Yves Brayer (1907-1990) - Barque au petit Rhône






Spędził pięć lat jako ekspert ds. sztuki klasycznej i trzy lata jako komisarz-priseur.
€ 40 | ||
|---|---|---|
€ 1 |
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 145455
Doskonała ocena na Trustpilot.
Litografia Barque au petit Rhône Yves’a Brayera z 1973 roku jest podpisana i numerowana przez artystę oraz ma wymiary 50 × 65 cm.
Opis od sprzedawcy
Yves Brayer (1907–1990): Łódź na Petit Rhône – około 1973 roku
Oryginalna litografia na papierze welinowym w formacie 50 × 65 cm.
Praca numerowana i sygnowana ołówkiem przez artystę.
Wydawnictwo Art Agori. Seria Lumières de Provence.
Ateliers Guillard, Gourdon w Cachan, 1973.
Praca w dobrym stanie, nigdy nieoprawiana. Drobne ślady upływu czasu.
Zapewniamy staranne pakowanie, możliwość śledzenia przesyłki międzynarodowej, ubezpieczenie oraz ekspresową wysyłkę wszystkich zamówień.
Biografia:
Malarz będący świadkiem swoich czasów, Yves Brayer dał się poznać jako jeden z mistrzów École de Paris. Teatr, literatura, pejzaże Camargue i Les Baux-de-Provence oraz podróże nieustannie go inspirowały. Jako reprezentant nurtu sztuki figuratywnej stworzył „szczery klasycyzm”, doceniony przez Akademię Sztuk Pięknych, która w 1957 roku przyjęła go w poczet członków Institut de France. Oto spojrzenie Lydii Harambourg na sześćdziesiąt lat twórczości malarskiej.
Yves Brayer należał do malarzy, którzy w okresie międzywojennym odczuwali potrzebę skupienia się na otaczającej ich rzeczywistości. Odrzucając nurty malarskie końca XIX i początku XX wieku, choć ich nie ignorując, chcieli raczej podążać śladami Vuillarda i Bonnarda — jak grupa Réalité Poétique — albo podziwiali Courbeta, jak przedstawiciele ruchu Forces Nouvelles. Brayer zawsze pozostał niezależny, lecz do grona jego przyjaciół należał Francis Gruber, prekursor francuskiego Nowego Realizmu lat 50., którego wybitnym przedstawicielem miał zostać Bernard Buffet.
Yves Brayer urodził się w Wersalu w 1907 roku, ale większość dzieciństwa spędził w Bourges. Po przyjeździe do Paryża w 1924 roku uczęszczał do paryskich akademii na Montparnassie, a następnie do École des Beaux-Arts. Już w młodym wieku ujawnił swój indywidualny charakter; starsi artyści, tacy jak Jean-Louis Forain, dodawali mu otuchy. Jeszcze jako student wystawiał prace w Salonie Jesiennym i Salonie Niezależnych. W 1927 roku stypendium państwowe na podróż umożliwiło mu wyjazd do Hiszpanii. Spotkanie z mistrzami z Muzeum Prado miało decydujący wpływ na jego późniejszą twórczość. Po pobycie w Maroku, na który pozwoliła mu nagroda ustanowiona przez marszałka Lyauteya, w 1930 roku zdobył Grand Prix de Rome. Początkowo tęsknił za Hiszpanią, lecz wkrótce dał się porwać bogactwu włoskiego życia lat 30.
Po powrocie do Paryża w 1934 roku zaprezentował swoje dokonania na dużej wystawie w Galerie Charpentier przy faubourg Saint-Honoré. Publiczność odkryła tam autentyczność tego dwudziestosiedmioletniego malarza o silnym i oryginalnym temperamencie.
Paryż pozostał jego główną przystanią. Po zamieszkaniu w dzielnicy Panteonu osiadł w 1935 roku przy rue Monsieur-le-Prince, w szóstej dzielnicy. W różnych okresach malował Paryż, także w latach studenckich, od 1926 do 1929 roku. Po demobilizacji w Montauban zamieszkał w 1940 roku w Cordes-sur-Ciel w departamencie Tarn. Już w 1960 roku poświęcono mu muzeum w najpiękniejszej sali ratusza. W 1942 roku wrócił do stolicy, gdzie Jacques Rouché zlecił mu przygotowanie pierwszych projektów scenografii i kostiumów do baletu w Operze Paryskiej. Pozostał tam podczas okupacji i malował zaśnieżone miasto, a następnie miasto wyzwolone.
Rok 1945 wyznacza nowy etap w jego twórczości. W Prowansji odkrył, że istnieją inne harmonie niż te tworzone przez człowieka w architekturze — harmonie czystej, dzikiej przyrody. Wkrótce zafascynowała go różnorodność Alpilles i ich wapienne fałdy, a następnie rozległe przestrzenie Camargue, zamieszkane przez białe konie i czarne byki. Odtąd przez kilka miesięcy każdego roku przebywał w Prowansji.
Po hiszpańskim okresie czerni, a następnie włoskim okresie ochry i czerwieni, wzbogacił paletę o zielenie, blade żółcienie i odrobinę błękitu. Silnie pociągały go śródziemnomorskie pejzaże; wracał więc do pracy w Hiszpanii i we Włoszech, lecz Prowansja i Camargue pozostały jego ulubionymi miejscami aż do końca życia.
Podjął liczne podróże do Meksyku, Egiptu, Iranu, Grecji, Rosji, Stanów Zjednoczonych i Japonii. Szybko przyswajał światło i rytmy tych krajów, przywożąc z podróży liczne rysunki i akwarele.
Zamiłowanie do grafiki w naturalny sposób skłoniło go do uprawiania miedziorytu i litografii. Wykonał wiele grafik i ilustrował książki w limitowanych nakładach, zawierające teksty Blaise’a Cendrarsa, Henry’ego de Montherlanta, Baudelaire’a, Paula Claudela, Jeana Giono, Frédérica Mistrala i innych.
Yves Brayer tworzył również malowidła ścienne, projekty gobelinów oraz projekty scenografii i kostiumów dla Théâtre-Français i oper w Paryżu, Amsterdamie, Nicei, Lyonie, Tuluzie, Bordeaux i Awinionie.
Wystawy indywidualne sprawiły, że jego dzieła stały się znane w wielu krajach: najpierw w Paryżu, następnie w całej Francji, Europie i Stanach Zjednoczonych. W 1977 roku Bibliothèque nationale zorganizowała wystawę „Yves Brayer, Graveur” z okazji jego siedemdziesiątych urodzin, a w 1978 roku Musée Postal zaprezentowało jego prace przy okazji emisji poświęconego mu znaczka. Wreszcie we wrześniu 1991 roku w Les Baux-de-Provence otwarto MUSEE YVES BRAYER.
Jego prace znajdują się w różnych muzeach oraz licznych kolekcjach we Francji i za granicą. Przez pięćdziesiąt lat był wykładowcą w Académie de la Grande Chaumière, przez pięć lat pełnił funkcję przewodniczącego Salonu Jesiennego, a jako członek Akademii Sztuk Pięknych przez ponad jedenaście lat był kustoszem Musée Marmottan w Paryżu.
(Źródło: www.yvesbrayer.com)
Historie sprzedawców
Yves Brayer (1907–1990): Łódź na Petit Rhône – około 1973 roku
Oryginalna litografia na papierze welinowym w formacie 50 × 65 cm.
Praca numerowana i sygnowana ołówkiem przez artystę.
Wydawnictwo Art Agori. Seria Lumières de Provence.
Ateliers Guillard, Gourdon w Cachan, 1973.
Praca w dobrym stanie, nigdy nieoprawiana. Drobne ślady upływu czasu.
Zapewniamy staranne pakowanie, możliwość śledzenia przesyłki międzynarodowej, ubezpieczenie oraz ekspresową wysyłkę wszystkich zamówień.
Biografia:
Malarz będący świadkiem swoich czasów, Yves Brayer dał się poznać jako jeden z mistrzów École de Paris. Teatr, literatura, pejzaże Camargue i Les Baux-de-Provence oraz podróże nieustannie go inspirowały. Jako reprezentant nurtu sztuki figuratywnej stworzył „szczery klasycyzm”, doceniony przez Akademię Sztuk Pięknych, która w 1957 roku przyjęła go w poczet członków Institut de France. Oto spojrzenie Lydii Harambourg na sześćdziesiąt lat twórczości malarskiej.
Yves Brayer należał do malarzy, którzy w okresie międzywojennym odczuwali potrzebę skupienia się na otaczającej ich rzeczywistości. Odrzucając nurty malarskie końca XIX i początku XX wieku, choć ich nie ignorując, chcieli raczej podążać śladami Vuillarda i Bonnarda — jak grupa Réalité Poétique — albo podziwiali Courbeta, jak przedstawiciele ruchu Forces Nouvelles. Brayer zawsze pozostał niezależny, lecz do grona jego przyjaciół należał Francis Gruber, prekursor francuskiego Nowego Realizmu lat 50., którego wybitnym przedstawicielem miał zostać Bernard Buffet.
Yves Brayer urodził się w Wersalu w 1907 roku, ale większość dzieciństwa spędził w Bourges. Po przyjeździe do Paryża w 1924 roku uczęszczał do paryskich akademii na Montparnassie, a następnie do École des Beaux-Arts. Już w młodym wieku ujawnił swój indywidualny charakter; starsi artyści, tacy jak Jean-Louis Forain, dodawali mu otuchy. Jeszcze jako student wystawiał prace w Salonie Jesiennym i Salonie Niezależnych. W 1927 roku stypendium państwowe na podróż umożliwiło mu wyjazd do Hiszpanii. Spotkanie z mistrzami z Muzeum Prado miało decydujący wpływ na jego późniejszą twórczość. Po pobycie w Maroku, na który pozwoliła mu nagroda ustanowiona przez marszałka Lyauteya, w 1930 roku zdobył Grand Prix de Rome. Początkowo tęsknił za Hiszpanią, lecz wkrótce dał się porwać bogactwu włoskiego życia lat 30.
Po powrocie do Paryża w 1934 roku zaprezentował swoje dokonania na dużej wystawie w Galerie Charpentier przy faubourg Saint-Honoré. Publiczność odkryła tam autentyczność tego dwudziestosiedmioletniego malarza o silnym i oryginalnym temperamencie.
Paryż pozostał jego główną przystanią. Po zamieszkaniu w dzielnicy Panteonu osiadł w 1935 roku przy rue Monsieur-le-Prince, w szóstej dzielnicy. W różnych okresach malował Paryż, także w latach studenckich, od 1926 do 1929 roku. Po demobilizacji w Montauban zamieszkał w 1940 roku w Cordes-sur-Ciel w departamencie Tarn. Już w 1960 roku poświęcono mu muzeum w najpiękniejszej sali ratusza. W 1942 roku wrócił do stolicy, gdzie Jacques Rouché zlecił mu przygotowanie pierwszych projektów scenografii i kostiumów do baletu w Operze Paryskiej. Pozostał tam podczas okupacji i malował zaśnieżone miasto, a następnie miasto wyzwolone.
Rok 1945 wyznacza nowy etap w jego twórczości. W Prowansji odkrył, że istnieją inne harmonie niż te tworzone przez człowieka w architekturze — harmonie czystej, dzikiej przyrody. Wkrótce zafascynowała go różnorodność Alpilles i ich wapienne fałdy, a następnie rozległe przestrzenie Camargue, zamieszkane przez białe konie i czarne byki. Odtąd przez kilka miesięcy każdego roku przebywał w Prowansji.
Po hiszpańskim okresie czerni, a następnie włoskim okresie ochry i czerwieni, wzbogacił paletę o zielenie, blade żółcienie i odrobinę błękitu. Silnie pociągały go śródziemnomorskie pejzaże; wracał więc do pracy w Hiszpanii i we Włoszech, lecz Prowansja i Camargue pozostały jego ulubionymi miejscami aż do końca życia.
Podjął liczne podróże do Meksyku, Egiptu, Iranu, Grecji, Rosji, Stanów Zjednoczonych i Japonii. Szybko przyswajał światło i rytmy tych krajów, przywożąc z podróży liczne rysunki i akwarele.
Zamiłowanie do grafiki w naturalny sposób skłoniło go do uprawiania miedziorytu i litografii. Wykonał wiele grafik i ilustrował książki w limitowanych nakładach, zawierające teksty Blaise’a Cendrarsa, Henry’ego de Montherlanta, Baudelaire’a, Paula Claudela, Jeana Giono, Frédérica Mistrala i innych.
Yves Brayer tworzył również malowidła ścienne, projekty gobelinów oraz projekty scenografii i kostiumów dla Théâtre-Français i oper w Paryżu, Amsterdamie, Nicei, Lyonie, Tuluzie, Bordeaux i Awinionie.
Wystawy indywidualne sprawiły, że jego dzieła stały się znane w wielu krajach: najpierw w Paryżu, następnie w całej Francji, Europie i Stanach Zjednoczonych. W 1977 roku Bibliothèque nationale zorganizowała wystawę „Yves Brayer, Graveur” z okazji jego siedemdziesiątych urodzin, a w 1978 roku Musée Postal zaprezentowało jego prace przy okazji emisji poświęconego mu znaczka. Wreszcie we wrześniu 1991 roku w Les Baux-de-Provence otwarto MUSEE YVES BRAYER.
Jego prace znajdują się w różnych muzeach oraz licznych kolekcjach we Francji i za granicą. Przez pięćdziesiąt lat był wykładowcą w Académie de la Grande Chaumière, przez pięć lat pełnił funkcję przewodniczącego Salonu Jesiennego, a jako członek Akademii Sztuk Pięknych przez ponad jedenaście lat był kustoszem Musée Marmottan w Paryżu.
(Źródło: www.yvesbrayer.com)
