Joan Miro (1893-1983) - Cahier d'ombres






Spędził pięć lat jako ekspert ds. sztuki klasycznej i trzy lata jako komisarz-priseur.
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 145217
Doskonała ocena na Trustpilot.
Niepodpisana litografia Joana Miró *Cahier d'ombres* to limitowana edycja z 1956 roku.
Opis od sprzedawcy
Joan Miró - Cahier d' ombres - Derrière le Miroir 1956
Kompozycja o dużej sile ekspresyjnej, która odzwierciedla plastyczny i poetycki universum Joana Miró. Dzieło to zostało opublikowane w słynnej gazecie artystycznej Derrière le Miroir, wydawnictwie związanym z galerią Maeght w Paryżu, która zgromadziła niektóre z najważniejszych graficznych realizacji wielkich artystów XX wieku.
Na tle o nierównej fakturze Miró rozwija język znaków, faliste linie i organiczne formy, które wydają się unosić i swobodnie relacjonować w przestrzeni.
Prymujące czarne kreski, energetyczne i spontaniczne, ustanawiają dialog z małymi obszarami koloru niebieskiego, żółtego, zielonego i czerwonego, tworząc interesującą równowagę między gestem, rytmem a kolorem.
Dzieło odzwierciedla jedną z najbardziej rozpoznawalnych cech wyobraźni Miró: jego zdolność do przekształcania pozornie prostych elementów w język wizualny pełen sugestii, ruchu i wolności.
Dzieło o wyraźnym charakterze graficznym, reprezentujące bliskie relacje Joana Miró z edycją artystyczną i odnową języka wizualnego XX wieku.
Joan Miró - Cahier d' ombres - Derrière le Miroir 1956
Kompozycja o dużej sile ekspresyjnej, która odzwierciedla plastyczny i poetycki universum Joana Miró. Dzieło to zostało opublikowane w słynnej gazecie artystycznej Derrière le Miroir, wydawnictwie związanym z galerią Maeght w Paryżu, która zgromadziła niektóre z najważniejszych graficznych realizacji wielkich artystów XX wieku.
Na tle o nierównej fakturze Miró rozwija język znaków, faliste linie i organiczne formy, które wydają się unosić i swobodnie relacjonować w przestrzeni.
Prymujące czarne kreski, energetyczne i spontaniczne, ustanawiają dialog z małymi obszarami koloru niebieskiego, żółtego, zielonego i czerwonego, tworząc interesującą równowagę między gestem, rytmem a kolorem.
Dzieło odzwierciedla jedną z najbardziej rozpoznawalnych cech wyobraźni Miró: jego zdolność do przekształcania pozornie prostych elementów w język wizualny pełen sugestii, ruchu i wolności.
Dzieło o wyraźnym charakterze graficznym, reprezentujące bliskie relacje Joana Miró z edycją artystyczną i odnową języka wizualnego XX wieku.
