Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Dzieło powstaje z idealnego dialogu z badaniami Bernarda Aubertina, artysty Nouveau Réalisme, który uczynił z czerwieni, powtarzalności i materii centralne elementy swojej poetyki. W jego pracach serializacja prostych, codziennych elementów staje się językiem potrafiącym wywołać napięcie, energię, zniszczenie i przemianę.

W tej pracy jednak tradycja zostaje ponownie zinterpretowana przez charakterystyczny dla moich badań element: śrubę.

Zamiast gwoździ używanych przez Aubertina, używam setek śrub, ułożonych według precyzyjnej struktury geometrycznej na czerwonej powierzchni.
Śruba, element zwykle kojarzony z montażem, budową i mechaniką, tutaj zostaje przekształcona w autonomny element artystyczny. Jej powtarzanie tworzy trójwymiarową powierzchnię, na której światło, cień i głębia nieustannie modyfikują percepcję dzieła.

Czerwień otacza kompozycję jako powierzchnia pełna energii, podczas gdy śruby wyrastają z planu, tworząc rodzaj wibacji wizualnej. Z perspektywy przedniej kompozycja wydaje się uporządkowana i minimalistyczna; oglądana z boku ujawnia natomiast swoją prawdziwą, trójwymiarową i materialną naturę.

Dzieło nie ma być prostą cytacją Aubertina, lecz współczesną reinterpretacją jego języka, zastępując gwoździa śrubą i przekształcając przedmiot przemysłowy w znak artystyczny.

Śruba staje się więc symbolem jednocześnie budowy i zniszczenia: to, co zwykle służy do łączenia i mocowania, jest używane do tworzenia powierzchni niepokoju, intensywnej i głęboko materialnej.

To właśnie w tym kontraście między porządkiem a napięciem, budową a zniszczeniem, dwuwymiarowością a trójwymiarowością rodzi się tożsamość dzieła.

Dzieło artysty Alessandra Padovana, znanego na całym świecie z techniki Screw Art.

Dzieło znajduje się w przezroczystej gablocie z plexiglass.

Gablotka przezroczysta izoluje i chroni, przemieniając dzieło w współczesną relikwię.

Dzieła tego artysty współczesnego wpisują się w nurt Pop Art, Screw Art, sztuki konceptualnej i sztuki miejskiej, odwołując w języku wizualnym i wpływie kulturowym do twórczości takich gigantów jak Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, Murakami i Damien Hirst.

Jednocześnie poszukiwania artystyczne dialogują z wyobrażeniem luksusu, ikonicznej mody i projektowania na skalę światową, przywołując symbole ikoniczne i marki uniwersalnie rozpoznawalne jak Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Dzieła nie są replikami ani oficjalnymi współpracami z artystami lub markami wymienionymi, lecz oryginalne twory, stworzone w osobistym stylu, który odzwierciedla krytykę i reinterpretację konsumpcji, symbolicznej wartości brandu i sztuki jako współczesnego obiektu kulturowego.

Takie podejście sprawia, że prace cieszą się szczególnym uznaniem kolekcjonerów i miłośników sztuki współczesnej, luksusowej Pop Art, street artu koncepcyjnego i sztuki inspirowanej wielkimi ikonami marek, przy jednoczesnym utrzymaniu silnej samodzielnej tożsamości artystycznej.