Dattola - Ciò che resta (diptych)





Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 145662
Doskonała ocena na Trustpilot.
Oryginalny dyptyk *Ciò che resta* Diego Dattoli z 2024 roku to obraz olejny na płótnie, podpisany i datowany na odwrocie.
Opis od sprzedawcy
Artysta: Diego Dattola
Tytuł, rok i technika: *Ciò che resta* (To, co pozostaje), 2024, olej na płótnie
Wymiary: Pojedynczy panel: 60 × 40 cm. Całość (dyptyk ustawiony obok siebie): 60 × 80 cm
Informacje o sygnaturze: Sygnowany i datowany na odwrocie
Edycja: Oryginalne dzieło
Pochodzenie: Kolekcja artysty
Dokumentacja: Certyfikat autentyczności (CoA)
Stan: Niedawne dzieło (2024), w doskonałym, oryginalnym stanie, bez śladów renowacji i uszkodzeń.
Wysyłka: Wysyłany na dwóch krosnach, ponieważ jest to dyptyk.
Wystawiany na: „Biennale di Messina 2025 | 27 września – 23 listopada 2025 | Izba Handlowa | Mesyna”.
Opis dzieła:
W tym dyptyku artysta tworzy wewnętrzny pejzaż, w którym emocja staje się ciałem, obecnością, a ostatecznie — nieobecnością. Kobieca postać, zanurzona w monochromatycznych odcieniach błękitu, wyłania się z półmroku niczym myśl, która za chwilę przybierze kształt. Nie ma tu jednak trwałego zarysu: twarz się dwoi, a dłonie rozpływają się w ulotnym geście. To obraz emocji, która wpływa do ciała i wypływa z niego, drży i rozpada się w ciągu jednej chwili.
Na drugim panelu postać znika. Jej echo zostaje sprowadzone do cienia, abstrakcyjnej plamy — jak gdyby ciało ustąpiło miejsca pamięci, jak gdyby intensywność emocji pochłonęła samą formę odczuwania. Obecność przechodzi w ducha, rozpływając się w błękicie emocji tak głębokiej, że staje się niewidzialna. Wybór błękitu — chłodnego, a zarazem pełnego emocjonalnej intensywności — przywołuje stan melancholii, introspekcji i ciszy. To barwa nocnych rozmyślań, łagodnej żałoby i świadomego dystansu. Obraz nie jest jednak płaski: materia drga, układa się warstwami i pulsuje. Podobnie jak sama emocja — nigdy nie daje się w pełni uchwycić, a jednak odciska się na powierzchniach poprzez subtelne ślady wizualne.
Dzieło nie przedstawia twarzy ani ciała, lecz zmienny stan duszy. Postać jest raczej projekcją niż tematem: tym, co z nas pozostaje, gdy poddajemy się uczuciom albo gdy uczucia nas opuszczają.
Artysta: Diego Dattola
Tytuł, rok i technika: *Ciò che resta* (To, co pozostaje), 2024, olej na płótnie
Wymiary: Pojedynczy panel: 60 × 40 cm. Całość (dyptyk ustawiony obok siebie): 60 × 80 cm
Informacje o sygnaturze: Sygnowany i datowany na odwrocie
Edycja: Oryginalne dzieło
Pochodzenie: Kolekcja artysty
Dokumentacja: Certyfikat autentyczności (CoA)
Stan: Niedawne dzieło (2024), w doskonałym, oryginalnym stanie, bez śladów renowacji i uszkodzeń.
Wysyłka: Wysyłany na dwóch krosnach, ponieważ jest to dyptyk.
Wystawiany na: „Biennale di Messina 2025 | 27 września – 23 listopada 2025 | Izba Handlowa | Mesyna”.
Opis dzieła:
W tym dyptyku artysta tworzy wewnętrzny pejzaż, w którym emocja staje się ciałem, obecnością, a ostatecznie — nieobecnością. Kobieca postać, zanurzona w monochromatycznych odcieniach błękitu, wyłania się z półmroku niczym myśl, która za chwilę przybierze kształt. Nie ma tu jednak trwałego zarysu: twarz się dwoi, a dłonie rozpływają się w ulotnym geście. To obraz emocji, która wpływa do ciała i wypływa z niego, drży i rozpada się w ciągu jednej chwili.
Na drugim panelu postać znika. Jej echo zostaje sprowadzone do cienia, abstrakcyjnej plamy — jak gdyby ciało ustąpiło miejsca pamięci, jak gdyby intensywność emocji pochłonęła samą formę odczuwania. Obecność przechodzi w ducha, rozpływając się w błękicie emocji tak głębokiej, że staje się niewidzialna. Wybór błękitu — chłodnego, a zarazem pełnego emocjonalnej intensywności — przywołuje stan melancholii, introspekcji i ciszy. To barwa nocnych rozmyślań, łagodnej żałoby i świadomego dystansu. Obraz nie jest jednak płaski: materia drga, układa się warstwami i pulsuje. Podobnie jak sama emocja — nigdy nie daje się w pełni uchwycić, a jednak odciska się na powierzchniach poprzez subtelne ślady wizualne.
Dzieło nie przedstawia twarzy ani ciała, lecz zmienny stan duszy. Postać jest raczej projekcją niż tematem: tym, co z nas pozostaje, gdy poddajemy się uczuciom albo gdy uczucia nas opuszczają.

