Christian Schad (1894-1982) - Varieteprobe

Christian Schad – Varieteprobe

Technika: drzeworyt
Materiał: papier naklejony na tekturę
Wymiary: 24,5 × 17,5 cm
rama nie jest wliczona w cenę

Wydawca: Edition Panderma, Bazylea
Rok: 1925 (wydrukowano w 1966 r.)
Nakład: egzemplarz nienumerowany z nakładu 230 egzemplarzy (65 egzemplarzy hors commerce było nienumerowanych)
Sygnatura: podpisany i datowany

Proweniencja:
Edition Panderma, Carl Laszlo, Bazylea
Galerie von Bartha, Bazylea
Kolekcja prywatna, Bazylea

Stan / konserwacja:
dobry stan / stan oryginalny

Dodatkowe informacje:

Rzadka, limitowana edycja przenośnej kolekcji sztuki powojennej i współczesnej La Lune en Rodage III. Jest to nienumerowany egzemplarz z nakładu 230 egzemplarzy (65 egzemplarzy hors commerce było nienumerowanych), należący do trzeciej serii książek La Lune en Rodage. La Lune en Rodage ukazała się w trzech tomach, w latach 1960, 1965 i 1977, zawierających łącznie około 180 dzieł sztuki, które przedstawiają awangardę artystyczną lat 50.–70. Dzieła zgromadził Carl Laszlo; znalazły się wśród nich prace najważniejszych artystów tamtego okresu, którzy przekazali istotne dzieła, często wyznaczające punkt zwrotny w ich twórczości i karierze: na przykład praca Enrica Castellaniego jest jego pierwszym udokumentowanym dziełem graficznym, a multiplikacja Achrome Piera Manzoniego jest jedyną wykonaną przez artystę.

Christian Schad (21 sierpnia 1894 – 25 lutego 1982) był niemieckim malarzem związanym z dadaizmem i nurtem Nowej Rzeczowości. Rozpatrywane łącznie portrety Schada stanowią niezwykły zapis życia w Wiedniu i Berlinie w latach po I wojnie światowej.
Schad urodził się w Miesbach w Górnej Bawarii. Jego zamożny ojciec, prawnik, utrzymywał go przez niemal połowę jego życia. W 1913 roku Schad rozpoczął studia w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium. Jako pacyfista, w 1915 roku uciekł do Szwajcarii, by uniknąć służby podczas I wojny światowej; najpierw osiadł w Zurychu, a następnie w Genewie. Oba miasta były ośrodkami ruchu dadaistycznego, a Schad został dadaistą. W Zurychu poznał dadaistów, takich jak Hans Arp i Hugo Ball, a także Waltera Sernera, z którym założył czasopismo literackie „Sirius”. Był świadkiem powstania słynnego Cabaret Voltaire. Od 1918 roku, mieszkając w Genewie, Schad tworzył własną odmianę fotogramu (później Tristan Tzara nazwał je „Schadographami”), w której obraz konturowy powstaje na papierze światłoczułym do odbitek chlorosrebrowych. W latach 1920–1925 spędził kilka lat w Rzymie i Neapolu. Poślubił Marcellę Arcangeli, córkę rzymskiego profesora, i osiadł w Neapolu, gdzie uczęszczał na zajęcia z malarstwa i rysunku w akademii sztuk pięknych. W 1927 roku rodzina wyemigrowała do Wiednia. Obrazy Schada z tego okresu są ściśle związane z nurtem Nowej Rzeczowości. Pod koniec lat dwudziestych wrócił do Berlina i tam zamieszkał. Sztuka Schada nie została potępiona przez nazistów w taki sposób, jak twórczość Ottona Dixa, George’a Grosza, Maxa Beckmanna i wielu innych artystów Nowej Rzeczowości; być może wynikało to z braku komercyjnego sukcesu Schada albo z pozornie neoklasycznego charakteru jego prac. Około 1930 roku zainteresował się filozofią Wschodu, a jego działalność artystyczna gwałtownie osłabła. Po krachu na nowojorskiej giełdzie w 1929 roku Schad nie mógł już liczyć na wsparcie finansowe ojca i na początku lat trzydziestych w dużej mierze przestał malować. W 1937 roku, nie wiedząc o tym, że jego prace zostały włączone do wystawy o dadaizmie i surrealizmie w Museum of Modern Art, zaprezentowano tam trzy Schadographi podarowane przez Tristana Tzarę. W tym samym roku naziści uwzględnili Schada na wystawie Wielka sztuka niemiecka, zorganizowanej jako przeciwwaga dla wystawy Sztuka zdegenerowana.
Schad żył w zapomnieniu w Niemczech podczas wojny i po jej zakończeniu. Po zniszczeniu jego pracowni w 1943 roku przeniósł się do Aschaffenburga. Miasto zleciło mu wykonanie kopii obrazu Matthiasa Grünewalda „Matka Boska z Dzieciątkiem” (Stuppach, kościół parafialny); pracował nad tym projektem do 1947 roku. Gdy jego berlińska pracownia została zniszczona podczas nalotu, jego przyszła żona Bettina ocaliła dzieła sztuki w spektakularnej akcji i przywiozła je do niego do Aschaffenburga. W latach pięćdziesiątych Schad nadal malował w stylu realizmu magicznego, a w latach sześćdziesiątych powrócił do eksperymentów z fotogramami. Renoma Schada zaczęła odzyskiwać dawną pozycję dopiero w latach sześćdziesiątych, gdy kilka wystaw w Europie zbiegło się z rozwojem fotorealizmu.
(Tekst z Wikipedii)