Alessandro Padovan (1983) - BERNARD AUBERTIN (con teca plexiglass)

Dzieło narodziło się z ideowego dialogu z badaniami Bernarda Aubertina, artysty Nouveau Réalisme, który uczynił z czerwieni, powtarzalności i materii centralne elementy swojej poetyki. W jego pracach serialność prostych, codziennych elementów staje się językiem potrafiącym wywołać napięcie, energię, zniszczenie i przemianę.

W tym dziele jednak tradycja została zreinterpretowana poprzez element charakterystyczny dla moich badań: winnicę.

Zamiast gwoździ używanych przez Aubertina, zastosowałem setki śrub, ułożone według precyzyjnej struktury geometrycznej na czerwonej powierzchni. Śruba, element normalnie kojarzony z łączeniem, budową i mechaniką, zostaje tutaj przekształcona w autonomiczny znak artystyczny. Jej powtarzalność tworzy trójwymiarową powierzchnię, na której światło, cień i głębia nieustannie modyfikują percepcję dzieła.

Czerwień otula kompozycję niczym energia, podczas gdy śruby wyłaniają się z płaszczyzny, tworząc swego rodzaju wibrację wzrokową. Z przodu kompozycja wydaje się uporządkowana i minimalistyczna; patrząc na nią z boku ukazuje się jej prawdziwa trójwymiarowa i materialna natura.

Dzieło nie ma być prostą cytacją Aubertina, lecz współczesną reinterpretacją jego języka, zastępując gwoździa śrubą i przemieniając przedmiot industrialny w znak artystyczny.

Śruba staje się więc jednocześnie symbolem budowania i niszczenia: to, co zazwyczaj służy do łączenia i mocowania, jest używane do tworzenia niepokojącej, intensywnej i głęboko materialnej powierzchni.

To właśnie w tym kontraście między porządkiem a napięciem, budowaniem a zniszczeniem, dwuwymiarowością a trójwymiarowością rodzi się tożsamość dzieła.

Dzieło artysty Alessandra Padovana, słynnego na całym świecie z techniki Screw Art.

Dzieło uświetnia gablotka z pleksiglassu.

Gablotka przezroczysta izoluje i chroni, przekształcając dzieło w współczesną relikwię.

Dzieła tego współczesnego artysty wpisują się w nurt Pop Art, Screw Art, sztuki konceptualnej i sztuki miejskiej, nawiązując pod względem języka wizualnego i kulturowego do twórczości takich gigantów jak Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami i Damien Hirst.
Jednocześnie badania artystyczne dialogują z wyobrażeniem luksusu, ikonicznej mody i designu globalnego, przywołując symbole sanck i marki uniwersalnie rozpoznawalne, takie jak Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Dzieła nie są repliki ani oficjalnymi kolaboracjami z wymienionymi artystami czy markami, lecz oryginalnymi kreacjami, wykonanymi w osobistym stylu, który odzwierciedla krytykę i reinterpretację konsumpcjonizmu, wartości symbolicznej marki i sztuki jako przedmiotu kultury współczesnej.

To podejście czyni prace szczególnie cenionymi przez kolekcjonerów i miłośników sztuki współczesnej, luksusowej Pop Art, konceptualnego street artu oraz sztuki inspirowanej wielkimi ikonami marki, przy jednoczesnym zachowaniu silnej autonomicznej tożsamości artystycznej.