Matteo Ciffo (1987) - Frammenti - Nefertiti

- Współczesna rzeźba Matteo Ciffo (Włochy – 1987).
- Tytuł: Frammenti-Nefertiti
- Rok 2026. Edycja nr 6/8
- Podpisana i poświadczona przez artystę, z certyfikatem autentyczności
- Materiał: odlew na zimno z proszków marmurowych i kamiennych
- Stan doskonały


Kolekcja FRAMMENTI

Konfrontacja z rzeźbą klasyczną stanowi centralny element tej kolekcji. Formy te, historycznie kojarzone z ideą doskonałości, wieczności i zbiorowej pamięci, stają się punktem wyjścia i zostają poddane procesowi fragmentacji oraz redefinicji.
Forma nie jest już rozumiana jako stabilna całość, lecz jako stan przejściowy. Zostaje przerwana, rozłożona na części i na nowo złożona, odsłaniając swoją niestabilną naturę. Bryła otwiera się, rozpada na bloki i fragmenty, tworząc nową strukturę, w której czas nie jest już ukryty, lecz staje się widocznym elementem.
To napięcie podważa ideę doskonałości jako stanu absolutnego. To, co wydaje się wieczne, odsłania swoją podatność na zniszczenie. Klasyczna forma przetrwała, lecz uległa przemianie: nie jest już symbolem nieśmiertelności, lecz obecnością naznaczoną upływem czasu, poddaną zmianom i przeniesioną w nowy wymiar.





MATTEO CIFFO

Urodziłem się w Bielli w 1987 roku. Od 2007 roku rozwijam poszukiwania artystyczne skupione na materii, jej przemianie i pamięci, którą w sobie przechowuje. Moja twórczość wyrasta z bezpośredniego kontaktu ze szlachetnymi i złożonymi materiałami, takimi jak proszki marmurowe i kamienne, naturalne pigmenty, glinki armeńskie, tlenki i metale. Nie traktuję ich jako zwykłych środków wyrazu, lecz jako żywe byty niosące w sobie czas, historię i możliwość odrodzenia.

Poprzez proces, który uważam raczej za rytuał niż rzeźbienie: odrodzenie kamienia prowadzone moją ręką. Praktyka ta wynika z obserwacji i pragnienia przywrócenia życia temu, co zostało rozbite, porzucone lub zapomniane. Fragmenty i odpady, często pochodzące z prac innych rzeźbiarzy, stają się pierwotnym materiałem moich dzieł.
Są to materiały, które już niosą w sobie historię. Rozkładam je na części i na nowo składam, tworząc formy, które nie należą już do ich wcześniejszego stanu, lecz do nowej kondycji. Każde dzieło wyłania się z kruchej równowagi między utratą a odrodzeniem, pamięcią a możliwością, unaoczniając moment, w którym materia przestaje być tym, czym była, i staje się czymś innym.

Proces ten przybiera postać przemiany, która wykracza poza tradycyjną rzeźbę, zbliżając się do wymiaru niemal alchemicznego. Wykorzystuję materiały, które już wcześniej istniały, rozkładam je na części i na nowo składam, aby tworzyć nowe formy i tożsamości. Każde dzieło rodzi się z napięcia między zniszczeniem a odnową, utratą a pamięcią, unaoczniając stan nieustannej przemiany.
Moje poszukiwania artystyczne konfrontują się z materiałami, które ucieleśniają głęboką sprzeczność: pozornie wiecznymi i niezniszczalnymi, a zarazem wrażliwymi i podatnymi na zniszczenie. To, co wydaje się niezmienne, odsłania niestabilną naturę, zdolną reagować, utleniać się i zmieniać z upływem czasu. Dzięki temu materia staje się aktywną częścią dzieła, uczestniczącą w nieustannym dialogu z czasem i otoczeniem.
Doskonałość ustępuje miejsca kruchości, a wieczność objawia się jako żywe, ludzkie doświadczenie. Materia nie jest podporządkowana, lecz staje się współautorką, zachowując na powierzchni ślady gestu, procesu i własnej ewolucji.

Jako artysta samouk budowałem swoją drogę poprzez eksperymentowanie, obserwację i uważne wsłuchiwanie się. Moje podejście nie polega na kontroli, lecz na towarzyszeniu materiałowi w jego przemianie. Powstające formy odzwierciedlają działanie pamięci: są strukturami, w których współistnieją i odradzają się fragmenty, ślady i braki.
Ta praktyka bada materię jako żywe archiwum. Rzeźby wyłaniają się jako byty zawieszone między ruiną a odrodzeniem, trwaniem a przemianą, nadając materii wymiar głęboko współczesny i ludzki.