Max H. Mahlmann (1912-2000) - Minimalist composition

Max H. Mahlmann: Kompozycja, z teki La Lune en Rodage III

Oryginalny sitodruk na kartonie, wydany przez Edition Panderma, Carl Laszlo, Bazylea, w trzecim tomie La Lune en Rodage (1977). Sygnowany odręcznie i datowany przez artystę na 1966 rok. Z nakładu 230 egzemplarzy; ponadto wydano 65 nienumerowanych egzemplarzy hors commerce. [Numerowany XX/230 lub nienumerowany — sprawdzić]

Wymiary: 28 × 28 cm.

W doskonałym stanie, odpowiednim do przechowywania w warunkach archiwalnych. Uwaga: oprawiona fotografia przedstawia jedynie propozycję oprawy. Oprawa nie jest dołączona.

Praca pochodzi z przełomowego okresu twórczości Mahlmanna. W latach 60. wypracował metodyczne podstawy swoich geometrycznych kompozycji: nakładające się struktury oparte na siatkach, które w 1968 roku doprowadziły do tego, co sam nazwał „projektami programowanymi”. Postrzegał je jako dalszy rozwój konstruktywizmu — sposób tworzenia obrazów według ustalonych z góry reguł. Od 1970 roku układy współrzędnych wyznaczały strukturę jego siatek, a kolory dobierał zgodnie z zasadami teoretycznymi, a nie intuicyjnie.

La Lune en Rodage to trzytomowa teka opracowana przez bazylejskiego wydawcę, psychoanalityka i kolekcjonera Carla Laszla (Pecz 1923 – Bazylea 2013). Została wydana przez Edition Panderma w latach 1960, 1965 i 1977 i zawiera około 180 oryginalnych prac, ukazujących europejską awangardę od lat 50. do 70. Jej autorami są między innymi Lucio Fontana, Piero Manzoni, Enrico Castellani, Heinz Mack, Otto Piene, Meret Oppenheim, Bruno Munari, Hans Arp i Victor Vasarely. Kilka prac wyznacza punkty zwrotne w karierach artystów. Praca Castellaniego jest uznawana za jego pierwszą udokumentowaną pracę graficzną, a Achrome Manzoniego to jedyna wykonana przez niego praca w wielu egzemplarzach.

Max Hermann Mahlmann (Hamburg 1912 – Wedel 2000) był niemieckim malarzem związanym z konstruktywizmem. W latach 1934–1938 studiował pod kierunkiem Richarda Müllera w Akademii Sztuk Pięknych w Dreźnie, a początkowo pracował jako malarz teatralny i grafik reklamowy. Po 1945 roku zwrócił się ku malarstwu nieprzedstawiającemu, pod wpływem twórczości Wassilego Kandinsky’ego i Josefa Albersa. W 1949 roku opowiedział się za konstruktywizmem, a około dziesięć lat później stworzył pierwsze białe reliefy. W latach 1958–1977 wykładał w Fachhochschule für Gestaltung w Hamburgu, gdzie skupił wokół siebie grono studentów. Był członkiem Deutscher Künstlerbund. Wraz z żoną, malarką Gudrun Piper, otrzymał Nagrodę Edwina Scharffa Miasta Hamburga (1986), Federalny Krzyż Zasługi (1995) i Medal Biermanna-Ratjena (1997). Jego prace znajdują się w zbiorach Museum für Konkrete Kunst w Ingolstadt, Museum gegenstandsfreier Kunst w Otterndorf oraz Kolekcji Sztuki Współczesnej Republiki Federalnej Niemiec.

Proweniencja: Edition Panderma, Carl Laszlo, Bazylea; kolekcja prywatna, Bazylea.