Brassai - Paris De Nuit - 1987





Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 144785
Doskonała ocena na Trustpilot.
Ilustrowany album fotograficzny *Paris De Nuit* autorstwa Brassai to pierwsze wydanie z 1987 roku, w twardej oprawie z obwolutą.
Opis od sprzedawcy
„Paris de Nuit” („Paryż nocą”) to przełomowy album fotograficzny autorstwa urodzonego na Węgrzech fotografa Brassaïa (Gyuli Halásza), wydany po raz pierwszy w 1933 roku. Wydanie Flammarion z 1987 roku to wysoko ceniony wznowiony nakład tego arcydzieła, oferujący znakomitej jakości reprodukcje oryginalnej pracy, która wyznaczyła nowe kierunki w fotografii miejskiej nocą.
Powieściopisarz Henry Miller nazwał Brassaïa „okiem Paryża”. W tym zbiorze fotograf wykorzystał swój talent, by całkowicie odmienić sposób, w jaki świat postrzegał francuską stolicę po zmroku.
Książka stanowi poetycką, surową i nastrojową wędrówkę przez mroczne zakątki Paryża lat 30. Jej główne tematy to: skąpane w deszczu kocie łby, rozświetlone latarnie przebijające gęstą mgłę, mosty nad Sekwaną oraz wyraziste sylwetki architektoniczne, takie jak katedra Notre-Dame; szczere, pozbawione osądu portrety nocnego życia miasta, w tym prostytutek, alfonsów, transwestytów, ulicznych gangów i poszukiwaczy rozrywki w słabo oświetlonych bistrach i salach tanecznych; postacie takie jak zamiatacze ulic, piekarze pracujący o świcie, robotnicy i włóczędzy żyjący na marginesie pełnego blasku miasta.
Tekst: Zawiera esej wprowadzający/przedmowę cenionego francuskiego pisarza Paula Moranda, który zgłębia tajemnicę paryskiej nocy.
Format: Duży format folio / oprawa twarda (zwykle około 96 stron).
Zdjęcia: Ponad 60 kontrastowych, czarno-białych (duotonalnych) heliograwiur.
Układ: Zastosowano legendarny układ bez marginesów z oryginalnego wydania: ciemne zdjęcia rozciągają się aż po same krawędzie stron, bez białych obramowań, wciągając czytelnika w sam środek nocy.
Aby wykonać te zdjęcia w epoce filmów o bardzo niskiej czułości, Brassaï korzystał z płytowego aparatu Voigtländer Bergheil ustawionego na statywie. Do perfekcji opanował wykorzystanie zastanego światła miejskiego — neonów, reflektorów samochodowych i lamp gazowych — a niekiedy używał lamp błyskowych, by dramatycznie oświetlić fotografowane osoby na tle głębokiej czerni, tworząc bogatą estetykę kina noir.
Egzemplarz i obwoluta w stanie zbliżonym do idealnego.
„Paris de Nuit” („Paryż nocą”) to przełomowy album fotograficzny autorstwa urodzonego na Węgrzech fotografa Brassaïa (Gyuli Halásza), wydany po raz pierwszy w 1933 roku. Wydanie Flammarion z 1987 roku to wysoko ceniony wznowiony nakład tego arcydzieła, oferujący znakomitej jakości reprodukcje oryginalnej pracy, która wyznaczyła nowe kierunki w fotografii miejskiej nocą.
Powieściopisarz Henry Miller nazwał Brassaïa „okiem Paryża”. W tym zbiorze fotograf wykorzystał swój talent, by całkowicie odmienić sposób, w jaki świat postrzegał francuską stolicę po zmroku.
Książka stanowi poetycką, surową i nastrojową wędrówkę przez mroczne zakątki Paryża lat 30. Jej główne tematy to: skąpane w deszczu kocie łby, rozświetlone latarnie przebijające gęstą mgłę, mosty nad Sekwaną oraz wyraziste sylwetki architektoniczne, takie jak katedra Notre-Dame; szczere, pozbawione osądu portrety nocnego życia miasta, w tym prostytutek, alfonsów, transwestytów, ulicznych gangów i poszukiwaczy rozrywki w słabo oświetlonych bistrach i salach tanecznych; postacie takie jak zamiatacze ulic, piekarze pracujący o świcie, robotnicy i włóczędzy żyjący na marginesie pełnego blasku miasta.
Tekst: Zawiera esej wprowadzający/przedmowę cenionego francuskiego pisarza Paula Moranda, który zgłębia tajemnicę paryskiej nocy.
Format: Duży format folio / oprawa twarda (zwykle około 96 stron).
Zdjęcia: Ponad 60 kontrastowych, czarno-białych (duotonalnych) heliograwiur.
Układ: Zastosowano legendarny układ bez marginesów z oryginalnego wydania: ciemne zdjęcia rozciągają się aż po same krawędzie stron, bez białych obramowań, wciągając czytelnika w sam środek nocy.
Aby wykonać te zdjęcia w epoce filmów o bardzo niskiej czułości, Brassaï korzystał z płytowego aparatu Voigtländer Bergheil ustawionego na statywie. Do perfekcji opanował wykorzystanie zastanego światła miejskiego — neonów, reflektorów samochodowych i lamp gazowych — a niekiedy używał lamp błyskowych, by dramatycznie oświetlić fotografowane osoby na tle głębokiej czerni, tworząc bogatą estetykę kina noir.
Egzemplarz i obwoluta w stanie zbliżonym do idealnego.

