Reinata Sadimba (1945) - A Relaxada

Technika: Rzeźba w ceramice
Wymiary: 18x18
Tytuł: A Relaxada

W doskonałym stanie

W dziele Reinaty Sadimba definiuje się istotna twarzowość: nie ma portretu, lecz raczej pierwotna subiektywność wynikająca ze stylizacji, która ma na celu. Tak więc w dziele obserwujemy oczy, usta, uszy i nozdrza, które są wyrażone za pomocą nacięć i zrębów, wydające się powtarzać wyrazy odnoszące się do wewnętrzności obserwowanej w jej rzeźbie, jakby Reinata rzeźbiła z zamkniętymi oczami, lub, innymi słowy, jakby miała wizję osadzoną w punkcie ślepym i rozproszoną przez jej dłonie, gdy bada, aby nadać formę glinie, odtwarzając postać wykonaną w sposób doskonały, która wyraża piękno spokoju.

Wysłane w drewnianej skrzynce i chronione plastikową folią bąbelkową oraz styropianem

Biografia
Reinata Sadimba ComIH (Mueda, 1945) to mozańska ceramikarka, która prezentowała swoje prace w wielu instytucjach sztuki na całym świecie.

Drogowskaz
Reinata otrzymała tradycyjne wykształcenie etniczne Makonde, obejmujące wytwarzanie przedmiotów użytkowych z gliny. Nauczyła się sztuki ceramiki od swojej matki, najpierw, by żywić rodzinę po tym, jak straciła ojca, a później dlatego, że glina pozwalała jej „powiedzieć rzeczy, których nie potrafiła opowiedzieć inaczej”. Praca Reinaty jest silnie ukształtowana przez jej osobiste doświadczenia. W młodości była żoną i dwukrotnie rozwiedzioną, miała osiem dzieci, z których tylko jedno przeżyło. Jej twarz jest tatuażowana, zgodnie z tradycjami Makonde. Podczas tworzenia była częścią Frontu Wyzwolenia Mozambiku (FRELIMO), walki zbrojnej przeciwko portugalskiemu rządowi kolonialnemu, która zaczęła się w 1964 roku i doprowadziła do niepodległości kraju w 1974 roku.
W 1975 roku, po rozwodzie i zakończeniu związku uważanego za przemocowy, Reinata zrewolucjonizowała swoją pracę i zaczęła dodawać własne ozdoby do swoich dzieł.
Na początku lat 80. XX wieku współpracowała przy projektcie rolniczym z parą Szwajcarów, która osiedliła się w pobliżu Muedy, gdzie zamieszkiwała. Ta współpraca przyniosła jej większą widoczność sztuki. Jednak w wyniku wojny domowej (1976–1992) wyemigrowała z jedynym synem do Dar-es-Salaam w Tanzanii, gdzie mieszkała z siostrą Josefiną. Tutaj zaczęła wystawiać w małych galeriach sztuki i na rynkach rzemieślniczych. Stałe wsparcie pary przyjaciół ze Szwajcarii pozwoliło jej uzyskać stabilność ekonomiczną do tworzenia zgodnie z własną estetyką i wyobraźnią. To wsparcie twórczości pchnęło jej sztukę do przodu, umożliwiając rozwój nowych technik i sposobów wypału. Pobyt w Tanzanii pomógł jej rozwinąć estetykę i reprezentację ludzkiego ciała, tworząc żywe i przenikliwe formy, aż do stworzenia własnego wszechświata.
W 1992 roku wróciła do Mozambiku i osiedliła się w Maputo. Tutaj otrzymała duże wsparcie od Augustina Cabral, ówczesnego dyrektora Muzeum Historii Naturalnej Mozambiku, i założyła swój warsztat w samym muzeum. W 1998 roku w muzeum odbył się tydzień nauczania ceramiki tradycyjnej, podczas którego praca Reinaty została wyróżniona.
W swoich jubileuszach Reinata używa gliny ze względu na jej plastyczność oraz wapień krystaliczny i grafit, które nadają jej pracom charakterystyczny zielony odcień. Tworzy dzbany, naczynia i garnki oraz innego typu formy o kształtach antropomorficznych, z ciałem i twarzą oraz z rzeźbieniami lub znanymi kulturami Makonde znakami. Jej prace niosą wiele ukrytych przekazów: „dwa dzbany wyłaniają się z jednego dzbanu, w doniczce pyton czy nyoka odtwarzają życie i śmierć otaczające człowieka, garnki mają wiele otworów i nóg, a postacie, które zwykle pojawiają się bez płci, wypróżniają się”.[1] Postacie, które tworzy, są związane z opowieściami i legendami jej regionu.