Antonio Morato (1903–1989) - Composizione con Figure





Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 145967
Doskonała ocena na Trustpilot.
Oryginalny obraz olejny Antonia Morata *Composizione con Figure* pochodzi z lat 60., jest niepodpisany i sprzedawany w ramie.
Opis od sprzedawcy
AUTORE
Antonio Morato (Este, 17 marca 1903 – Padwa, 13 marca 1989) kształtował się w tętniącej Padwie lat Dwudziestych, poza tradycyjnymi ścieżkami akademickimi. Początkowo bliski hasłom „Wieku dwudziestego”, wyróżniał się wyraźną wrażliwością figuratywną opartą na instynktownej przynależności do rzeczywistości. Uwielbiał bowiem nazywać artystów „zwierzętami w okularach”, zdolnymi do wstępnego wychwytywania tego, co krąży w powietrzu. W pierwszych płótnach, poświęconych martwym naturom, maskom i widokom, połączył autentyczny ludowy duch z niezwykłą dbałością o formę i kompozycję.
W okresie powojennym jego język ewoluował, asymilując spatialne rozbiórki Picassa i chromatykę Matisse’a, by następnie, od końca lat pięćdziesiątych, przejść do produkcji bardziej intymnej i zdemaskowanej. Uciekał od ulotnych mód, a jego późna faza przybrała bardziej introspektywne tony: prymitywny, idyjski śpiew pejzażu weneckiego ustąpił miejsca malarstwu wyrażającemu namacalny dyskomfort związany z postępującą urbanizacją i cywilizacją przemysłową. Jego typowe motywy zostały oddane za pomocą skromniejszego i bardziej esencjonalnego gontu kolorystycznego, utrzymując barwę jako kluczowy element kształtowania objętości.
Pod kątem technicznym, oprócz bycia zręcznym malarzem sztalugowym, potrafiącym operować olejem i pastelą, Morato był również doskonałym freskantem. Wśród jego najznamienitszych dzieł publicznych wyróżniają się dekoracje w „Salce studentek” w Palazzo del Bo oraz cykle freskowe, w tym „Via Crucis” w kościele padewskim Sacra Famiglia (1939–1940). Dziś jego prace, cenne świadectwo całego zakresu jego stylowej paroły, są chronione i popularyzowane w zbiorach miejskich miasta Padwy i należą do prestiżowych prywatnych kolekcji, potwierdzając znaczenie tego oryginalnego i samotniczego interpretera Wernego Dwudziestowiecza.
OPIS
„Kompozycja z postaciami”, olej na płótnie, 74x104 cm z ramą, 70x100 cm sama płótno, datowane na lata '60, chociaż nie podpisany, obraz należy do pewnej ręki Morato, zarówno pod względem porównania, jak i pochodzenia, jako że pochodzi od spadkobierców samego malarza. Dostarczany jest regularny certyfikat autentyczności i pochodzenia.
Autor kształtuje wirujący w wir plastyczny splot ciał w ruchu. Z lewej strony zbiega się diagonale w postaci sylwetki o zwężonych kończynach i syntetycznej twarzy, uchwyconej z ramionami wyciągniętymi do przodu i nogami zgiętymi w ruchu, podczas gdy pośrodku wtapia się druga złożona anatomia, która łączy się, w dolnym prawym rogu, w szeroki, krzywulasty woluminalny kształt przypominający muszlę lub owijający draper.
Nad sceną rozciąga się w górnym rejestrze duża, pozioma ellipsa, którą przechodzą fale ruchu, wyrównana na tle poruszonej i tellurycznej podstawy.
Kompozycyjnie założenie jest kierowane przez potężny, ukośny impet kończyn, wybalansowany na górze przez długi, duży pierścień i na dole przez łukowatą masę po prawej. Pędzel, fluidalny, nerwowy i gesturalny, rzeźbi anatomie poprzez długie, pasmowe ruchy i ostrze konturów, przeciwstawiając się bardziej rozfragmentowanym warstwom tła. Ogromne wrażenie robi konstrukcja i chromatyczna harmonia, w której sam kolor generuje strukturę plastyczną i dynamikę przestrzenną: zimne, mineralne odcienie turkusowej zieleni, szmaragdu, fioletu i głębokiego amarantowego, które modelują ciała, dialogują w kontraście z ciepłymi ziemistymi brązami, ochrami i zgaszonymi płomieniami kości słoniowej tła, tworząc tonalny układ o żywej muzykalności.
Datowany na lata Sześćdziesiąte, obraz należy do dojrzałego i bardziej zdemaskowanego okresu Morato, zapoczątkowanego pod koniec poprzedniej dekady poszukiwaniem intymnym i esencjonalnym. Lekcja europejska przyswojona po wojnie — widoczna w dynamicznej dekompozycji planów o matrice picassowskiej i w wyzwoleniu koloru pamiętnego Matisse’a — prowadzi tu do oszczędnej i żołobnej syntezy, gdzie dane chromatyczne pozostaje absolutnym punktem odniesienia w budowie objętości. Odchodząc od ulotnych mód i wierny własnej samotnej spójności, artysta potwierdza siebie jako ten „zwierzę z okularami” obdarzony instynktowną wrażliwością, zdolny do wychwycenia napięć życiowych unoszących się w powietrzu i przetłumaczenia ich na intensywną wizję poetycką.
REPORRT STANU ZACHOWANIA
Ogólne dobre. Dzieło nienaruszone w całości z żywą i czytelną kolorystyką i pędzlem. Rama jest traktowana jako dar.
Fotografia obrazu wstawiona w aranżację została wygenerowana sztuczną inteligencją i należy ją traktować jedynie jako ilustracyjną. Prawdziwe są tylko pozostałe zdjęcia, które wiernie oddają przedmiot i jego cechy ogólne i szczegółowe.
Wysyłka śledzona i ubezpieczona z odpowiednim opakowaniem.
AUTORE
Antonio Morato (Este, 17 marca 1903 – Padwa, 13 marca 1989) kształtował się w tętniącej Padwie lat Dwudziestych, poza tradycyjnymi ścieżkami akademickimi. Początkowo bliski hasłom „Wieku dwudziestego”, wyróżniał się wyraźną wrażliwością figuratywną opartą na instynktownej przynależności do rzeczywistości. Uwielbiał bowiem nazywać artystów „zwierzętami w okularach”, zdolnymi do wstępnego wychwytywania tego, co krąży w powietrzu. W pierwszych płótnach, poświęconych martwym naturom, maskom i widokom, połączył autentyczny ludowy duch z niezwykłą dbałością o formę i kompozycję.
W okresie powojennym jego język ewoluował, asymilując spatialne rozbiórki Picassa i chromatykę Matisse’a, by następnie, od końca lat pięćdziesiątych, przejść do produkcji bardziej intymnej i zdemaskowanej. Uciekał od ulotnych mód, a jego późna faza przybrała bardziej introspektywne tony: prymitywny, idyjski śpiew pejzażu weneckiego ustąpił miejsca malarstwu wyrażającemu namacalny dyskomfort związany z postępującą urbanizacją i cywilizacją przemysłową. Jego typowe motywy zostały oddane za pomocą skromniejszego i bardziej esencjonalnego gontu kolorystycznego, utrzymując barwę jako kluczowy element kształtowania objętości.
Pod kątem technicznym, oprócz bycia zręcznym malarzem sztalugowym, potrafiącym operować olejem i pastelą, Morato był również doskonałym freskantem. Wśród jego najznamienitszych dzieł publicznych wyróżniają się dekoracje w „Salce studentek” w Palazzo del Bo oraz cykle freskowe, w tym „Via Crucis” w kościele padewskim Sacra Famiglia (1939–1940). Dziś jego prace, cenne świadectwo całego zakresu jego stylowej paroły, są chronione i popularyzowane w zbiorach miejskich miasta Padwy i należą do prestiżowych prywatnych kolekcji, potwierdzając znaczenie tego oryginalnego i samotniczego interpretera Wernego Dwudziestowiecza.
OPIS
„Kompozycja z postaciami”, olej na płótnie, 74x104 cm z ramą, 70x100 cm sama płótno, datowane na lata '60, chociaż nie podpisany, obraz należy do pewnej ręki Morato, zarówno pod względem porównania, jak i pochodzenia, jako że pochodzi od spadkobierców samego malarza. Dostarczany jest regularny certyfikat autentyczności i pochodzenia.
Autor kształtuje wirujący w wir plastyczny splot ciał w ruchu. Z lewej strony zbiega się diagonale w postaci sylwetki o zwężonych kończynach i syntetycznej twarzy, uchwyconej z ramionami wyciągniętymi do przodu i nogami zgiętymi w ruchu, podczas gdy pośrodku wtapia się druga złożona anatomia, która łączy się, w dolnym prawym rogu, w szeroki, krzywulasty woluminalny kształt przypominający muszlę lub owijający draper.
Nad sceną rozciąga się w górnym rejestrze duża, pozioma ellipsa, którą przechodzą fale ruchu, wyrównana na tle poruszonej i tellurycznej podstawy.
Kompozycyjnie założenie jest kierowane przez potężny, ukośny impet kończyn, wybalansowany na górze przez długi, duży pierścień i na dole przez łukowatą masę po prawej. Pędzel, fluidalny, nerwowy i gesturalny, rzeźbi anatomie poprzez długie, pasmowe ruchy i ostrze konturów, przeciwstawiając się bardziej rozfragmentowanym warstwom tła. Ogromne wrażenie robi konstrukcja i chromatyczna harmonia, w której sam kolor generuje strukturę plastyczną i dynamikę przestrzenną: zimne, mineralne odcienie turkusowej zieleni, szmaragdu, fioletu i głębokiego amarantowego, które modelują ciała, dialogują w kontraście z ciepłymi ziemistymi brązami, ochrami i zgaszonymi płomieniami kości słoniowej tła, tworząc tonalny układ o żywej muzykalności.
Datowany na lata Sześćdziesiąte, obraz należy do dojrzałego i bardziej zdemaskowanego okresu Morato, zapoczątkowanego pod koniec poprzedniej dekady poszukiwaniem intymnym i esencjonalnym. Lekcja europejska przyswojona po wojnie — widoczna w dynamicznej dekompozycji planów o matrice picassowskiej i w wyzwoleniu koloru pamiętnego Matisse’a — prowadzi tu do oszczędnej i żołobnej syntezy, gdzie dane chromatyczne pozostaje absolutnym punktem odniesienia w budowie objętości. Odchodząc od ulotnych mód i wierny własnej samotnej spójności, artysta potwierdza siebie jako ten „zwierzę z okularami” obdarzony instynktowną wrażliwością, zdolny do wychwycenia napięć życiowych unoszących się w powietrzu i przetłumaczenia ich na intensywną wizję poetycką.
REPORRT STANU ZACHOWANIA
Ogólne dobre. Dzieło nienaruszone w całości z żywą i czytelną kolorystyką i pędzlem. Rama jest traktowana jako dar.
Fotografia obrazu wstawiona w aranżację została wygenerowana sztuczną inteligencją i należy ją traktować jedynie jako ilustracyjną. Prawdziwe są tylko pozostałe zdjęcia, które wiernie oddają przedmiot i jego cechy ogólne i szczegółowe.
Wysyłka śledzona i ubezpieczona z odpowiednim opakowaniem.

