Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Dzieło powstało z duchowego dialogu z badaniami Bernarda Aubertina, artysty Nouveau Réalisme, który uczynił z czerwieni, powtarzalności i materii centralne elementy swojej poetyki. W jego pracach serializacja prostych, codziennych elementów staje się językiem potrafiącym przywołać napięcie, energię, zniszczenie i przemianę.

W tej pracy jednak tradycja została zreinterpretowana poprzez charakterystyczny element moich badań: wieniec (wł). W miejsce gwoździ używanych przez Aubertina, zastosowałem setki śrub, rozmieszczonych według precyzyjnej struktury geometrycznej na powierzchni czerwonej. Śruba, element zwykle kojarzony z łączeniem, budową i mechaniczną pracą, tutaj przemieniona została w autonomny element artystyczny. Jej powtórzenie tworzy trójwymiarową powierzchnię, na której światło, cień i głębia nieustannie zmieniają percepcję dzieła.

Czerwony otula kompozycję jak powierzchnia naładowana energią, podczas gdy śruby wyłaniają się z planu, tworząc rodzaj wizualnej wibracji. Z widoku z przodu kompozycja wydaje się uporządkowana i minimalistyczna; patrząc z boku, objawia się jej prawdziwa trójwymiarowa i materialna natura.

Dzieło nie ma być jedynie cytatem Aubertina, lecz współczesną reinterpretacją jego języka, zastępując gwóźdź śrubą i przekształcając przedmiot przemysłowy w znak artystyczny.

Śruba staje się więc symbolem budowy i jednocześnie zniszczenia: to, co zwykle służy do łączenia i mocowania, wykorzystane zostało do stworzenia powierzchni niepokojącej, intensywnej i głęboko materialnej.

To właśnie w tym kontraście między porządkiem a napięciem, budową a zniszczeniem, dwuwymiarowością a trójwymiarowością rodzi się tożsamość dzieła.

Dzieło artysty Alessandra Padovana, słynnego na całym świecie z techniki Screw Art.

Dzieło ozdobione szkłem plexiglasowym.

Przezroczysty klosz izoluje i chroni, przemieniając dzieło w współczesną relikwię.

Dzieła tego współczesnego artysty wpisują się w szlak Pop Art, Screw Art, sztuki konceptualnej i sztuki miejskiej, odwołując się językiem wizualnym i kulturowym do twórczości wielkich nazwisk, takich jak Andy Warhol, Jean-Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami i Damien Hirst.
Jednocześnie badania artystyczne dialogują z wyobraźnią luksusu, ikonicznej mody i designu globalnego, przywołując symbole sakralne i marki powszechnie rozpoznawane jak Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Dzieła nie są replikami ani oficjalnymi kolaboracjami z artystami lub markami wymienionymi powyżej, lecz oryginalnymi tworami, wykonanymi w osobistym stylu, który odzwierciedla krytykę i ponowne odczytanie konsumpcjonizmu, wartości symbolicznej marki i sztuki jako obiektu kulturowego współczesnego.

To podejście czyni dzieła szczególnie cenionymi przez kolekcjonerów i miłośników sztuki współczesnej, luksusowej Pop Art, konceptualnego street artu i sztuki inspirowanej wielkimi ikonami marek, przy jednoczesnym zachowaniu silnej autonomicznej tożsamości artystycznej.