René Magritte (1898-1967), after - Homesickness






Osiem lat doświadczenia jako rzeczoznawca w Balclis w Barcelonie, specjalista od plakatów.
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 145553
Doskonała ocena na Trustpilot.
Opis od sprzedawcy
René Magritte - Tęsknota za domem - Druk offsetowy/druk plakatu - 70 x 50 cm
Nazwisko: René Magritte
Tytuł: Tęsknota za domem
Rodzaj: Oryginalny plakat artystyczny - wysokiej jakości druk offsetowy/druk plakatu na podstawie oryginalnego dzieła z 1941 roku
Wydawca: KMSKB - Magritte Foundation - Standaard Uitgeverij
Styl: Nowoczesny - surrealizm
Charakterystyka:
- Stan idealny: A+
- 70 x 50 cm
- Sygnowany w druku
- Na podstawie oryginalnego dzieła Magritte’a z 1941 roku
DODATKOWE INFORMACJE O ARTYŚCIE:
René François Ghislain Magritte (Lessines, 21 listopada 1898 – Schaerbeek, 15 sierpnia 1967) był belgijskim malarzem surrealistą.
René Magritte początkowo pracował jako projektant w fabryce tapet, a później tworzył również wiele plakatów.
Debiutanckie prace Magritte’a były kubistyczne, futurystyczne i abstrakcyjne, powstały pod wpływem jego przełożonego Victora Servranckxa w fabryce tapet UPL (les Usines Peters-Lacroix w Machelen). Po zapoznaniu się z twórczością Giorgia de Chirica w 1925 roku Magritte zaczął przyswajać elementy surrealistyczne. De Chirico przedstawiał przedmioty bardzo realistycznie, lecz w zupełnie odmiennych kontekstach przyczynowych i czasowych. W ten sposób podkreślał zagadkowość świata przedmiotów. Podważał w ten sposób również konwencjonalny porządek i rozmieszczenie rzeczy.
Magritte tworzył przede wszystkim obrazy (olej na płótnie), ale także gwasze, przedmioty i kolaże.
Pod kierownictwem E.L.T. Mesensa współpracował z czasopismem „Oesophage”, a w 1927 roku miał swoją pierwszą indywidualną wystawę w galerii „Le Centaure” w Brukseli.
W latach 1927–1930 Magritte mieszkał na przedmieściach Paryża, gdzie jego surrealistyczna wizja przyniosła mu przyjaźń Paula Eluarda i André Bretona, który już w 1924 roku napisał Manifest surrealizmu. Kiedy Breton zażądał pewnego razu, by żona Magritte’a zdjęła naszyjnik z krzyżykiem, Magritte postanowił wrócić do Brukseli.[1]
Kiedy w 1930 roku zbankrutowała galeria „Le Centaure”, z którą Magritte był związany umową, E.L.T. Mesens zdołał wykupić wszystkie jego dzieła — wówczas około 200.
W 1934 roku Magritte i jego krąg zastosowali technikę wykwintnego trupa również w obrazach, naśladując eksperymenty językowe, w ramach których wiersz tworzy wielu poetów.
W latach 1934–1937 Magritte projektował pod pseudonimem „Emair” plakaty filmowe dla niemieckiego dystrybutora filmów dźwiękowych Tobis Klangfilm. Archiwum Miejskie w Leuven przechowuje siedem plakatów zaprojektowanych przez Magritte’a.
Podczas II wojny światowej Magritte pracował i mieszkał we francuskim Carcassonne. Fałszował dzieła sztuki, by zapewnić sobie środki do życia. Były to głównie prace De Chirica, Picassa i Braque’a.[1] Przez krótki okres, w latach 1940–1946, za radą swojego agenta Magritte nieco wzbogacił paletę o akcenty impresjonistyczne (tzw. „okres Renoira”). Ten rodzaj stylu miał się lepiej sprzedawać.
W 1945 roku, po powrocie do Belgii, wstąpił do Komunistycznej Partii Belgii. W 1948 roku przez krótki czas malował w stylu przypominającym komiks, ale bez powodzenia.[1] Wkrótce jednak Magritte powrócił do swojego wcześniejszego, niemal fotorealistycznego stylu, nadając mu bardziej agresywny charakter w związku z pogarszającymi się relacjami z dawnym kręgiem surrealistów (Goemans, Scutenaire, Nougé, Lecomte, Souris, E.L.T. Mesens). Czarny humor Magritte’a często prowadził go ku makabrycznej figuracji, jeszcze bardziej „surrealizowanej” przez niekiedy niemożliwe i nieprawdopodobne tytuły, jakie nadawał swoim pracom.
W 1953 roku, na zlecenie rodziny Nellens, Magritte stworzył malowidła ścienne w kasynie w Knokke, na belgijskim wybrzeżu. Obecnie są one objęte ochroną Królewskiej Komisji ds. Zabytków i Krajobrazu. W 1960 roku otrzymał Belgijską Nagrodę Państwową za całokształt twórczości. Po raz pierwszy przyznano ją malarzowi.
W latach 50. XX wieku twórczość Magritte’a cieszyła się dużym zainteresowaniem nowojorskich kolekcjonerów. Tłumaczy to, dlaczego tak wiele jego prac znajduje się obecnie w amerykańskich kolekcjach. Znajduje się wśród nich również jego najsłynniejsza ikona, „La Trahison des Images”.
Magritte zmarł w 1967 roku w Schaerbeek na raka trzustki; tam też został pochowany na cmentarzu komunalnym.
Większa część dorobku Magritte’a stylistycznie należy do surrealizmu, jednego z ważnych nurtów artystycznych XX wieku. W wielu jego pracach pojawiają się nagie kobiety i realistycznie namalowane ryby. Prawdopodobnie jest to nawiązanie do faktu, że Magritte znalazł swoją matkę nagą w rzece Sambre po tym, jak popełniła samobójstwo.
Twórczość Magritte’a, podobnie jak na przykład Salvadora Dalego i Carela Willinka, cechuje niezwykła precyzja malarska, która podkreśla realistyczny efekt przedstawień niemożliwych w rzeczywistości.
Najsłynniejszym dziełem Magritte’a jest bez wątpienia „La Trahison des Images” (1928–29), czyli „Zdrada przedstawienia”, z namalowanym napisem „Ceci n'est pas une pipe” pod bardzo realistycznym wizerunkiem fajki. W tym dziele René Magritte namalował fajkę, a tuż pod nią umieścił napis: „To nie jest fajka” („Ceci n'est pas une pipe”). Chce w ten sposób przypomnieć sobie i widzowi, że mamy do czynienia z płótnem pokrytym farbą olejną, czyli obrazem, a nie prawdziwą fajką. Każde odniesienie do prawdziwej fajki zdradza fakt, że fajka jest w istocie ideą, a zatem ma swoje źródło w umyśle.
Nieustannie skłaniając nas do zadawania pytań i niejako zwodząc nas, Magritte zmusza nas do refleksji nad sztuką. W tym kontekście można również rozpatrywać tytuły jego dzieł. Zazwyczaj nie mają one nic wspólnego z tematem obrazu. Późniejsi artyści konceptualni posunęli tę tendencję do skrajności, tworząc instalacje, performance’y i happeningi, sprowadzając dzieło sztuki do idei. Jest to również krytyka artystów, którzy uważają, że powinni wiernie odtwarzać rzeczywistość, jak późniejsi hiperrealiści. René Magritte uważał, że zadaniem malarza jest przedstawienie rzeczywistości w innym kontekście. Jego sztuka zawsze rodzi więcej pytań, niż jest w stanie odpowiedzieć. Świadczy o tym obraz syreny przedstawionej z rybią głową i ludzkimi nogami. Charakterystyczny jest również obraz bardzo realistycznie przedstawionej ryby, która od strony ogona przechodzi w płonące cygaro z unoszącym się dymem (obraz „l'Exception”, 1963). Twórczość Magritte’a świadczy także o niezwykłym opanowaniu techniki malowania farbami olejnymi na płótnie.
Wiele dzieł Magritte’a przedstawia metamorfozę, przemianę jednego przedmiotu w inny. Inne pod względem są niemożliwe, na przykład seria domów nocą, nad którymi rozciąga się jasne, dzienne niebo. Albo księżyc wiszący przed liśćmi drzewa. Sowy i inne ptaki wyrastające z ziemi niczym rośliny.
Jest spokrewniony artystycznie z następującymi twórcami: Morris Louis Yves Klein Lucio Fontana Piet Mondriaan Niki de Saint Phalle Otto Piene Heinz Mack Kazimir Malevich Jean Tinguely Rainer Maria Latzke Jef Verheyen Pol Bury Walter Leblanc Rene Magritte André Racz Pierre Alechinsky Victor Vasarely Georges Vantongerloo Yves Klein Otto Piene Heinz Mack Lucio Fontana Piero Manzoni Jesús Rafael Soto Victor Vasarely Karl Otto Götz Gerhard Richter Anselm Kiefer Georg Baselitz Jannis Kounellis Cy Twombly Antoni Tàpies Hans Hartung Pierre Soulages Mark Rothko Kazuo Shiraga Bridget Riley Agostino Bonalumi Jean Tinguely Niki de Saint Phalle Guy Vandenbranden Marcel Duchamp Joseph Beuys Jean Tinguely Alexander Calder Nam June Paik Claes Oldenburg Chris Burden Richard Buckminster Fuller Karel Appel Asger Jorn Constant Nieuwenhuys Corneille Jean Dubuffet Jackson Pollock Willem de Kooning Hans Hartung Joan Miró Antoni Tàpies Sam Francis Franz Kline Mark Tobey André Masson Lucio Fontana Eduardo Chillida Kazuo Shiraga Zao Wou-Ki
René Magritte - Tęsknota za domem - Druk offsetowy/druk plakatu - 70 x 50 cm
Nazwisko: René Magritte
Tytuł: Tęsknota za domem
Rodzaj: Oryginalny plakat artystyczny - wysokiej jakości druk offsetowy/druk plakatu na podstawie oryginalnego dzieła z 1941 roku
Wydawca: KMSKB - Magritte Foundation - Standaard Uitgeverij
Styl: Nowoczesny - surrealizm
Charakterystyka:
- Stan idealny: A+
- 70 x 50 cm
- Sygnowany w druku
- Na podstawie oryginalnego dzieła Magritte’a z 1941 roku
DODATKOWE INFORMACJE O ARTYŚCIE:
René François Ghislain Magritte (Lessines, 21 listopada 1898 – Schaerbeek, 15 sierpnia 1967) był belgijskim malarzem surrealistą.
René Magritte początkowo pracował jako projektant w fabryce tapet, a później tworzył również wiele plakatów.
Debiutanckie prace Magritte’a były kubistyczne, futurystyczne i abstrakcyjne, powstały pod wpływem jego przełożonego Victora Servranckxa w fabryce tapet UPL (les Usines Peters-Lacroix w Machelen). Po zapoznaniu się z twórczością Giorgia de Chirica w 1925 roku Magritte zaczął przyswajać elementy surrealistyczne. De Chirico przedstawiał przedmioty bardzo realistycznie, lecz w zupełnie odmiennych kontekstach przyczynowych i czasowych. W ten sposób podkreślał zagadkowość świata przedmiotów. Podważał w ten sposób również konwencjonalny porządek i rozmieszczenie rzeczy.
Magritte tworzył przede wszystkim obrazy (olej na płótnie), ale także gwasze, przedmioty i kolaże.
Pod kierownictwem E.L.T. Mesensa współpracował z czasopismem „Oesophage”, a w 1927 roku miał swoją pierwszą indywidualną wystawę w galerii „Le Centaure” w Brukseli.
W latach 1927–1930 Magritte mieszkał na przedmieściach Paryża, gdzie jego surrealistyczna wizja przyniosła mu przyjaźń Paula Eluarda i André Bretona, który już w 1924 roku napisał Manifest surrealizmu. Kiedy Breton zażądał pewnego razu, by żona Magritte’a zdjęła naszyjnik z krzyżykiem, Magritte postanowił wrócić do Brukseli.[1]
Kiedy w 1930 roku zbankrutowała galeria „Le Centaure”, z którą Magritte był związany umową, E.L.T. Mesens zdołał wykupić wszystkie jego dzieła — wówczas około 200.
W 1934 roku Magritte i jego krąg zastosowali technikę wykwintnego trupa również w obrazach, naśladując eksperymenty językowe, w ramach których wiersz tworzy wielu poetów.
W latach 1934–1937 Magritte projektował pod pseudonimem „Emair” plakaty filmowe dla niemieckiego dystrybutora filmów dźwiękowych Tobis Klangfilm. Archiwum Miejskie w Leuven przechowuje siedem plakatów zaprojektowanych przez Magritte’a.
Podczas II wojny światowej Magritte pracował i mieszkał we francuskim Carcassonne. Fałszował dzieła sztuki, by zapewnić sobie środki do życia. Były to głównie prace De Chirica, Picassa i Braque’a.[1] Przez krótki okres, w latach 1940–1946, za radą swojego agenta Magritte nieco wzbogacił paletę o akcenty impresjonistyczne (tzw. „okres Renoira”). Ten rodzaj stylu miał się lepiej sprzedawać.
W 1945 roku, po powrocie do Belgii, wstąpił do Komunistycznej Partii Belgii. W 1948 roku przez krótki czas malował w stylu przypominającym komiks, ale bez powodzenia.[1] Wkrótce jednak Magritte powrócił do swojego wcześniejszego, niemal fotorealistycznego stylu, nadając mu bardziej agresywny charakter w związku z pogarszającymi się relacjami z dawnym kręgiem surrealistów (Goemans, Scutenaire, Nougé, Lecomte, Souris, E.L.T. Mesens). Czarny humor Magritte’a często prowadził go ku makabrycznej figuracji, jeszcze bardziej „surrealizowanej” przez niekiedy niemożliwe i nieprawdopodobne tytuły, jakie nadawał swoim pracom.
W 1953 roku, na zlecenie rodziny Nellens, Magritte stworzył malowidła ścienne w kasynie w Knokke, na belgijskim wybrzeżu. Obecnie są one objęte ochroną Królewskiej Komisji ds. Zabytków i Krajobrazu. W 1960 roku otrzymał Belgijską Nagrodę Państwową za całokształt twórczości. Po raz pierwszy przyznano ją malarzowi.
W latach 50. XX wieku twórczość Magritte’a cieszyła się dużym zainteresowaniem nowojorskich kolekcjonerów. Tłumaczy to, dlaczego tak wiele jego prac znajduje się obecnie w amerykańskich kolekcjach. Znajduje się wśród nich również jego najsłynniejsza ikona, „La Trahison des Images”.
Magritte zmarł w 1967 roku w Schaerbeek na raka trzustki; tam też został pochowany na cmentarzu komunalnym.
Większa część dorobku Magritte’a stylistycznie należy do surrealizmu, jednego z ważnych nurtów artystycznych XX wieku. W wielu jego pracach pojawiają się nagie kobiety i realistycznie namalowane ryby. Prawdopodobnie jest to nawiązanie do faktu, że Magritte znalazł swoją matkę nagą w rzece Sambre po tym, jak popełniła samobójstwo.
Twórczość Magritte’a, podobnie jak na przykład Salvadora Dalego i Carela Willinka, cechuje niezwykła precyzja malarska, która podkreśla realistyczny efekt przedstawień niemożliwych w rzeczywistości.
Najsłynniejszym dziełem Magritte’a jest bez wątpienia „La Trahison des Images” (1928–29), czyli „Zdrada przedstawienia”, z namalowanym napisem „Ceci n'est pas une pipe” pod bardzo realistycznym wizerunkiem fajki. W tym dziele René Magritte namalował fajkę, a tuż pod nią umieścił napis: „To nie jest fajka” („Ceci n'est pas une pipe”). Chce w ten sposób przypomnieć sobie i widzowi, że mamy do czynienia z płótnem pokrytym farbą olejną, czyli obrazem, a nie prawdziwą fajką. Każde odniesienie do prawdziwej fajki zdradza fakt, że fajka jest w istocie ideą, a zatem ma swoje źródło w umyśle.
Nieustannie skłaniając nas do zadawania pytań i niejako zwodząc nas, Magritte zmusza nas do refleksji nad sztuką. W tym kontekście można również rozpatrywać tytuły jego dzieł. Zazwyczaj nie mają one nic wspólnego z tematem obrazu. Późniejsi artyści konceptualni posunęli tę tendencję do skrajności, tworząc instalacje, performance’y i happeningi, sprowadzając dzieło sztuki do idei. Jest to również krytyka artystów, którzy uważają, że powinni wiernie odtwarzać rzeczywistość, jak późniejsi hiperrealiści. René Magritte uważał, że zadaniem malarza jest przedstawienie rzeczywistości w innym kontekście. Jego sztuka zawsze rodzi więcej pytań, niż jest w stanie odpowiedzieć. Świadczy o tym obraz syreny przedstawionej z rybią głową i ludzkimi nogami. Charakterystyczny jest również obraz bardzo realistycznie przedstawionej ryby, która od strony ogona przechodzi w płonące cygaro z unoszącym się dymem (obraz „l'Exception”, 1963). Twórczość Magritte’a świadczy także o niezwykłym opanowaniu techniki malowania farbami olejnymi na płótnie.
Wiele dzieł Magritte’a przedstawia metamorfozę, przemianę jednego przedmiotu w inny. Inne pod względem są niemożliwe, na przykład seria domów nocą, nad którymi rozciąga się jasne, dzienne niebo. Albo księżyc wiszący przed liśćmi drzewa. Sowy i inne ptaki wyrastające z ziemi niczym rośliny.
Jest spokrewniony artystycznie z następującymi twórcami: Morris Louis Yves Klein Lucio Fontana Piet Mondriaan Niki de Saint Phalle Otto Piene Heinz Mack Kazimir Malevich Jean Tinguely Rainer Maria Latzke Jef Verheyen Pol Bury Walter Leblanc Rene Magritte André Racz Pierre Alechinsky Victor Vasarely Georges Vantongerloo Yves Klein Otto Piene Heinz Mack Lucio Fontana Piero Manzoni Jesús Rafael Soto Victor Vasarely Karl Otto Götz Gerhard Richter Anselm Kiefer Georg Baselitz Jannis Kounellis Cy Twombly Antoni Tàpies Hans Hartung Pierre Soulages Mark Rothko Kazuo Shiraga Bridget Riley Agostino Bonalumi Jean Tinguely Niki de Saint Phalle Guy Vandenbranden Marcel Duchamp Joseph Beuys Jean Tinguely Alexander Calder Nam June Paik Claes Oldenburg Chris Burden Richard Buckminster Fuller Karel Appel Asger Jorn Constant Nieuwenhuys Corneille Jean Dubuffet Jackson Pollock Willem de Kooning Hans Hartung Joan Miró Antoni Tàpies Sam Francis Franz Kline Mark Tobey André Masson Lucio Fontana Eduardo Chillida Kazuo Shiraga Zao Wou-Ki
