Antoni Tapies (1923-2012) - Testa vitale. Acquaforte. 1981

Antoni Tàpies (Barcelona 1923 – 2012). Główka żywa. 1981. Akwaforta. Wymiary arkusza 55 x 75 cm. Wymiary płyty 35,5 x 49,5 cm. Podpisana ołówkiem przez artystę i numerowana 46/99. Wydawca J. Barbara Barcelonа. W doskonałym stanie – drobne i marginalnie nieistotne zagniecenia marginesowe. Nie zaleca się wysyłki poza UE (zamówienie może ulec opóźnieniu lub zostać anulowane).

Antoni Tàpies i Puig, markiz de Tàpies (wymawiane katalońsko: [ənˈtɔni ˈtapi.əs]; Barcellona, 13 grudnia 1923 – Barcellona, 6 lutego 2012) był hiszpańskim malarzem, rzeźbiarzem i historykiem sztuki.

Był jednym z najważniejszych przedstawicieli katalońskiego prądu artystycznego bardziej wrażliwego na ogólną odnowę gustu, zwanego informale internazionale. Uważany za jednego z najważniejszych hiszpańskich artystów XX wieku. Prace katalońskiego artysty cieszą się ośrodkiem badań i konserwacji w Fundació Antoni Tàpies w Barcelonie.

Biografia

Antoni Tàpies.
Tàpies był synem adwokata Josepa Tàpies i Marii Puig, córki rodziny katalońskich polityków. Zawód jego ojca i powiązania matki z różnymi członkami życia politycznego Katalonii pozwoliły mu dorastać w liberalnym otoczeniu. Tàpies zawsze podkreślał, że konflikt między antyklerykalizmem ojca a ortodoksyjnym katolicyzmem matki skłonił go do osobistych poszukiwań nowej duchowości, którą odnalazł w filozofiach i religiach orientowych, przede wszystkim w zenie.

Po pobycie w Paryżu i Nowym Jorku w 1948 r. był jednym z pierwszych, którzy przystąpili do ruchu Dau al Set, tak na początku nazywanego sztuką informale, założonego w Barcelonie przez poetę Joana Brossę. Od 1955 uczestniczył w grupie Taüll z Modesto Cuixart, Juanu José Tharrats i José Guinovart.

W 1958 r. przedstawił przegląd własnej twórczości na Biennale w Wenecji, co przyniosło mu Nagrodę UNESCO. W 1973 prezentował się w Musée d'Art Moderne w Paryżu, a w 1977 w Albright-Knox Art Gallery w Buffalo. W 1981 r. Tàpies otrzymał złotą medalę Sztuk Pięknych od króla Juana Carlosa I, a w 1983 r. został uhonorowany Medalla d'Or de la Generalitat de Catalunya.

W Londynie nadano mu tytuł doktora honoris causa przez Royal College of Art.

W 1990 r. otwarto Fundację Antoni Tàpies w Barcelonie, do której od wielu lat pracował z oddaniem.

Zmarł w 2012 roku w wieku 88 lat.