Sebastian Bieniek - Doublefaced No. 7 (1/9)

Sebastian Bieniek (ur. w 1975 roku w Polsce) jest znany z prac podejmujących temat dwoistości i ambiwalencji, które od 2013 roku wielokrotnie stawały się viralowe i były publikowane przez największe magazyny na całym świecie. Według hiszpańskiego magazynu VOGUE nawet Madonna poprosiła go w 2016 roku o stworzenie okładki jej nowego albumu, jednak ekscentryczny artysta, jak to często bywało, odmówił i wolał pozostać sobą.

______

Na sprzedaż:

Oryginalna fotografia (wysokiej jakości wydruk fine art) z serii Doublefaced (2013) Sebastiana Bienieka.

Istnieje tylko 9 indywidualnie numerowanych i sygnowanych oryginałów tej pracy (Doublefaced No. 7). Tutaj egzemplarz 1/9.

Większość oryginałów znajduje się w ważnych kolekcjach na całym świecie. Między innymi w USA, Szwajcarii, Włoszech, Holandii, Austrii, Niemczech, Hiszpanii, Królestwie Bahrajnu, Zjednoczonym Królestwie, Japonii i Hongkongu.

Ta praca jest sprzedawana jako przedostatnia z pozostałych, oferowana bezpośrednio przez artystę.

Zwycięzca aukcji otrzyma ponadto wystawiony przez artystę na swoje nazwisko certyfikat autentyczności.

_____

Szczegóły dzieła:

FORMAT POZIOMY! DWUKROTNIE WIĘKSZY NIŻ FORMAT PIONOWY

- Tytuł: Doublefaced No. 7 (1/9)
- Rok: 2013
- Wymiary: 57,5 x 83 cm. (Wokół fotografii znajduje się biały margines o szerokości 4 cm. Podane wymiary obejmują biały margines)
- Charakterystyka: dzieło jest fotografią (niepodklejoną i nieoprawioną)
- Papier: Baryta canson
- Technika wykonania: C-print
- Sygnatura: z przodu, u dołu, podpisana, zatytułowana i datowana; opatrzona pieczęcią

_____

Stan fotografii:

Dobry stan.

_____

Wysyłka:

Fotografia zostanie wysłana zwinięta w rulon.

_______

O serii Doublefaced:

Seria fotograficzna Doublefaced berlińskiego artysty Sebastiana Bienieka jest bezsprzecznie uznawana za jedną z najważniejszych i najbardziej wpływowych serii fotograficznych ery Internetu. Stanowi doskonały przykład sztuki współczesnej, która nie tylko pojmuje ducha naszych czasów, lecz także odzwierciedla go w najczystszej postaci. W epoce zdominowanej przez cyfrową autoprezentację, nieustanne wymyślanie siebie na nowo i fragmentację własnej tożsamości w mediach społecznościowych Bieniek trafił swoimi pracami w czuły punkt społeczeństwa. Jego dzieła uchwyciły głęboką ludzką potrzebę, by w cyfrowym szumie być jednocześnie zamaskowanym i widocznym, oraz sprawiły, że dwoistość naszej współczesnej egzystencji stała się wizualnie namacalna.

Minimalistyczna, lecz głęboko niepokojąca koncepcja — drugie twarze rysowane eyelinerem i szminką na policzkach modelek — rozprzestrzeniła się viralowo w latach 2010. i trwale wpłynęła na światową popkulturę i modę. O sile tego artystycznego impulsu i jego trafnym uchwyceniu ducha czasu świadczy ogromny wpływ, jaki wywarł na światowe ikony. „Królowa popu” Madonna była tak zafascynowana hipnotycznym językiem obrazów, że wybrała zdjęcie z serii na okładkę swojego albumu Madame X. Koncepcja odcisnęła też wyraźne piętno na muzyce i popkulturze: w oficjalnym teledysku do przeboju Marilyna Monroe’a Pharrella Williamsa skopiowano ikoniczny pomysł iluzji dwóch twarzy i zaprezentowano go milionowej publiczności.

Najbardziej spektakularny pomost między awangardową sztuką ciała a światem high fashion seria stworzyła na wybiegach francuskiej metropolii. Projektant mody Simon Porte Jacquemus dostrzegł potencjał tych prac, trafnie oddających ducha czasu, i zaprezentował ten styl podczas Paris Fashion Week we współpracy z Sebastianem Bieniekiem i przy jego udziale. Kolekcja inspirowana sztuką Bienieka wywołała w świecie mody prawdziwą sensację i pomogła Jacquemusowi zdobyć prestiżową nagrodę LVMH Special Jury Prize, której wartość wynosiła 150 000 euro. Dzięki połączeniu fenomenu internetowego, popkultury i haute couture seria Doublefaced w imponujący sposób pokazała, jak tradycyjna sztuka może przekraczać granice analogowego świata i stawać się uniwersalnym językiem wizualnym całego pokolenia.

_____

O artyście:

Niemiecki artysta konceptualny, malarz i fotograf Sebastian Bieniek (1975) jest uznawany za jednego z najbardziej radykalnych twórców przekraczających granice we współczesnym świecie sztuki. Cała jego twórczość była nieustannym, prowokacyjnym tańcem na cienkiej jak pajęczyna granicy między rzeczywistością a iluzją.

Urodzony na Górnym Śląsku, Bieniek przyjechał do Niemiec w 1989 roku jako późny przesiedleniec i rozpoczął artystyczną drogę w Hochschule für Bildende Künste Braunschweig. Studiował tam sztuki piękne pod wpływem skrajnie odmiennych postaci: światowej sławy pionierki performansu Mariny Abramović oraz szwajcarskiego artysty konceptualnego Johna M. Armledera. Później przeniósł się na Uniwersytet Sztuk Pięknych w Berlinie, gdzie ukończył studia jako student mistrzowski, równolegle studiując reżyserię w Niemieckiej Akademii Filmowej i Telewizyjnej w Berlinie. Karierę rozpoczął pod koniec lat 90. w legendarnym berlińskim ośrodku sztuki Tacheles, skąd szybko awansował do grona uznanych twórców. W 2013 roku międzynarodową sławę przyniosła mu viralowa seria fotograficzna Doublefaced, po której renomowane magazyny okrzyknęły go jednym z najbardziej wpływowych artystów Berlina.

Już na wczesnym etapie kariery Bieniek zwracał na siebie uwagę działaniami, które głęboko niepokoiły publiczność i tradycyjny świat sztuki. Zainspirowany doświadczeniami granicznymi swojej mentorki Abramović, wykorzystywał własne ciało jako materiał i w jednej z wczesnych prac przez wiele dni codziennie nacinał sobie ramię, by fizycznie dokumentować przemijanie. Oprócz tych bolesnych działań organizował niepokojące eksperymenty społeczne w przestrzeni publicznej: bez zezwolenia rozciągał na dużych odcinkach taśmę ostrzegawczą, odgradzając wejścia do metra lub place w Berlinie. W ten sposób pokazywał, jak ślepo ludzie podporządkowują się autorytetowi wizualnemu i państwowemu. W wydanej w 2011 roku książce Realfake rozszerzył te eksperymenty na przestrzeń cyfrową: tworząc dziesiątki fałszywych profili, celowo manipulował algorytmami, mediami i opinią publiczną — na długo przed tym, zanim zjawisko „alternatywnych faktów” dotarło do światowej polityki.

Absolutnym i najbardziej radykalnym zwieńczeniem tej interdyscyplinarnej twórczości było upozorowanie własnej śmierci jako finałowego performansu artystycznego. Bieniek, który przez całe życie analizował mechanizmy oddziaływania na media, tożsamości cyfrowej i oszustwa, rozciągnął tę zasadę na ostateczną granicę ludzkiej egzystencji. Fałszował i aranżował doniesienia o własnym zgonie, czemu towarzyszyły koncepcyjne nagrania wideo, takie jak Apology for being dead, wprawiając świat sztuki i opinię publiczną w osłupienie. Tym działaniem poszedł w pracy interdyscyplinarnej znacznie dalej niż jakikolwiek artysta przed nim. Nie wykorzystywał już tylko płótna, kamery czy żywego ciała, lecz uczynił samo całkowite zniknięcie, grę z zaświatami i następującą po niej medialną histerię właściwym dziełem sztuki. Bieniek ostatecznie dowiódł tym samym, że w epoce sieci cyfrowych nawet granica między życiem a śmiercią może być manipulowana, kształtowana i wreszcie stać się częścią hiperrzeczywistej inscenizacji.