Farhad Hussain (1975) - Disney - Taj

« Moja główna broń to humor. Przychodzi, by wywrócić ten sposób romantycznego konsumowania, z którym chętnie bylibyśmy się zadowolili inaczej. Czy mam się śmiać z moich obrazów? A może powinniśmy po prostu je rozkoszować w sposób voyeurystyczny? Pragnę postawić pod znakiem zapytania stereotypy kształtujące nasze codzienne życie. » (Farhad Hussain, *Farhad Husain – Recent paintings*, Mumbai, 2006).

« Na pierwszy rzut oka najnowsze obrazy Farhada Hussaina wydają się przeznaczone do łatwej konsumpcji wizualnej: są duże formatem, w jaskrawych kolorach, zamieszkałe przez radosnych bohaterów w ramach szczęśliwych rodzin. Cóż Hussain nam oferuje w tym miejscu, gdzie inni, ze swoimi gładkimi przedstawieniami domowego szczęścia, zawodzą? [...] Potem zauważamy, że uśmiechy malowane przez Hussaina i dzieci w pełnym skoku cabriole są bardziej niepokojące niż przyjazne; te figlarne postacie, z szerokimi uśmiechami, wydają się bardziej należeć do trupy cyrkowej niż do rodzinnego salonu... W tej teatralnej splecionej mieszance grozy i uspokojenia — tej sugestii granicy porowatej między wyobraźnią a rzeczywistością, która przebiega przez obrazy Hussaina — dostrzega się wpływ K. G. Subramanyana. Dzikie i domowe, wewnątrz i na zewnątrz, celowo się zacierają, podobnie jak w wielu obrazach na szkłach malowanych od tyłu Subramanyana, które też przedstawiają sceny życia domowego... » (Zehra Jumabhoy, *Farhad Husain – Recent paintings*, Mumbai, 2006).

Farhad tym samym opiera swoje prace na rzeczywistości relacji międzyludzkich i ich subtelnych złożonościach. Jak sam wyjaśnia: « W moich pierwszych pracach pracowałem na podstawie obrazów wynikających z mojego codziennego doświadczenia wizualnego. Ale te obrazy zawsze nosiły w sobie odrobinę humoru i sarkazmu. » Obraz Farhada koncentruje się na postaci ludzkiej. Jego prace są narracyjne, każda postać utrzymuje z innymi więzi; jednak te postacie « bawią się granicami między męskością a kobiecością, rzeczywistością a fikcją, uwodzeniem a odrazą... » Ponieważ obrazy Hussaina przyjmują za pewnik kod domowego komfortu burżuazyjnego, jednocześnie wprowadzając w nie, poprzez subtelne akcenty, element nieprzewidywalności. « Skłaniają nas do wątpliwości, że konwencjonalne normy postępowania stanowią od samego początku oczywiste dobro. » (Zehra Jumabhoy, Farhad Husain – Peintures récentes, Mumbai 2006).