Miquel Torner de Semir (1938) - Sin título

Sygnowany przez artystę u dołu i datowany na 1993 rok

Dzieło jest bardzo dobrze oprawione

Wymiary dzieła: wysokość 61 cm x szerokość 46 cm

Wymiary ramy: wysokość 83 cm x szerokość 69 cm

Stan zachowania dzieła jest bardzo dobry

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::

BIOGRAFIA MIQUELA TORNERA DE SEMIRA.

Miquel Torner de Semir urodził się w 1938 roku ubiegłego wieku na zamku Santa Pau w regionie Garrotxa (Girona), będąc ostatnią żyjącą osobą urodzoną w tej emblematycznej budowli otoczonej wulkanami (obecnie mieszka w Sant Feliu de Guíxols). To wydarzenie ukształtowało jego oblicze jako malarza. Człowiek starej Katalonii, kulturalny, zawsze czuł pociąg do średniowiecza, romańszczyzny Pirenejów i wczesnego gotyku. Wpływ włoskiej sztuki renesansowej, zwłaszcza malarzy włoskiego quattrocenta, takich jak Fra Angelico czy Rafael, jest widoczny w wielu kobiecych portretach Tornera de Semira, w tym w omawianym tutaj dziele. Oryginalność jego twórczości wynika właśnie z połączenia starego z nowym. Najbardziej ukształtowała go, jak się zdaje, znajomość sztuki romańskiej i gotyckiej. Jego postacie, często obwiedzione grubą, ciemną linią, przywodzą na myśl gotyckie witraże — świetliste i piękne same w sobie. Uczeń malarza ściennego i grafika Ricarda Marleta, nauczył się od niego tego, co uważa za najważniejsze: dyscypliny rysunku. Dzięki mistrzowi Marletowi poznał kataloński modernizm i noucentisme. Studiował w Szkole Sztuk Pięknych Sant Jordi w Barcelonie oraz w szkole San Fernando w Madrycie, gdzie odwiedził Muzeum Prado i nasiąknął malarstwem Velázqueza. Zdecydował się odtworzyć „Panny dworskie” po swojemu, we własnym stylu, używając żywych barw, takich jak róż i fluorescencyjny fiolet, które nie pozostawiają wątpliwości co do wyrazistości, nowoczesności i pogody ducha artysty. Ponadto przy uważnej obserwacji można dostrzec, że artysta stosuje technikę kolażu, wplatając fragment tkaniny, kartonu, a nawet zapis nutowy.

W Paryżu rozpoczął twórczość, którą sam określał jako „między starym a nowym”. W 1968 roku zaczął organizować wystawy indywidualne w Terrassie, a później także w innych katalońskich miastach i w Paryżu (galerie Espace i Boutique). Jego twórczość rozpoczęła się od śródziemnomorskiego figuratywizmu, następnie zmierzała ku abstrakcji, by powrócić do figuracji o nowoczesnym charakterze. Uważany jest, podsumowując, za jednego z najważniejszych przedstawicieli malarstwa śródziemnomorskiego.

Wszystkie te tendencje nie były mu obce, ponieważ w Barcelonie miał okazję poznać grupę Dau al Set. W środowisku Dau al Set spotkał tak znanych artystów jak Tharrats, Muxart czy Tàpies. Jego malarstwo wyróżnia się wykorzystaniem żywych, bogatych kolorów. Jego twórczość można określić jednym słowem: ŻYCIE. Wspaniałe dzieła tego katalońskiego malarza cechuje zatem bogata, gęsta i niezwykle żywa kolorystyka, która w połączeniu z różnorodnymi materiałami wykorzystywanymi jako podłoże daje w rezultacie ekspresjonistyczne malarstwo o wysokiej jakości kolorystycznej i wyrazistej osobowości, czyniące z artysty mistrza.

Klasyka i nowoczesność splatają się pod pędzlem Miquela Tornera de Semira. Czas rozpływa się i znika. W jego obrazach, w sposobie prowadzenia pędzla po płótnie, zaciera się granica między przeszłością a teraźniejszością. Miquel osiąga to, co udawało się nielicznym przed nim: opowiada o przeszłości głosem teraźniejszości. Jego głos: obrazy. Jego metoda: pasja. Jego osiągnięcie: cała jego twórczość.

Malarz z Girony pozostaje pod wpływem dawnych mistrzów, Giotta, włoskiego renesansu oraz nieformalnych poszukiwań malarzy abstrakcyjnych. Wszystko to stanowi punkt wyjścia dla jego malarstwa; warsztat jest dla niego równie ważny, a może nawet ważniejszy niż koncepcja. Starał się być malarzem łączącym przeszłość z teraźniejszością, a jednocześnie pozostawać otwartym na wszystko, co nowe, i nieustanne poszukiwania. Ciekawym kontrastem w twórczości Miquela jest sposób, w jaki przedstawia ludzi, miejsca i sytuacje z dawnych epok, posługując się nowoczesnymi technikami malarskimi. Ten wybitny kataloński malarz potrafił zerwać z prawami czasu. Linie i formy kreśli tak bezpośrednio, że czasem trudno uwierzyć, iż dzieło jest dwuwymiarowym płótnem; na pierwszy rzut oka wydaje się raczej zbiorem faktur trójwymiarowego świata.

Niektóre jego dzieła wyróżniają się wyraźnymi wpływami fowizmu — intensywną, ekspresyjną paletą barw, kontrastującą ze spokojem i pustym spojrzeniem twarzy, które zachęcają widza do wejścia w świat dzieła i myśli artysty. Niemniej Torner de Semir ma własny styl, oparty na prostocie wykonania w ramach doskonale przemyślanej kompozycji. Kobiece postacie mają spokojne formy sztuki religijnej i wyrażają duchowy spokój. Figura służy Semirowi do przywoływania porządku i rytmu ludzkich działań.

Według barcelończyka Joana Lluísa Montañégo, członka Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki, ceniony kataloński malarz Torner de Semir w swojej rozległej twórczości malarskiej „interesuje się kompozycją i kolorem, które stają się źródłem szczególnie dopracowanych dzieł, noszących ślad zdecydowania i kontrastowej palety barw. Przedstawia postacie, pejzaże i kompozycje, które są wyraźnym ćwiczeniem z akademizmu malarskiego, niepozbawionym jednak pewnej formalnej i technicznej innowacyjności; wszystko to nosi niepowtarzalne, osobiste piętno plastyczne”.

Krytyk sztuki Josep M. Cadena mówi o Semirze: „Malarz mocnymi i precyzyjnymi liniami zaznacza kontury głównych elementów każdej kompozycji, a za pomocą podstawowych, czystych kolorów wyraża uczucia. Gdy to możliwe, tworzy obraz w obrazie, a w tle próbuje umieszczać własne interpretacje i abstrakcyjne znaki. W ten sposób osiąga pozytywny związek między różnymi formami ekspresji artystycznej, które go inspirują, a jego język plastyczny staje się znacznie bogatszy i bardziej atrakcyjny. Ma własny styl, oparty na prostocie wykonania w ramach doskonale przemyślanej kompozycji. Jego kobiece postacie mają spokojne formy sztuki religijnej i wyrażają spokój, który powinien cechować dzieła ducha. Figura służy mu do przywoływania porządku i rytmu ludzkich działań; jego malarstwo ma wymiar etyczny. Z łatwością przekazuje pozytywne wrażenia tym, którzy znają jego twórczość”.

J. Llop S. pisze: „Rysunek, zasadnicza, mocna, precyzyjna i wyrazista kreska wyznacza formę i dzieli przestrzeń w przemyślanych kompozycjach, które przedstawia nam Torner de Semir. Potem przychodzi inne spojrzenie, wyobraźnia i sny, splatające się z opisywaną rzeczywistością, którą artysta ubiera w barwy łączące kolory podstawowe z łagodnymi odcieniami. To osobisty styl, który odkrywa inną rzeczywistość pejzażu i postaci. Interesujące i pociągające dzieło, które przykuwa uwagę widza i prowadzi go ścieżką wyobraźni”.

Pozostając wierny swojej wizji sztuki prymitywnej, nie zabiegał przesadnie o społeczne uznanie dla swoich mistrzów; czasem byli oni anonimowi. Choć jego dzieła znajdują się w wielu krajach, a on sam wystawiał w Europie, Ameryce i Japonii, trudno sporządzić wyczerpujący wykaz jego dorobku. Obecnie stale wystawia w Galerii Arcadia w Madrycie.

W 2003 roku Muzeum Królewskiej Mennicy wybrało go, aby jedno z jego dzieł zostało wydane na znaczku pocztowym i zaprezentowane na wystawie z okazji XXV rocznicy uchwalenia Konstytucji Hiszpanii. W tym samym czasie Muzeum Królewskiej Mennicy w Madrycie zorganizowało wystawę jego prac.

Dzieła Tornera prezentowano w wielu europejskich i hiszpańskich miastach, takich jak: Paryż, Bruksela, Frankfurt, Heidelberg, Strasburg, Saint-Paul-de-Vence, Dijon, Clermont-Ferrand, Barcelona, Girona, Walencja, Sewilla, Pontevedra, Oviedo itd. Przyjrzyjmy się teraz niektórym najważniejszym wystawom katalońskiego artysty:

Najważniejsze wystawy
Amics de les Arts. Terrassa - Barcelona.

Pinacoteca. Sabadell - Barcelona.

Société des Artistes Indépendants. Paryż.

Grand Palais. Paryż.

Dan Art, Béziers - Francja.

Galerie Espace. Paryż - Beaubourg.

Lions Club. Chartres Doyen - Francja.

Gość honorowy na wystawie Cercle Espanyol. Dreux - Francja.

Salon d’Automne. Clermont-Ferrand - Francja.

Grand Prix La Femme et l’Imaginaire Jeanne Gatineau. Paryż.

Sala Gavina. Palamós - Girona.

Sala Clará, Olot - Barcelona.

Espai Cultural Francolí - Barcelona.

Galerie Boutique. Paryż, Francja.

Galerie de l’Hôtel Méridien. Paryż.

L’Atelier. Platja d’Aro, Girona.

Ausstellungsräume der Mineralquelle Eptingen. Szwajcaria.

Galería Arcadia - Madryt.

Galería de Arte Star. Wystawa zbiorowa. Madryt.

Galería 4 Cantons. Olot, Girona.

Galería Catalonia - Barcelona.

Galería Art 16. Olot, Girona.

Pedreguet Art Espai Contemporani. Girona.

Galería Da Vinci Art. Girona.

Galerie Ducs de Dijon. Francja.

Galería Campo y Campo. Belgia.

Galería B.C.S. Strasburg, Francja.

Haus Arnold. Frankfurt nad Menem, Niemcy.

Haus Berlinghoff. Heidelberg, Niemcy.

Naumilenium. Barcelona.

Lart Century Art. Barcelona.

Real Club Náutico de Sanxenxo. Pontevedra.

Picassomio.com, Madryt.

Galeries d’Art Christian Dazy. Dijon-Mégève, Francja.

Wystawa upamiętniająca 25. rocznicę uchwalenia Konstytucji Hiszpanii. Madryt.

Sala Constanti Art, Reus. Wystawa zbiorowa „Boże Narodzenie 2009” - Tarragona.

#parisapartment