Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Dzieło powstaje z idealnego dialogu z badaniem Bernarda Aubertina, artysty Nouveaux Réalisme, który uczynił z czerwieni, powtarzalności i materii centralne elementy swojej poetiki. W jego pracach serializacja prostych, codziennych elementów staje się językiem potrafiącym wywołać napięcie, energię, zniszczenie i przemianę.

W tym dziele jednak tradycja została zreinterpretowana poprzez charakterystyczny element moich badań: śrubę.

Zamiast gwoździ używanych przez Aubertina, wykorzystuję setki śrub, rozmieszczonych według precyzyjnej struktury geometrycznej na czerwonej powierzchni. Śruba, element zwykle kojarzony z łączeniem, budową i mechaniką, tu przekształca się w autonomny element artystyczny. Jej powtarzalność tworzy trójwymiarową powierzchnię, na której światło, cień i głębia nieustannie wpływają na percepcję dzieła.

Czerwień otacza kompozycję jak powierzchnia pełna energii, podczas gdy śruby wynurzają się z planu, tworząc pewnego rodzaju wizualną wibrację. Z prostej, frontalnej perspektywy kompozycja wydaje się uporządkowana i minimalistyczna; patrząc z boku, ujawnia swoją prawdziwą trójwymiarową i materialną naturę.

Dzieło nie chce być jedynie cytatem Aubertina, lecz współczesną reinterpretacją jego języka, zastępując gwoździa śrubą i przekształcając przedmiot przemysłowy w znak artystyczny.

Śruba staje się więc symbolem zarówno konstrukcji, jak i destrukcji: to, co zwykle służy do łączenia i utrwalania, wykorzystuje się do tworzenia powierzchni niepokojącej, intensywnej i głęboko materialnej.

To właśnie w tym kontraście między porządkiem a napięciem, konstrukcją a zniszczeniem, dwuwymiarowością a trójwymiarowością rodzi się tożsamość dzieła.

Dzieło artysty Alessandro Padovan, znanego na całym świecie z techniki Screw Art.

Dzieło ozdobione jest szkatułą z plexiglasu.

Przezroczysta szkatuła izoluje i chroni, przemieniając dzieło w współczesną relikwię.

Dzieła tego współczesnego artysty wpisują się w nurt Pop Art, Screw Art, sztuki koncepcyjnej i sztuki miejskiej, nawiązując pod względem języka wizualnego i oddziaływania kulturowego do pracy wielkich nazwisk takich jak Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami i Damien Hirst.
Jednocześnie badania artystyczne dialogują z wyobrażeniem luksusu, ikonowej mody i globalnego designu, przywołując symbole święte i marki uniwersalnie rozpoznawalne jak Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari Porsche Lamborghini.
Dzieła nie są reprodukcjami ani oficjalnymi kolaboracjami z wymienionymi artystami ani markami, lecz oryginalnymi kreacjami, wykonanymi w osobistym stylu, który odzwierciedla krytykę i reinterpretację konsumpcjonizmu, symbolicznej wartości marki i sztuki jako współczesnego przedmiotu kultury.
To podejście sprawia, że dzieła są szczególnie cenione przez kolekcjonerów i miłośników sztuki współczesnej, luksusowej Pop Art, konceptualnego street artu i sztuki inspirowanej wielkimi ikonami marek, przy zachowaniu silnej autonomicznej tożsamości artystycznej.