Marcelle Cahn (1895-1981) - Constructivistic Composition

Marcelle Cahn: Kompozycja konstruktywistyczna

Medium: sitodruk
Materiał: papier
Wymiary: 30 x 30

Wydawca: Edition Panderma, Basel
Rok: lata 1930. / wydanie 1966
Wydanie: To kopia nienumerowana spośród 230 wydań
(65 hors commerce było nienumerowanych)
Podpis: Podpisano

Proveniencja:
Edition Panderma, Carl Laszlo, Basel
Kolekcja prywatna, Basel

Stan / Restaurowanie:
stan: dobry z wyjątkiem delikatnie widocznego zagięcia w centralnej prawej części oraz minimalnych śladów upływu czasu na papierze

Dodatkowe informacje:

Rzadkie ograniczone wydanie przenośnej kolekcji sztuki post-wojennej i współczesnej La Lune en Rodage III. To kopia nienumerowana spośród 230 wydań (65 hors commerce było nienumerowanych) i część trzeciego tomu serii La Lune en Rodage. La Lune en Rodage została opublikowana w trzech tomach w latach 1960, 1965 i 1977, łączna liczba prac wynosi około 180, które ukazują scenę awangardy artystycznej między latami 50. a 70. XX wieku. Dzieła zostały zebrane przez Carla Laszlo i obejmowały największych artystów tamtego czasu, którzy przyczynili się ważnymi dziełami, często wyznaczającymi punkt zwrotny w ich twórczości i karierze: na przykład praca Enrico Castellaniego to jego pierwsze udokumentowane grafiki, a multipl-archaizowany Achrome Piero Manzoniego to jedyny utwór wyprodukowany przez artystę.

Biografia:

Marcelle Cahn była francuską artystką awangardową (1895-1981). Cahn studiowała literaturę i filozofię na Uniwersytecie w Strasburgu. W wieku 19 lat, w 1914 roku, Marcelle spotkała Simona Lévy’ego, młodego malarza z Alzacji, który zapoznał ją z Vincentem van Goghiem i Paulem Cezanne’em. Okres 1914–1918 to pobyt w Berlinie, gdzie jej brat Roger odbywa służbę wojskową. Marcelle skorzystała z okazji i uczęszczała do Lewin-Funke-Kunstschule w Charlottenburgu, gdzie w tym czasie nauczali Eugene Spiro (portrety) i Lovis Corinth (nagości). W tym mieście Marcelle z zapałem odkrywała ekspresjonistów z grupy Sturm. W 1920 roku Marcelle przebywała w Paryżu i skorzystała z okazji, by zobaczyć i przejrzeć prace Cézanne’a, które stanowiły dla niej szczyt nowoczesnego malarstwa. Uczestniczyła także w pracowni Arraujo, gdzie rysowała, malowała i eksperymentowała z kształtami geometrycznymi. Ostatecznie spędziła dwa miesiące w Académie Ranson, a potem wróciła do Strasburga, by kontynuować samodzielnie badania. W 1923 roku wyjechała do Zurychu, by studiować filozofię, zwłaszcza prace Hansa Lippsa, specjalisty od Kanta. Edvard Munch, który mieszka w tym samym hotelu co Marcelle, nigdy nie dowie się, że jest malarką. W 1925 roku, wracając do Paryża, Marcelle uczęszczała do Académie de la Grande Chaumière i ćwiczyła aktorstwo, martwą naturę, rysunki kubistyczne i malarstwo. Gallerista Léonce Rosenberg interesuje się jej pracą i łączy ją z Fernandem Légerem i Amédée Ozenfantem. Utrzymuje kontakt z Willim Baumeisterem, Léopoldem Survagem, Tutundjianem, Ossipem Zadkine’em, Suzanne Valadon, Louise Hervieu, Michel Larionovem, Natalią Goncharovą. W 1926 Marcelle brała udział w wystawie Société Anonyme w Brooklyn Museum w Nowym Jorku oraz w Salon des Artistes Indépendants. W 1929 Michel Seuphor zaprosił Marcelle Cahn do grupy Circle and Square, gdzie poznała Hansa Arpa, Sophie Taeuber-Arp, Pieta Mondriana, Wasilija Kandskiego, Georges’a Vantongerloo, Jeana Gorina, Joaquína Torresa Garcíę itd. Prezentowała prace na Salon des Artistes Indépendants i, już w 1948 roku, na Salon des réalités nouvelles. Uczestniczyła także w licznych wystawach zbiorowych w Niemczech, Belgii, Stanach Zjednoczonych, Włoszech i Szwajcarii. Była tematem podróżującej wystawy w latach 1972–1974, zorganizowanej przez Narodowe Centrum Sztuki Współczesnej. We Francji następujące muzea posiadają i często pokazują jej prace: Muzeum w Cambrai, Muzeum Sztuk i Historii Cholet, Muzeum Unterlinden w Colmar, Muzeum Sztuk Pięknych w Dijon, Muzeum Grenoble, Pałac Sztuk Pięknych, Muzeum Urszulin w Mâcon, Przestrzeń Sztuki Konkretywnej w Mouans-Sartoux.