Klaus vom Bruch (1952) - Götterdämmerung

Klaus vom Bruch: Kleine Götterdämmerung, 1992

Gumowy przedmiot z chromowaną mosiężną anteną. Ok. 10 × 10 × 13 cm. Edycja 50.

Rękojeści blok gumowy wielkości dłoni z anteną z polerowanego mosiądzu wyrastającą z niej. Przedmiot ma sylwetkę nadajnika — podstawę i maszt, elementary form of every radio, każdej stacji radarowej, każdego zestawu terenowego — zredukowaną do punktu, w którym nie pozostaje nic oprócz gestu nadawania. To, z czego jest wykonany, zaprzecza temu, jak wygląda: guma jest materiałem izolacji i tłumienia, substancją używaną do pochłaniania sygnałów zamiast ich emisji. Antena siedzi w ciele, które nie może nadawać.

Tytuł nosi ten sam podwójny rysunek. Wagnerowa Götterdämmerung to palenie Valhalli, koniec porządku, który uważał się za wieczny — i do 1992 roku stał się długo pojęciem niemieckim dla każdej katastrofy systemu. Klaus vom Bruch zbudował swoją pracę z obrazów Zimnej Wojny: materiały wojskowe, samoloty, ekrany radarowe, technologiczny aparat, poprzez który dwa bloki obserwowały się nawzajem i zwracali się do swoich własnych populacji. Jego taśmy wideo z późnych lat 70. i 80. skracały ten znaleziony materiał do krótkich, obsesyjnych pętli, często z wstawioną twarzą samego artysty wmontowywane w montaż, tak że widz obserwuje mechanizm transmisji w tym samym czasie co samo nadawanie.

Wyprodukowany trzy lata po upadku Muru i rok po rozpuszczeniu Związku Radzieckiego — i w bezpośrednich następstwach pierwszej wojny prowadzonej na żywo jako spektakl radarowy i kamerowy — ten mały obiekt mieści w dłoni cały ten aparat. Nadajnik stał się ciężarkiem do papierów; zmierzch bogów stał się przedmiotem biurkowym. To żart o bardzo zimnym centrum, charakterystyczny dla twórczości vom Brucha: punkt nigdy nie polega na nostalgii za Zimną Wojną, lecz na obserwacji, że infrastruktura medialna przetrwała ideologie, które służyły.

Klaus vom Bruch (ur. 1952 w Kolonii) studiował w latach 1975–1976 w California Institute of the Arts u Johna Baldessari i Bruce’a Naumana, a następnie filozofię, historię sztuki i egiptologię na Uniwersytecie w Kolonii do 1981 roku. Wyprodukował swoje pierwsze taśmy wideo w 1975 roku i stał się, obok Marcela Odenbahna i Ulrike Rosenbach, jedną z kluczowych postaci pierwszej generacji niemieckiej sztuki wideo, której centrum w tych latach była Kolonia. [Dodaj dwie lub trzy zweryfikowane wystawy i kolekcje — zob. notatkę poniżej.]

Podpisano i ponumerano wewnątrz z edycji 50.

Stan: dobry

Proveniencja: Edition Helga Maria Klosterfelde