Georgii Wolff - EXERCITATIONUM MEDICO-PHILOLOGICARUM - 1686

01
dzień
17
godziny
34
minuty
54
sekundy
Aktualna oferta
€ 28
Bez ceny minimalnej
Volker Riepenhausen
Ekspert
Wyselekcjonowany przez Volker Riepenhausen

Specjalista w literaturze podróżniczej i rzadkich drukach sprzed 1600 roku z 28-letnim doświadczeniem.

Estymacja  € 1.000 - € 1.500
IT
€ 28
DE
€ 25
SK
€ 22

Ochrona nabywców Catawiki

Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły

Trustpilot: 4.4 | opinie: 145662

Doskonała ocena na Trustpilot.

*EXERCITATIONUM MEDICO-PHILOLOGICARUM* Georgii Wolffa to pierwsze wydanie po łacinie, opublikowane w 1686 roku i oprawione w pergamin.

Podsumowanie wspomagane sztuczną inteligencją

Opis od sprzedawcy

Georg Wolfgang Wedel (1645–1721)

Exercitationum Medico-Philologicarum Decades Duae

Jena, Johann Bielcke, 1686

Opus między medycyną, filologią a filozofią natury w Europie XVII wieku

W samym sercu rewolucji naukowej XVII wieku, gdy medycyna europejska stopniowo stawała się niezależna od niepodważalnej władzy antyku i zwracała ku obserwacji natury oraz badaniu eksperymentalnemu, w Jenie w 1686 roku ukazało się wyjątkowe dzieło pod względem erudycji i różnorodności tematów: Exercitationum Medico-Philologicarum Decades Duae, autorstwa lekarza i filozofa natury niemieckiego Georga Wolfa Wedela.

Dzieło, którego tytuł można przetłumaczyć jako Dwie decady dissertacji médico-filologicznych, zrzesza dwadzieścia traktatów poświęconych równie wielu zagadnieniom, w których medycyna, anatomia, historia, filozofia, chemia i interpretacja starożytnych tekstów spotykają się w koncepcji wiedzy typowej dla epoły baroku.

Nie jest zatem to prosty podręcznik medyczny, lecz świadectwo kultury naukowej europejskiego baroku, w którym ludzkie ciało badano zarówno poprzez doświadczenie zmysłów, jak i czytanie wielkich autorów antyku.

### Autorem: Georg Wolfgang Wedel, lekarz i interpretor natury

Georg Wolfgang Wedel (1645–1721) należał do pokolenia niemieckich uczonych, które przyczyniło się do odnowy medycyny w drugiej połowie XVII wieku.

Wykształcony w niemieckim środowisku uniwersyteckim, Wedel związał przede wszystkim swoje nazwisko z Uniwersytetem w Jenie, jednym z najważniejszych ośrodków intelektualnych Niemiec tamtego czasu, gdzie prowadził intensywną działalność akademicką i naukową.

Wybitny lekarz o wysokiej reputacji, był także doradcą i arcy-orta sassonski, pełnił te urzędy, co świadczy o prestiżu osiągniętym w kręgach władców feudalnych.

Jego działalność naukowa obejmowała medycynę teoretyczną, farmakologię, chemię, fizjologię i filozofię naturalną, odzwierciedlając epokę, w której dyscypliny naukowe nie były jeszcze rygularnie oddzielone.

Wedel wpisywał się bowiem w tradycję intelektualną, która uważała medycynę za naukę uniwersalną, zdolną czerpać nauki z anatomii i chemii, a także z historii, literatury i filozofii.

W jego dziełach współistnieją dziedzictwo medycyny hipokratycznej i galenicznej, sugestie tradycji paracelsowskiej oraz nowe interpretacje zjawisk naturalnych rozwijających się w XVII wieku.

Jego postać jest szczególnie interesująca właśnie ze względu na tę zdolność poruszania się między różnymi systemami myślenia w momencie, gdy pewności medycyny tradycyjnej były poddawane coraz ostrej krytyce.

### Jena i niemiecka sztuka typograficzna w 1686 roku

Dzieło zostało opublikowane w Jenie w 1686 roku na koszt drukarza-wydawcy Johannesa Bielckiego, co poświadcza formula łacińska Sumptibus Johannis Bielckii.

Skład i druk zostały powierzone drukarni wdowy Samuela Krebs'a, identyfikowanej na okładce poprzez napis Literis Viduae Samuelis Krebsii.

Ta rozróżnienie między wydawcą finansującym a zakładem drukarskim stanowi znaczący element organizacji handlu księgarskiego niemieckiego w XVII wieku.

Wdowy drukarzy mogły bowiem przejmować prowadzenie rodzinnych warsztatów, zapewniając ciągłość produkcji edytorskiej i chroniąc dziedzictwo czcionek, sprzętu i relacji handlowych.

Jena stanowiła środowisko sprzyjające publikowaniu prac naukowych i akademickich. Obecność uniwersytetu generowała stałe zapotrzebowanie na traktaty, rozprawy filozoficzne, teksty medyczne i publikacje przeznaczone do obiegu między profesorami, studentami i uczonymi europejskimi.

Volume Wedela doskonale wpisuje się w tę tradycję, świadcząc o roli miast uniwersyteckich niemieckich w upowszechnianiu nowoczesnej kultury naukowej.

### Zawartość: dwadzieścia dochodzeń w tajemnice ludzkiego ciała

Struktura dzieła została zapowiedziana już w samym tytule: dwie decady, czyli dwadzieścia ćwiczeń, z których każde poświęcone jest konkretnej kwestii medycznej, filozoficznej lub filologicznej.

Różnorodność tematów stanowi jeden z najbardziej fascynujących aspektów tomu.

Pierwsze rozprawy zajmują tematy, które dziś mogłyby wydawać się zaskakujące w medycznym opracowaniu, jak śmierć Judasza Iskarioty i śmierć konsula rzymskiego Marca Attilii Regola.

W obu przypadkach Wedel rozważa świadectwa historyczne i literackie w świetle wiedzy medycznej, starając się interpretować zdarzenia przez pryzmat fizjologii, anatomii i refleksji nad przyczynami zgonu.

Rozprawa poświęcona Judasowi stanowi szczególnie wymowne przykład tej metodologii: epizod z tradycji chrześcijańskiej staje się okazją do dyskusji o zagadnieniach anatomicznych i porównania rozmaitych świadectw.

Podobnie historia Attilii Regola, znanej postaci historii republikańskiej Rzymu, pozwala zmierzyć się z relacją między narracją historyczną, cierpieniem fizycznym a interpretacją medyczną.

Oprócz tych tematów Wedel poświęca dużo miejsca kwestiom ściśle fisiologicznym.

Jedna disertacja traktuje twarz jako lustro ciała, odwołując się do antycznej tradycji fizjognomii, według której zewnętrzny wygląd mógł ujawniać wewnętrzne stany organizmu.

Inne rozprawy badają światło życia, odżywianie, macicę, kolory obserwowane w praktyce medycznej, tak zwanego ducha ruchowego, gruczoły, narządy oddychania, czuk, objawy katary i reumatyczne, puls i pocenie się.

Szczególnie znamienny jest tu nurt zainteresowania ruchem serca, oddychaniem i funkcjonowaniem struktur anatomicznych: kwestie, które w XVII wieku były w centrum głębokich przemian teoretycznych.

Ostatnia część tomu odnosi się także do chemii i jej zasad, kulminując w dwudziestej ćwiczeniu, poświęconej Clavis Principiorum Chimicorum, czyli kluczowi do zasad chemicznych.

To zakończenie nadaje dziełu charakter szczególnie reprezentatywny dla medycyny czasów, gdy procesy chemiczne zaczynały być traktowane jako narzędzia fundamentalne do zrozumienia funkcjonowania organizmu i przygotowywania lekarstw.

### Znaczenie historyczne: między Galenem, Harveyem a nową nauką

Aby w pełni zrozumieć wartość Exercitationes Wedla, należy umieścić je w wielkim procesie przemiany medycyny europejskiej XVII wieku.

Przez wieki nauczanie medyczne na uniwersytetach było zdominowane przez autorytet Hipokratesa, Galena i ich komentatorów.

W renesansie jednak badania anatomiczne Andrzeja Vezalja otworzyły nowe perspektywy, ukazując, jak bezpośrednia obserwacja ciała ludzkiego może korygować lub uzupełniać przekazywaną wiedzę.

W 1628 roku William Harvey opublikował słynne De motu cordis, formułując dowód na przepływ krwi i diametralnie zmieniając zrozumienie układu sercowo-naczyniowego.

Kilka dekad później Marcello Malpighi przyczynił się do utrwalenia tej rewolucji swoimi obserwacjami mikroskopowymi.

Wedel działał w ramach tego zmieniającego się świata naukowego.

Jego refleksje na temat serca, oddychania, gruczołów i procesów fizjologicznych świadczą o znaczeniu takich kwestii w europejskiej debacie medycznej.

Innym istotnym punktem odniesienia jest Paracelsus, szwabsko-niemiecki lekarz i filozof XVI wieku, który podnosił centralność chemii w zrozumieniu chorób i przygotowaniu środków leczniczych.

W XVII wieku te idee przyczyniły się do kształtowania iatrochemii, nurtu próbującego interpretować zjawiska fizjologiczne i patologiczne poprzez przemiany chemiczne.

Rozprawy Wedla należą do tego horyzontu kulturowego, w którym klasyczna tradycja medyczna oraz nowe doktryny chemiczne konfrontowały się w sposób ciągły.

Znaczenie dzieła nie polega na prezentowaniu jednej rewolucyjnej odkrycia, lecz na ukazaniu momentu historycznego, w którym wiedza medyczna redefiniowała własne narzędzia, źródła i granice.

### Aparat ikonograficzny i znak wydawcy

Z perspektywy bibliograficznej i artystycznej edycja z 1686 roku prezentuje oszczędny, lecz wyjątkowo ciekawy aparat dekoracyjny, zgodny z tradycją publikacji akademickich niemieckich późnego XVII wieku.

Okładka dominuje herb typograficzny Xilograficzny przedstawiający orła nad własnym gniazdem, osadzony w ozdobnej ramie.

Kompozycja odwołuje się do symbolicznego języka głęboko zakorzenionego w kultury religijnej i moralnej epoki. Orzeł, tradycyjnie kojarzony z wyniesieniem, czujnością i siłą, w tym kontekście zyskuje również znaczenie związane z ochroną i przekazywaniem życia.

Obecność łacińskiego motta nadaje obrazowi charakter symboliczny, zgodnie z powszechną w praktyce wydawniczej ówczesnej Europy zwyczajem.

Znak wydawcy można przypisać środowisku Johannesa Bielckiego, jednak nie jest możliwe jednoznaczne zidentyfikowanie rytownika ani projektanta odpowiedzialnego za jego realizację.

Do dekoracji okładki dołączone są ornamenty, inicjały zdobione i rozwiązania typograficzne, które świadczą o staranności w prezentowaniu dzieła.

Szczególnie elegancki jest ornament roślinno-graficzny występujący na stronach wstępnych i na początku pierwszej rozprawy, w towarzystwie dużych, obficie zdobionych inicjałów.

Użycie liter łacińskich, kursyw i różnych czcionek pozwala odróżnić cytaty, nagłówki i najważniejsze fragmenty rozpraw.

Ilustracyjny aparat egzemplarza dokumentowanego jest więc przede wszystkim ozdobny i emblematyczny, a nie naukowo-ilustrujący: jego wartość tkwi głównie w świadectwie barokowej estetyki typograficznej.

### Fascynujący szczegół: dedykacja Johannowi Bohnowi

Jednym z najbardziej interesujących elementów dzieła jest dedykacja dla Johanna Bohn’a (1640–1718), wybitnego niemieckiego lekarza i anataomisty, profesora Uniwersytetu w Lipsku.

Bohn był ważną postacią w historii medycyny sądowej i w badaniach przyczyn zgonów.

Wybór poświęcenia mu dzieła nie wydaje się przypadkowy.

Pierwsze rozprawy Wedla, koncentrujące się na śmierci postaci historycznych i religijnych, wpisują się bowiem w horyzont badań zbliżony do zainteresowań anatomicznych i medyczno-sądowych dedykata.

Dedykacja ponadto świadczy o istnieniu sieci intelektualnej łączącej wielkie niemieckie uniwersytety, sprzyjającej wymianie obserwacji, publikacji i interpretacji naukowych.

Poprzez te strony ukazuje się świat akademicki, w którym uznanie dla mistrzów i kolegów stanowiło integralny element budowania i szerzenia wiedzy.

### Ciekawostki i osobliwości dzieła

Wśród najbardziej sugestywnych elementów tomu wyróżnia się chęć poddania badań medialnych słynnych epizodów historii antycznej i tradycji religijnej: stawia on je w kontekście dochodzeń medycznych.

Śmierć Judasza na przykład nie jest rozpatrywana jedynie z perspektywy moralnej i teologicznej, lecz staje się problemem interpretacji anatomicznej.

Podobnie dzieje Attilii Regola, otoczone od czasów antyku opowieściami o cierpieniu i ofierze, omawiane są poprzez zestawienie świadectw historycznych i wiedzy fizjologicznej.

Nie chodzi o legendarne historie wokół księgi, lecz o tradycje, które Wedel sam przyjmuje jako przedmiot dyskusji.

Innym ciekawym elementem jest rozważenie poświęcone twarzy jako lustrze ciała. Odzwierciedla ono przekonanie szeroko rozpowszechnione w medycynie starożytnej i nowożytnej: że wygląd twarzy, koloryt skóry i wyraz mogą dostarczyć wskazówek na temat stanu organów wewnętrznych.

Inna istotna cecha to zakończenie dzieła, poświęcone principiom chemicznym. Wskazuje ono, jak chemia weszła już do języka medycyny, mimo iż koncepty i interpretacje różniły się znacznie od współczesnej nauki.

Na końcu warto zwrócić uwagę na późniejszy los edycji rozpraw. Wedel kontynuował bowiem publikację swoich ćwiczeń, które stały się częścią szerszego zbioru stu medyczno-filologicznych traktatów, wydanego na początku wieku XVIII.

Edycja jeniejska z 1686 roku stanowi zatem jedno z pierwszych ogniw projektu intelektualnego, który miał dotrzeć do znacznie większych rozmiarów.

### Zakończenie

Exercitationum Medico-Philologicarum Decades Duae Georga Wolfa Wedela stanowią istotne świadectwo medycyny europejskiej na progu Oświecenia.

Na tych stronach odzwierciedlona jest koncepcja wiedzy, w której lekarz to nie tylko ten, który obserwuje i leczy ciało ludzkie, lecz także naukowiec historii, starożytnych języków, filozofii i zjawisk naturalnych.

Dzieło ukazuje obraz wieku przesiąkniętego głębokimi przemianami intelektualnymi, wiszącego między szacunkiem dla autorytetu antyków a rosnącym zaufaniem do rozumu i badania naukowego.

Jego historyczne znaczenie leży przede wszystkim w zdolności udokumentowania tej przemiany: od medycyny opartej głównie na tradycji do dyscypliny coraz bardziej zainteresowanej anatemą, fizjologią i naturalnym wyjaśnianiem zjawisk.

Jenicka edycja z 1686 roku, z jej elegancką oprawą typograficzną, znakami i bogactwem rozpraw, stanowi interesujący dokument historii książki naukowej.

Dzieło, w którym spotykają się erudycja humanistyczna i ciekawość eksperymentalna, przez które dalej można rozpoznawać najgłębsze pragnienie kultury naukowej XVII wieku: zrozumieć naturę ludzką, badając jednocześnie ciało, historię i świat.

Stan kolacji i zachowania: 7pp,(80pp) doskonały stan zachowania, nieliczne plamki, ale ogólnie doskonałe egzemplarze

Ekspresowa wysyłka w zaledwie 24 godziny robocze w UE; dla krajów spoza UE 48 godzin roboczych

Georg Wolfgang Wedel (1645–1721)

Exercitationum Medico-Philologicarum Decades Duae

Jena, Johann Bielcke, 1686

Opus między medycyną, filologią a filozofią natury w Europie XVII wieku

W samym sercu rewolucji naukowej XVII wieku, gdy medycyna europejska stopniowo stawała się niezależna od niepodważalnej władzy antyku i zwracała ku obserwacji natury oraz badaniu eksperymentalnemu, w Jenie w 1686 roku ukazało się wyjątkowe dzieło pod względem erudycji i różnorodności tematów: Exercitationum Medico-Philologicarum Decades Duae, autorstwa lekarza i filozofa natury niemieckiego Georga Wolfa Wedela.

Dzieło, którego tytuł można przetłumaczyć jako Dwie decady dissertacji médico-filologicznych, zrzesza dwadzieścia traktatów poświęconych równie wielu zagadnieniom, w których medycyna, anatomia, historia, filozofia, chemia i interpretacja starożytnych tekstów spotykają się w koncepcji wiedzy typowej dla epoły baroku.

Nie jest zatem to prosty podręcznik medyczny, lecz świadectwo kultury naukowej europejskiego baroku, w którym ludzkie ciało badano zarówno poprzez doświadczenie zmysłów, jak i czytanie wielkich autorów antyku.

### Autorem: Georg Wolfgang Wedel, lekarz i interpretor natury

Georg Wolfgang Wedel (1645–1721) należał do pokolenia niemieckich uczonych, które przyczyniło się do odnowy medycyny w drugiej połowie XVII wieku.

Wykształcony w niemieckim środowisku uniwersyteckim, Wedel związał przede wszystkim swoje nazwisko z Uniwersytetem w Jenie, jednym z najważniejszych ośrodków intelektualnych Niemiec tamtego czasu, gdzie prowadził intensywną działalność akademicką i naukową.

Wybitny lekarz o wysokiej reputacji, był także doradcą i arcy-orta sassonski, pełnił te urzędy, co świadczy o prestiżu osiągniętym w kręgach władców feudalnych.

Jego działalność naukowa obejmowała medycynę teoretyczną, farmakologię, chemię, fizjologię i filozofię naturalną, odzwierciedlając epokę, w której dyscypliny naukowe nie były jeszcze rygularnie oddzielone.

Wedel wpisywał się bowiem w tradycję intelektualną, która uważała medycynę za naukę uniwersalną, zdolną czerpać nauki z anatomii i chemii, a także z historii, literatury i filozofii.

W jego dziełach współistnieją dziedzictwo medycyny hipokratycznej i galenicznej, sugestie tradycji paracelsowskiej oraz nowe interpretacje zjawisk naturalnych rozwijających się w XVII wieku.

Jego postać jest szczególnie interesująca właśnie ze względu na tę zdolność poruszania się między różnymi systemami myślenia w momencie, gdy pewności medycyny tradycyjnej były poddawane coraz ostrej krytyce.

### Jena i niemiecka sztuka typograficzna w 1686 roku

Dzieło zostało opublikowane w Jenie w 1686 roku na koszt drukarza-wydawcy Johannesa Bielckiego, co poświadcza formula łacińska Sumptibus Johannis Bielckii.

Skład i druk zostały powierzone drukarni wdowy Samuela Krebs'a, identyfikowanej na okładce poprzez napis Literis Viduae Samuelis Krebsii.

Ta rozróżnienie między wydawcą finansującym a zakładem drukarskim stanowi znaczący element organizacji handlu księgarskiego niemieckiego w XVII wieku.

Wdowy drukarzy mogły bowiem przejmować prowadzenie rodzinnych warsztatów, zapewniając ciągłość produkcji edytorskiej i chroniąc dziedzictwo czcionek, sprzętu i relacji handlowych.

Jena stanowiła środowisko sprzyjające publikowaniu prac naukowych i akademickich. Obecność uniwersytetu generowała stałe zapotrzebowanie na traktaty, rozprawy filozoficzne, teksty medyczne i publikacje przeznaczone do obiegu między profesorami, studentami i uczonymi europejskimi.

Volume Wedela doskonale wpisuje się w tę tradycję, świadcząc o roli miast uniwersyteckich niemieckich w upowszechnianiu nowoczesnej kultury naukowej.

### Zawartość: dwadzieścia dochodzeń w tajemnice ludzkiego ciała

Struktura dzieła została zapowiedziana już w samym tytule: dwie decady, czyli dwadzieścia ćwiczeń, z których każde poświęcone jest konkretnej kwestii medycznej, filozoficznej lub filologicznej.

Różnorodność tematów stanowi jeden z najbardziej fascynujących aspektów tomu.

Pierwsze rozprawy zajmują tematy, które dziś mogłyby wydawać się zaskakujące w medycznym opracowaniu, jak śmierć Judasza Iskarioty i śmierć konsula rzymskiego Marca Attilii Regola.

W obu przypadkach Wedel rozważa świadectwa historyczne i literackie w świetle wiedzy medycznej, starając się interpretować zdarzenia przez pryzmat fizjologii, anatomii i refleksji nad przyczynami zgonu.

Rozprawa poświęcona Judasowi stanowi szczególnie wymowne przykład tej metodologii: epizod z tradycji chrześcijańskiej staje się okazją do dyskusji o zagadnieniach anatomicznych i porównania rozmaitych świadectw.

Podobnie historia Attilii Regola, znanej postaci historii republikańskiej Rzymu, pozwala zmierzyć się z relacją między narracją historyczną, cierpieniem fizycznym a interpretacją medyczną.

Oprócz tych tematów Wedel poświęca dużo miejsca kwestiom ściśle fisiologicznym.

Jedna disertacja traktuje twarz jako lustro ciała, odwołując się do antycznej tradycji fizjognomii, według której zewnętrzny wygląd mógł ujawniać wewnętrzne stany organizmu.

Inne rozprawy badają światło życia, odżywianie, macicę, kolory obserwowane w praktyce medycznej, tak zwanego ducha ruchowego, gruczoły, narządy oddychania, czuk, objawy katary i reumatyczne, puls i pocenie się.

Szczególnie znamienny jest tu nurt zainteresowania ruchem serca, oddychaniem i funkcjonowaniem struktur anatomicznych: kwestie, które w XVII wieku były w centrum głębokich przemian teoretycznych.

Ostatnia część tomu odnosi się także do chemii i jej zasad, kulminując w dwudziestej ćwiczeniu, poświęconej Clavis Principiorum Chimicorum, czyli kluczowi do zasad chemicznych.

To zakończenie nadaje dziełu charakter szczególnie reprezentatywny dla medycyny czasów, gdy procesy chemiczne zaczynały być traktowane jako narzędzia fundamentalne do zrozumienia funkcjonowania organizmu i przygotowywania lekarstw.

### Znaczenie historyczne: między Galenem, Harveyem a nową nauką

Aby w pełni zrozumieć wartość Exercitationes Wedla, należy umieścić je w wielkim procesie przemiany medycyny europejskiej XVII wieku.

Przez wieki nauczanie medyczne na uniwersytetach było zdominowane przez autorytet Hipokratesa, Galena i ich komentatorów.

W renesansie jednak badania anatomiczne Andrzeja Vezalja otworzyły nowe perspektywy, ukazując, jak bezpośrednia obserwacja ciała ludzkiego może korygować lub uzupełniać przekazywaną wiedzę.

W 1628 roku William Harvey opublikował słynne De motu cordis, formułując dowód na przepływ krwi i diametralnie zmieniając zrozumienie układu sercowo-naczyniowego.

Kilka dekad później Marcello Malpighi przyczynił się do utrwalenia tej rewolucji swoimi obserwacjami mikroskopowymi.

Wedel działał w ramach tego zmieniającego się świata naukowego.

Jego refleksje na temat serca, oddychania, gruczołów i procesów fizjologicznych świadczą o znaczeniu takich kwestii w europejskiej debacie medycznej.

Innym istotnym punktem odniesienia jest Paracelsus, szwabsko-niemiecki lekarz i filozof XVI wieku, który podnosił centralność chemii w zrozumieniu chorób i przygotowaniu środków leczniczych.

W XVII wieku te idee przyczyniły się do kształtowania iatrochemii, nurtu próbującego interpretować zjawiska fizjologiczne i patologiczne poprzez przemiany chemiczne.

Rozprawy Wedla należą do tego horyzontu kulturowego, w którym klasyczna tradycja medyczna oraz nowe doktryny chemiczne konfrontowały się w sposób ciągły.

Znaczenie dzieła nie polega na prezentowaniu jednej rewolucyjnej odkrycia, lecz na ukazaniu momentu historycznego, w którym wiedza medyczna redefiniowała własne narzędzia, źródła i granice.

### Aparat ikonograficzny i znak wydawcy

Z perspektywy bibliograficznej i artystycznej edycja z 1686 roku prezentuje oszczędny, lecz wyjątkowo ciekawy aparat dekoracyjny, zgodny z tradycją publikacji akademickich niemieckich późnego XVII wieku.

Okładka dominuje herb typograficzny Xilograficzny przedstawiający orła nad własnym gniazdem, osadzony w ozdobnej ramie.

Kompozycja odwołuje się do symbolicznego języka głęboko zakorzenionego w kultury religijnej i moralnej epoki. Orzeł, tradycyjnie kojarzony z wyniesieniem, czujnością i siłą, w tym kontekście zyskuje również znaczenie związane z ochroną i przekazywaniem życia.

Obecność łacińskiego motta nadaje obrazowi charakter symboliczny, zgodnie z powszechną w praktyce wydawniczej ówczesnej Europy zwyczajem.

Znak wydawcy można przypisać środowisku Johannesa Bielckiego, jednak nie jest możliwe jednoznaczne zidentyfikowanie rytownika ani projektanta odpowiedzialnego za jego realizację.

Do dekoracji okładki dołączone są ornamenty, inicjały zdobione i rozwiązania typograficzne, które świadczą o staranności w prezentowaniu dzieła.

Szczególnie elegancki jest ornament roślinno-graficzny występujący na stronach wstępnych i na początku pierwszej rozprawy, w towarzystwie dużych, obficie zdobionych inicjałów.

Użycie liter łacińskich, kursyw i różnych czcionek pozwala odróżnić cytaty, nagłówki i najważniejsze fragmenty rozpraw.

Ilustracyjny aparat egzemplarza dokumentowanego jest więc przede wszystkim ozdobny i emblematyczny, a nie naukowo-ilustrujący: jego wartość tkwi głównie w świadectwie barokowej estetyki typograficznej.

### Fascynujący szczegół: dedykacja Johannowi Bohnowi

Jednym z najbardziej interesujących elementów dzieła jest dedykacja dla Johanna Bohn’a (1640–1718), wybitnego niemieckiego lekarza i anataomisty, profesora Uniwersytetu w Lipsku.

Bohn był ważną postacią w historii medycyny sądowej i w badaniach przyczyn zgonów.

Wybór poświęcenia mu dzieła nie wydaje się przypadkowy.

Pierwsze rozprawy Wedla, koncentrujące się na śmierci postaci historycznych i religijnych, wpisują się bowiem w horyzont badań zbliżony do zainteresowań anatomicznych i medyczno-sądowych dedykata.

Dedykacja ponadto świadczy o istnieniu sieci intelektualnej łączącej wielkie niemieckie uniwersytety, sprzyjającej wymianie obserwacji, publikacji i interpretacji naukowych.

Poprzez te strony ukazuje się świat akademicki, w którym uznanie dla mistrzów i kolegów stanowiło integralny element budowania i szerzenia wiedzy.

### Ciekawostki i osobliwości dzieła

Wśród najbardziej sugestywnych elementów tomu wyróżnia się chęć poddania badań medialnych słynnych epizodów historii antycznej i tradycji religijnej: stawia on je w kontekście dochodzeń medycznych.

Śmierć Judasza na przykład nie jest rozpatrywana jedynie z perspektywy moralnej i teologicznej, lecz staje się problemem interpretacji anatomicznej.

Podobnie dzieje Attilii Regola, otoczone od czasów antyku opowieściami o cierpieniu i ofierze, omawiane są poprzez zestawienie świadectw historycznych i wiedzy fizjologicznej.

Nie chodzi o legendarne historie wokół księgi, lecz o tradycje, które Wedel sam przyjmuje jako przedmiot dyskusji.

Innym ciekawym elementem jest rozważenie poświęcone twarzy jako lustrze ciała. Odzwierciedla ono przekonanie szeroko rozpowszechnione w medycynie starożytnej i nowożytnej: że wygląd twarzy, koloryt skóry i wyraz mogą dostarczyć wskazówek na temat stanu organów wewnętrznych.

Inna istotna cecha to zakończenie dzieła, poświęcone principiom chemicznym. Wskazuje ono, jak chemia weszła już do języka medycyny, mimo iż koncepty i interpretacje różniły się znacznie od współczesnej nauki.

Na końcu warto zwrócić uwagę na późniejszy los edycji rozpraw. Wedel kontynuował bowiem publikację swoich ćwiczeń, które stały się częścią szerszego zbioru stu medyczno-filologicznych traktatów, wydanego na początku wieku XVIII.

Edycja jeniejska z 1686 roku stanowi zatem jedno z pierwszych ogniw projektu intelektualnego, który miał dotrzeć do znacznie większych rozmiarów.

### Zakończenie

Exercitationum Medico-Philologicarum Decades Duae Georga Wolfa Wedela stanowią istotne świadectwo medycyny europejskiej na progu Oświecenia.

Na tych stronach odzwierciedlona jest koncepcja wiedzy, w której lekarz to nie tylko ten, który obserwuje i leczy ciało ludzkie, lecz także naukowiec historii, starożytnych języków, filozofii i zjawisk naturalnych.

Dzieło ukazuje obraz wieku przesiąkniętego głębokimi przemianami intelektualnymi, wiszącego między szacunkiem dla autorytetu antyków a rosnącym zaufaniem do rozumu i badania naukowego.

Jego historyczne znaczenie leży przede wszystkim w zdolności udokumentowania tej przemiany: od medycyny opartej głównie na tradycji do dyscypliny coraz bardziej zainteresowanej anatemą, fizjologią i naturalnym wyjaśnianiem zjawisk.

Jenicka edycja z 1686 roku, z jej elegancką oprawą typograficzną, znakami i bogactwem rozpraw, stanowi interesujący dokument historii książki naukowej.

Dzieło, w którym spotykają się erudycja humanistyczna i ciekawość eksperymentalna, przez które dalej można rozpoznawać najgłębsze pragnienie kultury naukowej XVII wieku: zrozumieć naturę ludzką, badając jednocześnie ciało, historię i świat.

Stan kolacji i zachowania: 7pp,(80pp) doskonały stan zachowania, nieliczne plamki, ale ogólnie doskonałe egzemplarze

Ekspresowa wysyłka w zaledwie 24 godziny robocze w UE; dla krajów spoza UE 48 godzin roboczych

Szczegóły

Liczba książek
1
Temat
Chemia, Herbarium, Medycyna, Rolnictwo
Tytuł książki
EXERCITATIONUM MEDICO-PHILOLOGICARUM
Autor/ Ilustrator
Georgii Wolff
Stan
dobry
Rok wydania najstarszego przedmiotu
1686
Edycja
Pierwsze wydanie
Język
Łaciński
Oryginalny język
Tak
Wydawca
Johannis Bielckii
Oprawa
Pergamin
Liczba stron
80
Sprzedawane przez
WłochyZweryfikowano
26
Sprzedane przedmioty
100%
Prywatny

Podobne przedmioty

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​

Dla Ciebie w

Książki

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​