Antonio Morato (1903–1989) - Il Cavaliere






Magister historii sztuki z praktyką w Sotheby’s i 15 lat doświadczenia.
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 145553
Doskonała ocena na Trustpilot.
Oryginalny obraz Antonio Morata *Il Cavaliere*, wykonany techniką mieszaną i przedstawiający jeźdźca na koniu, pochodzi z lat 1960–1970 i ma wymiary 100 × 70 cm; jest niepodpisany i w dobrym stanie.
Opis od sprzedawcy
AUTORE
Antonio Morato (Este, 17 marca 1903 – Padwa, 13 marca 1989) kształtował się w żywiołowej Padwie lat dwudziestych, poza tradycyjnymi ścieżkami Akademii. Początkowo bliski ideom „Nowego Wieku”, wyróżniał się wyraźną wrażliwością figuratywną, osadzoną w instynktownym przywiązaniu do rzeczywistości. Lubił bowiem określać artystów jako „zwierzęta w okularach”, zdolne nieść to, co krążyło w powietrzu. Na wczesnych płótnach, poświęconych martwym naturom, maskom i widokom, połączył autentyczny duch ludowy z niezwykłą troską formalną i kompozycyjną.
W okresie powojennym język jego uległ ewolucji, asymilując rozchwiania przestrzenne charakterystyczne dla Picassa i chromatyzm Matissa, by od późnych lat pięćdziesiątych dojść do tworzenia bardziej intymnego i zniechęconego formy. Stroniąc od modowych trendów, jego faza późna przyjęła tony bardziej introwertyczne: pierwotny, idyliczny śpiew krajobrazu weneckiego ustąpił miejsca malarstwu wyrażającemu namacalny dyskomfort wobec postępu urbanizacji i cywilizacji przemysłowej. Jego typowe tematy stały się więc przedstawiane za pomocą skromniejszego i bardziej esencjonalnego malarskiego nakreślenia, z utrzymaniem koloru jako centralnego elementu w budowaniu objętości.
Pod względem technicznym, oprócz bycia utalentowanym malarzem na sztalgi, potrafiącym posługiwać się olejem i pastelą, Morato był wybitnym freskantem. Wśród jego najważniejszych dzieł publicznych wyróżniają się dekoracje w „Sali Studentek” w Palazzo del Bo oraz cykle freskowe, w tym „Droga krzyżowa” w padewskiej Kościele Świętej Rodziny (1939–1940). Dziś jego prace, będące cennym świadectwem całego okresu jego stylowej drogi, są przechowywane i cenione w kolekcjach miejskich Padwy i należą do prestiżowych prywatnych zbiorów, potwierdzając znaczenie tego oryginalnego i samotnego interpretera wieku dwudziestego weneckiego.
OPIS
„Rycerz”, mieszana technika na płótnie, 100x70 cm, datowalny na lata sześćdziesiąte, choć nie podpisany, obraz jest pewny ręką Morato, zarówno ze względu na porównanie, jak i pochodzenie, gdyż pochodzi od spadkobierców samego malarza. Wydano regularne świadectwo autentyczności i pochodzenia.
Na środku wyłania się postać rycerza z przodu, whose ostro zakończona twarz, podobna do maski zatroskanej i melancholijnej, góruje nad torsowo otulonym w żwawą zielono-szmaragdową kurtkę. Jego dłonie trzymają uzdy potężnego, jasnego konia, który zajmuje dolny rejestr szeroką masą ciała; z prawej strony szyja i pysk zwierzęcia wyginają się w profil. W lewym górnym rogu błyszczy promienny dysk słoneczny, z którego wypływają długie łuki świetlne, otaczając protagonisty.
Kompozycyjnie architektura łączy podniosłą pionowość człowieka z łukowatą podstawą konia, znajdując dynamiczny zryw w napiętych diagonali uprzęży i w wielkich, niebieskich, parabolicznych krzywiznach niebieskich, które przecinają niebo. Pociągnięcie, nerwowe i żywiołowe, przebiega przez pasy linii i krzyżujące się kratownice, które rzeźbią płaszczyzny plastes, uwidaczniając białe, świetliste plamy podkładu. Niezwykła jest konstrukcja i harmonia chromatyczna, w której sam splot tonów generuje przestrzeń: zimowa sinfonia niebieskości kobaltu, błękitów i jaskrawych zieleni dialoguje znakomicie z ciepłymi akcentami czerwieni karmazynowej ausfin账户 të końskich akcesoriów, zlewając się z żółciami słonecznymi po lewej stronie, brązowymi glacjami u dołu i różowymi błyskami horyzontu, tworząc tkaninę o rzadkiej świeżości i muzyczności.
Dzieło należy do dojrzałego i bardziej zniechęconego okresu Morato, zapoczątkowanego pod koniec lat pięćdziesiątych, w którym pastel towarzyszy malarstwu olejnemu. Lekcja europejska przyswojona po wojnie — widoczna w przestrzennym rozbiciu o podłożu picassowskim i w swobodzie tonalnej pamiętającej Matejskiego — dochodzi tutaj do bardziej oszczędnego i esencjonalnego zestawienia, w którym kolor pozostaje absolutnym arkuszem w budowaniu objętości. Daleko od modowych przepędzeń i wierny prawdziwemu ludowemu duchowi, wzbogaconemu maskami i archetypicznymi postaciami, artysta potwierdza się jako owe „zwierzę w okularach” obdarzone instynktowną podatnością, zdolne wychwycić to, co krąży w powietrzu, i przełożyć to na lirystyczne, poetyckie widzenie.
KONDICTION REPORT
Ogólny stan dobry. Dzieło kompletne we wszystkich partiach, z żywymi i czytelnymi barwami i pociągnięciami pędzla.
Fotografia obrazu wstawionego w kontekst aranżacyjny została wygenerowana sztuczną inteligencją i należy ją uznać za jedynie ilustracyjną. Tekstem obowiązują tylko te zdjęcia, które ukazują przedmiot i jego cechy w sposób wierny, zarówno ogólnie, jak i w szczegółach.
Wysyłka śledzona i ubezpieczona z odpowiednim opakowaniem.
AUTORE
Antonio Morato (Este, 17 marca 1903 – Padwa, 13 marca 1989) kształtował się w żywiołowej Padwie lat dwudziestych, poza tradycyjnymi ścieżkami Akademii. Początkowo bliski ideom „Nowego Wieku”, wyróżniał się wyraźną wrażliwością figuratywną, osadzoną w instynktownym przywiązaniu do rzeczywistości. Lubił bowiem określać artystów jako „zwierzęta w okularach”, zdolne nieść to, co krążyło w powietrzu. Na wczesnych płótnach, poświęconych martwym naturom, maskom i widokom, połączył autentyczny duch ludowy z niezwykłą troską formalną i kompozycyjną.
W okresie powojennym język jego uległ ewolucji, asymilując rozchwiania przestrzenne charakterystyczne dla Picassa i chromatyzm Matissa, by od późnych lat pięćdziesiątych dojść do tworzenia bardziej intymnego i zniechęconego formy. Stroniąc od modowych trendów, jego faza późna przyjęła tony bardziej introwertyczne: pierwotny, idyliczny śpiew krajobrazu weneckiego ustąpił miejsca malarstwu wyrażającemu namacalny dyskomfort wobec postępu urbanizacji i cywilizacji przemysłowej. Jego typowe tematy stały się więc przedstawiane za pomocą skromniejszego i bardziej esencjonalnego malarskiego nakreślenia, z utrzymaniem koloru jako centralnego elementu w budowaniu objętości.
Pod względem technicznym, oprócz bycia utalentowanym malarzem na sztalgi, potrafiącym posługiwać się olejem i pastelą, Morato był wybitnym freskantem. Wśród jego najważniejszych dzieł publicznych wyróżniają się dekoracje w „Sali Studentek” w Palazzo del Bo oraz cykle freskowe, w tym „Droga krzyżowa” w padewskiej Kościele Świętej Rodziny (1939–1940). Dziś jego prace, będące cennym świadectwem całego okresu jego stylowej drogi, są przechowywane i cenione w kolekcjach miejskich Padwy i należą do prestiżowych prywatnych zbiorów, potwierdzając znaczenie tego oryginalnego i samotnego interpretera wieku dwudziestego weneckiego.
OPIS
„Rycerz”, mieszana technika na płótnie, 100x70 cm, datowalny na lata sześćdziesiąte, choć nie podpisany, obraz jest pewny ręką Morato, zarówno ze względu na porównanie, jak i pochodzenie, gdyż pochodzi od spadkobierców samego malarza. Wydano regularne świadectwo autentyczności i pochodzenia.
Na środku wyłania się postać rycerza z przodu, whose ostro zakończona twarz, podobna do maski zatroskanej i melancholijnej, góruje nad torsowo otulonym w żwawą zielono-szmaragdową kurtkę. Jego dłonie trzymają uzdy potężnego, jasnego konia, który zajmuje dolny rejestr szeroką masą ciała; z prawej strony szyja i pysk zwierzęcia wyginają się w profil. W lewym górnym rogu błyszczy promienny dysk słoneczny, z którego wypływają długie łuki świetlne, otaczając protagonisty.
Kompozycyjnie architektura łączy podniosłą pionowość człowieka z łukowatą podstawą konia, znajdując dynamiczny zryw w napiętych diagonali uprzęży i w wielkich, niebieskich, parabolicznych krzywiznach niebieskich, które przecinają niebo. Pociągnięcie, nerwowe i żywiołowe, przebiega przez pasy linii i krzyżujące się kratownice, które rzeźbią płaszczyzny plastes, uwidaczniając białe, świetliste plamy podkładu. Niezwykła jest konstrukcja i harmonia chromatyczna, w której sam splot tonów generuje przestrzeń: zimowa sinfonia niebieskości kobaltu, błękitów i jaskrawych zieleni dialoguje znakomicie z ciepłymi akcentami czerwieni karmazynowej ausfin账户 të końskich akcesoriów, zlewając się z żółciami słonecznymi po lewej stronie, brązowymi glacjami u dołu i różowymi błyskami horyzontu, tworząc tkaninę o rzadkiej świeżości i muzyczności.
Dzieło należy do dojrzałego i bardziej zniechęconego okresu Morato, zapoczątkowanego pod koniec lat pięćdziesiątych, w którym pastel towarzyszy malarstwu olejnemu. Lekcja europejska przyswojona po wojnie — widoczna w przestrzennym rozbiciu o podłożu picassowskim i w swobodzie tonalnej pamiętającej Matejskiego — dochodzi tutaj do bardziej oszczędnego i esencjonalnego zestawienia, w którym kolor pozostaje absolutnym arkuszem w budowaniu objętości. Daleko od modowych przepędzeń i wierny prawdziwemu ludowemu duchowi, wzbogaconemu maskami i archetypicznymi postaciami, artysta potwierdza się jako owe „zwierzę w okularach” obdarzone instynktowną podatnością, zdolne wychwycić to, co krąży w powietrzu, i przełożyć to na lirystyczne, poetyckie widzenie.
KONDICTION REPORT
Ogólny stan dobry. Dzieło kompletne we wszystkich partiach, z żywymi i czytelnymi barwami i pociągnięciami pędzla.
Fotografia obrazu wstawionego w kontekst aranżacyjny została wygenerowana sztuczną inteligencją i należy ją uznać za jedynie ilustracyjną. Tekstem obowiązują tylko te zdjęcia, które ukazują przedmiot i jego cechy w sposób wierny, zarówno ogólnie, jak i w szczegółach.
Wysyłka śledzona i ubezpieczona z odpowiednim opakowaniem.
