Rene Magritte - Le fil’s de homme






Osiem lat doświadczenia jako rzeczoznawca w Balclis w Barcelonie, specjalista od plakatów.
€ 38 | ||
|---|---|---|
€ 28 | ||
€ 20 | ||
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 145662
Doskonała ocena na Trustpilot.
Opis od sprzedawcy
René Magritte – Syn człowieczy (według) – druk offsetowy/plakat – 70 x 50 cm
Imię i nazwisko: René Magritte
Tytuł: Syn człowieczy
Typ: Oryginalny plakat artystyczny – wysokiej jakości druk offsetowy/plakat według oryginalnego dzieła z 1964 roku
Wydawca: KMSKB – Magritte Foundation – Standaard Uitgeverij
Styl: modernizm – surrealizm
Charakterystyka:
- Stan idealny: A+
- 70 x 50 cm
- Sygnowany w druku
- Według oryginalnego dzieła Magritte’a z 1964 roku
DODATKOWE INFORMACJE O ARTYŚCIE:
René François Ghislain Magritte (Lessines, 21 listopada 1898 – Schaerbeek, 15 sierpnia 1967) był belgijskim malarzem surrealistycznym.
René Magritte początkowo pracował jako projektant w fabryce tapet, a później tworzył również wiele plakatów.
Magritte zadebiutował w malarstwie dziełami kubistycznymi, futurystycznymi i abstrakcyjnymi, powstałymi pod wpływem jego przełożonego Victora Servranckxa z fabryki tapet UPL (les Usines Peters-Lacroix w Machelen). Po zapoznaniu się w 1925 roku z twórczością Giorgia de Chirica Magritte zaczął przyswajać elementy surrealistyczne. De Chirico przedstawia przedmioty w bardzo realistyczny sposób, ale w zupełnie odmiennych kontekstach przyczynowych i czasowych. W ten sposób podkreśla zagadkowość świata przedmiotów. Podobnie ironizuje konwencjonalny porządek i rozmieszczenie rzeczy.
Magritte tworzył przede wszystkim obrazy (olej na płótnie), ale także gwasze, przedmioty i kolaże.
Pod kierownictwem E.L.T. Mesensa współpracował z czasopismem „Oesophage”, a w 1927 roku miał swoją pierwszą indywidualną wystawę w galerii „Le Centaure” w Brukseli.
W latach 1927–1930 Magritte mieszkał na przedmieściach Paryża, gdzie jego surrealistyczna wizja znalazła uznanie i przyniosła mu przyjaźń Paula Éluarda oraz André Bretona, który już w 1924 roku napisał Manifest surrealizmu. Kiedy Breton zażądał pewnego razu, by żona Magritte’a zdjęła naszyjnik z krzyżykiem, Magritte postanowił wrócić do Brukseli.[1]
Gdy w 1930 roku zbankrutowała „Galerie Le Centaure”, z którą Magritte miał podpisany kontrakt, E.L.T. Mesens zdołał wykupić wszystkie jego prace — wówczas około 200.
W 1934 roku Magritte i jego otoczenie zastosowali technikę cadavre exquis także w odniesieniu do obrazów, naśladując eksperymenty językowe, w których wiersz pisze kilku poetów.
W latach 1934–1937 Magritte, pod pseudonimem „Emair”, projektował plakaty filmowe dla niemieckiego dystrybutora filmów dźwiękowych Tobis Klangfilm. Archiwum Miejskie w Leuven przechowuje siedem plakatów zaprojektowanych przez Magritte’a.
Podczas II wojny światowej Magritte pracował i mieszkał we francuskim Carcassonne. Fałszował dzieła sztuki, by się utrzymać. Były to głównie prace De Chirica, Picassa i Braque’a.[1] Przez krótki okres, w latach 1940–1946, za radą swojego agenta Magritte nieco wzbogacił paletę o akcenty impresjonistyczne (tzw. „okres Renoira”). Taki styl miał się lepiej sprzedawać.
W 1945 roku, po powrocie do Belgii, wstąpił do Komunistycznej Partii Belgii. W 1948 roku przez krótki czas malował w stylu przypominającym komiks, jednak bez powodzenia.[1] Wkrótce potem Magritte powrócił do swojego wcześniejszego, niemal fotorealistycznego stylu, choć stał się on bardziej agresywny z powodu burzliwych relacji z dawnym środowiskiem surrealistów (Goemans, Scutenaire, Nougé, Lecomte, Souris, E.L.T. Mesens). Czarny humor Magritte’a często prowadził go ku makabrycznej figuracji, dodatkowo „surrealizowanej” przez niekiedy niemożliwe, nieprawdopodobne tytuły nadawane jego dziełom.
W 1953 roku Magritte stworzył malowidła ścienne w kasynie w Knokke, na belgijskim wybrzeżu, na zlecenie rodziny Nellens. Obecnie są one objęte ochroną Królewskiej Komisji ds. Zabytków i Krajobrazów. W 1960 roku został uhonorowany Belgijską Nagrodą Państwową za całokształt twórczości. Po raz pierwszy przyznano tę nagrodę malarzowi.
W latach 50. XX wieku twórczość Magritte’a cieszyła się dużym zainteresowaniem kolekcjonerów z Nowego Jorku. To wyjaśnia, dlaczego obecnie tak wiele jego dzieł znajduje się w amerykańskich kolekcjach. Znajduje się tam również jego najsłynniejsza ikona, „La Trahison des Images”.
Magritte zmarł w 1967 roku w Schaerbeek na raka trzustki. Został pochowany na tamtejszym cmentarzu komunalnym.
Pod względem stylu większość dorobku Magritte’a należy do surrealizmu, jednego z ważnych nurtów artystycznych XX wieku. W wielu jego dziełach pojawiają się nagie kobiety i realistycznie namalowane ryby. Jest to prawdopodobnie nawiązanie do faktu, że Magritte odnalazł swoją matkę nago w rzece Sambrze po tym, jak popełniła samobójstwo.
Dzieła Magritte’a, podobnie jak na przykład obrazy Salvadora Dalego i Carela Willinka, są malowane z niezwykłą precyzją, co podkreśla realistyczny efekt przedstawień niemożliwych w rzeczywistości.
Najsłynniejszym dziełem Magritte’a jest bez wątpienia „La Trahison des Images” (1928–29), czyli „Zdrada przedstawień”, z napisem „Ceci n’est pas une pipe” pod bardzo realistycznym wizerunkiem fajki. Na tym obrazie René Magritte namalował fajkę, a tuż pod nią umieścił napis: „To nie jest fajka” („Ceci n’est pas une pipe”). Chce w ten sposób przypomnieć sobie i widzowi, że mamy do czynienia z płótnem pokrytym farbą olejną, czyli obrazem, a nie prawdziwą fajką. Każde odniesienie do prawdziwej fajki zdradza fakt, że fajka jest w istocie ideą, a zatem ma swoje źródło w umyśle.
Skłaniając nas raz po raz do zadawania pytań i niejako wprowadzając nas w błąd, Magritte zmusza nas do refleksji nad sztuką. W tym świetle można też postrzegać tytuły jego dzieł. Zazwyczaj nie mają one nic wspólnego z tematem obrazu. Późniejsi artyści konceptualni doprowadzili tę tendencję do skrajności, tworząc instalacje, performanse i happeningi oraz sprowadzając dzieło sztuki do idei. Jest to również krytyka artystów, którzy uważają, że powinni jak najwierniej odtwarzać rzeczywistość — tak jak późniejsi hiperrealiści. René Magritte uważał, że zadaniem malarza jest umieszczanie rzeczywistości w innym kontekście. Jego sztuka zawsze rodzi więcej pytań, niż może udzielić odpowiedzi. Świadczy o tym obraz syreny przedstawionej z rybią głową i ludzkimi nogami. Charakterystyczny jest także obraz bardzo realistycznie przedstawionej ryby, która od strony ogona przechodzi w płonące cygaro z wijącym się kłębem dymu (obraz „l’Exception”, 1963). Twórczość Magritte’a świadczy również o niezwykłym opanowaniu techniki malowania farbami olejnymi na płótnie.
Wiele dzieł Magritte’a ukazuje metamorfozę, czyli przemianę jednego przedmiotu w inny. Inne przedstawiają rzeczy niemożliwe, na przykład serię domów nocą, nad którymi rozpościera się jasne, dzienne niebo. Albo księżyc wiszący przed liśćmi drzewa. Sowy lub inne ptaki wyrastające z ziemi jak rośliny.
Jest powiązany z następującymi artystami: Morris Louis Yves Klein Lucio Fontana Piet Mondriaan Niki de Saint Phalle Otto Piene Heinz Mack Kazimir Malevich Jean Tinguely Rainer Maria Latzke Jef Verheyen Pol Bury Walter Leblanc Rene Magritte André Racz Pierre Alechinsky Victor Vasarely Georges Vantongerloo Yves Klein Otto Piene Heinz Mack Lucio Fontana Piero Manzoni Jesús Rafael Soto Victor Vasarely Karl Otto Götz Gerhard Richter Anselm Kiefer Georg Baselitz Jannis Kounellis Cy Twombly Antoni Tàpies Hans Hartung Pierre Soulages Mark Rothko Kazuo Shiraga Bridget Riley Agostino Bonalumi Jean Tinguely Niki de Saint Phalle Guy Vandenbranden Marcel Duchamp Joseph Beuys Jean Tinguely Alexander Calder Nam June Paik Claes Oldenburg Chris Burden Richard Buckminster Fuller Karel Appel Asger Jorn Constant Nieuwenhuys Corneille Jean Dubuffet Jackson Pollock Willem de Kooning Hans Hartung Joan Miró Antoni Tàpies Sam Francis Franz Kline Mark Tobey André Masson Lucio Fontana Eduardo Chillida Kazuo Shiraga Zao Wou-Ki
René Magritte – Syn człowieczy (według) – druk offsetowy/plakat – 70 x 50 cm
Imię i nazwisko: René Magritte
Tytuł: Syn człowieczy
Typ: Oryginalny plakat artystyczny – wysokiej jakości druk offsetowy/plakat według oryginalnego dzieła z 1964 roku
Wydawca: KMSKB – Magritte Foundation – Standaard Uitgeverij
Styl: modernizm – surrealizm
Charakterystyka:
- Stan idealny: A+
- 70 x 50 cm
- Sygnowany w druku
- Według oryginalnego dzieła Magritte’a z 1964 roku
DODATKOWE INFORMACJE O ARTYŚCIE:
René François Ghislain Magritte (Lessines, 21 listopada 1898 – Schaerbeek, 15 sierpnia 1967) był belgijskim malarzem surrealistycznym.
René Magritte początkowo pracował jako projektant w fabryce tapet, a później tworzył również wiele plakatów.
Magritte zadebiutował w malarstwie dziełami kubistycznymi, futurystycznymi i abstrakcyjnymi, powstałymi pod wpływem jego przełożonego Victora Servranckxa z fabryki tapet UPL (les Usines Peters-Lacroix w Machelen). Po zapoznaniu się w 1925 roku z twórczością Giorgia de Chirica Magritte zaczął przyswajać elementy surrealistyczne. De Chirico przedstawia przedmioty w bardzo realistyczny sposób, ale w zupełnie odmiennych kontekstach przyczynowych i czasowych. W ten sposób podkreśla zagadkowość świata przedmiotów. Podobnie ironizuje konwencjonalny porządek i rozmieszczenie rzeczy.
Magritte tworzył przede wszystkim obrazy (olej na płótnie), ale także gwasze, przedmioty i kolaże.
Pod kierownictwem E.L.T. Mesensa współpracował z czasopismem „Oesophage”, a w 1927 roku miał swoją pierwszą indywidualną wystawę w galerii „Le Centaure” w Brukseli.
W latach 1927–1930 Magritte mieszkał na przedmieściach Paryża, gdzie jego surrealistyczna wizja znalazła uznanie i przyniosła mu przyjaźń Paula Éluarda oraz André Bretona, który już w 1924 roku napisał Manifest surrealizmu. Kiedy Breton zażądał pewnego razu, by żona Magritte’a zdjęła naszyjnik z krzyżykiem, Magritte postanowił wrócić do Brukseli.[1]
Gdy w 1930 roku zbankrutowała „Galerie Le Centaure”, z którą Magritte miał podpisany kontrakt, E.L.T. Mesens zdołał wykupić wszystkie jego prace — wówczas około 200.
W 1934 roku Magritte i jego otoczenie zastosowali technikę cadavre exquis także w odniesieniu do obrazów, naśladując eksperymenty językowe, w których wiersz pisze kilku poetów.
W latach 1934–1937 Magritte, pod pseudonimem „Emair”, projektował plakaty filmowe dla niemieckiego dystrybutora filmów dźwiękowych Tobis Klangfilm. Archiwum Miejskie w Leuven przechowuje siedem plakatów zaprojektowanych przez Magritte’a.
Podczas II wojny światowej Magritte pracował i mieszkał we francuskim Carcassonne. Fałszował dzieła sztuki, by się utrzymać. Były to głównie prace De Chirica, Picassa i Braque’a.[1] Przez krótki okres, w latach 1940–1946, za radą swojego agenta Magritte nieco wzbogacił paletę o akcenty impresjonistyczne (tzw. „okres Renoira”). Taki styl miał się lepiej sprzedawać.
W 1945 roku, po powrocie do Belgii, wstąpił do Komunistycznej Partii Belgii. W 1948 roku przez krótki czas malował w stylu przypominającym komiks, jednak bez powodzenia.[1] Wkrótce potem Magritte powrócił do swojego wcześniejszego, niemal fotorealistycznego stylu, choć stał się on bardziej agresywny z powodu burzliwych relacji z dawnym środowiskiem surrealistów (Goemans, Scutenaire, Nougé, Lecomte, Souris, E.L.T. Mesens). Czarny humor Magritte’a często prowadził go ku makabrycznej figuracji, dodatkowo „surrealizowanej” przez niekiedy niemożliwe, nieprawdopodobne tytuły nadawane jego dziełom.
W 1953 roku Magritte stworzył malowidła ścienne w kasynie w Knokke, na belgijskim wybrzeżu, na zlecenie rodziny Nellens. Obecnie są one objęte ochroną Królewskiej Komisji ds. Zabytków i Krajobrazów. W 1960 roku został uhonorowany Belgijską Nagrodą Państwową za całokształt twórczości. Po raz pierwszy przyznano tę nagrodę malarzowi.
W latach 50. XX wieku twórczość Magritte’a cieszyła się dużym zainteresowaniem kolekcjonerów z Nowego Jorku. To wyjaśnia, dlaczego obecnie tak wiele jego dzieł znajduje się w amerykańskich kolekcjach. Znajduje się tam również jego najsłynniejsza ikona, „La Trahison des Images”.
Magritte zmarł w 1967 roku w Schaerbeek na raka trzustki. Został pochowany na tamtejszym cmentarzu komunalnym.
Pod względem stylu większość dorobku Magritte’a należy do surrealizmu, jednego z ważnych nurtów artystycznych XX wieku. W wielu jego dziełach pojawiają się nagie kobiety i realistycznie namalowane ryby. Jest to prawdopodobnie nawiązanie do faktu, że Magritte odnalazł swoją matkę nago w rzece Sambrze po tym, jak popełniła samobójstwo.
Dzieła Magritte’a, podobnie jak na przykład obrazy Salvadora Dalego i Carela Willinka, są malowane z niezwykłą precyzją, co podkreśla realistyczny efekt przedstawień niemożliwych w rzeczywistości.
Najsłynniejszym dziełem Magritte’a jest bez wątpienia „La Trahison des Images” (1928–29), czyli „Zdrada przedstawień”, z napisem „Ceci n’est pas une pipe” pod bardzo realistycznym wizerunkiem fajki. Na tym obrazie René Magritte namalował fajkę, a tuż pod nią umieścił napis: „To nie jest fajka” („Ceci n’est pas une pipe”). Chce w ten sposób przypomnieć sobie i widzowi, że mamy do czynienia z płótnem pokrytym farbą olejną, czyli obrazem, a nie prawdziwą fajką. Każde odniesienie do prawdziwej fajki zdradza fakt, że fajka jest w istocie ideą, a zatem ma swoje źródło w umyśle.
Skłaniając nas raz po raz do zadawania pytań i niejako wprowadzając nas w błąd, Magritte zmusza nas do refleksji nad sztuką. W tym świetle można też postrzegać tytuły jego dzieł. Zazwyczaj nie mają one nic wspólnego z tematem obrazu. Późniejsi artyści konceptualni doprowadzili tę tendencję do skrajności, tworząc instalacje, performanse i happeningi oraz sprowadzając dzieło sztuki do idei. Jest to również krytyka artystów, którzy uważają, że powinni jak najwierniej odtwarzać rzeczywistość — tak jak późniejsi hiperrealiści. René Magritte uważał, że zadaniem malarza jest umieszczanie rzeczywistości w innym kontekście. Jego sztuka zawsze rodzi więcej pytań, niż może udzielić odpowiedzi. Świadczy o tym obraz syreny przedstawionej z rybią głową i ludzkimi nogami. Charakterystyczny jest także obraz bardzo realistycznie przedstawionej ryby, która od strony ogona przechodzi w płonące cygaro z wijącym się kłębem dymu (obraz „l’Exception”, 1963). Twórczość Magritte’a świadczy również o niezwykłym opanowaniu techniki malowania farbami olejnymi na płótnie.
Wiele dzieł Magritte’a ukazuje metamorfozę, czyli przemianę jednego przedmiotu w inny. Inne przedstawiają rzeczy niemożliwe, na przykład serię domów nocą, nad którymi rozpościera się jasne, dzienne niebo. Albo księżyc wiszący przed liśćmi drzewa. Sowy lub inne ptaki wyrastające z ziemi jak rośliny.
Jest powiązany z następującymi artystami: Morris Louis Yves Klein Lucio Fontana Piet Mondriaan Niki de Saint Phalle Otto Piene Heinz Mack Kazimir Malevich Jean Tinguely Rainer Maria Latzke Jef Verheyen Pol Bury Walter Leblanc Rene Magritte André Racz Pierre Alechinsky Victor Vasarely Georges Vantongerloo Yves Klein Otto Piene Heinz Mack Lucio Fontana Piero Manzoni Jesús Rafael Soto Victor Vasarely Karl Otto Götz Gerhard Richter Anselm Kiefer Georg Baselitz Jannis Kounellis Cy Twombly Antoni Tàpies Hans Hartung Pierre Soulages Mark Rothko Kazuo Shiraga Bridget Riley Agostino Bonalumi Jean Tinguely Niki de Saint Phalle Guy Vandenbranden Marcel Duchamp Joseph Beuys Jean Tinguely Alexander Calder Nam June Paik Claes Oldenburg Chris Burden Richard Buckminster Fuller Karel Appel Asger Jorn Constant Nieuwenhuys Corneille Jean Dubuffet Jackson Pollock Willem de Kooning Hans Hartung Joan Miró Antoni Tàpies Sam Francis Franz Kline Mark Tobey André Masson Lucio Fontana Eduardo Chillida Kazuo Shiraga Zao Wou-Ki
