Antonio Morato (1903–1989) - Composizione Anatomica 2

AUTORE

Antonio Morato (Este, 17 marca 1903 – Padwa, 13 marca 1989) kształcił się w tętniącej życiem Padwie lat dwudziestych poza tradycyjnymi ścieżkami akademickimi. Początkowo bliski ideom „Novecento”, wyróżniał się wyczuloną wrażliwością figuratywną opartą na instynktownym oddaniu rzeczywistości. Uczył się bowiem nazywać artystów „zwierzętami z okularami”, zdolnymi wychwycić w zawieszeniu to, co krążyło w powietrzu. W pierwszych obrazach, poświęconych martwym naturom, maskom i widokom, połączył autentyczny ludowy duch z niezwykłą dbałością o formę i kompozycję.

W okresie powojennym jego język ewoluował, assimilując przestrzenne dekompozycje Picassa i chromatyzm Matisse’a, aby od końca lat pięćdziesiątych dojść do twórczości bardziej intymnej i disincantated. Strzegąc się chwilowych mód, jego późniejsza faza nabrała tonów bardziej introspektywnych: pierwotny senny śpiew pejzażu Veneto ustąpił miejsca malarstwu wyrażającemu namacalny dyskomfort związanemu z postępem urbanizacji i cywilizacją industrialną. Jego typowe motywy zostały więc oddane poprzez skromniejszy i bardziej esencjonalny sposób nakładania barw, utrzymując kolor jako centralny element konstruowania kształtów.

Z technicznego punktu widzenia, oprócz bycia utalentowanym malarzem na sztalugę, potrafiącym operować olejami i pastelą, Morato był także doskonałym freskantem. Wśród jego najbardziej prestiżowych dzieł publicznych wyróżniają się dekoracje „Sali studentek” w Palazzo del Bo oraz cykle freskowe, w tym „Droga Krzyżowa” w padewskiej Chiesa della Sacra Famiglia (1939–1940). Dziś jego prace, cenny dowód całego zakresu jego paraboli stylistycznej, są przechowywane i upowszechniane w kolekcjach miejskich miasta Padwy i stanowią część prestiżowych kolekcji prywatnych, potwierdzając znaczenie tego oryginalnego i samotnego interprera Nowego Wieku Veneto.

OPIS

"Kompozycja Anatomiczna 2", olej na płótnie, 102x82 cm, z ramą, 100x80 cm sama tło, data i podpis w prawym dolnym rogu.

Na płótnie scenariusz ukazuje kontrast między porzuceniem ludzkiego ciała w naturze a wtargnięciem nowoczesności mechanicznej. W dolnym rejestrze, ułożona na falistej połaci łąk i strumieni, króluje postać leżąca w stroju o barwach ceglastych i ochrowych, uwieczniona mocno wyraźnymi kończynami w pozie spokojnego odpoczynku. Na horyzoncie po prawej, przerywając spokój pejzażu, wyłania się siatkowata konstrukcja wiaduktu, przez który przelatuje czarna kontura pociągu, skąd wyziera gęsta kolumna czarnego dymu, otaczająca niebo pełne wirujących chmur.

Konstrukcja kompozycyjna zestawia ruch falującego terenu z obrotem mas chmur, znajdując w diagonalnej anatomicznej formie w pierwszym planie i w sztywnej geometrze mostu dwa solidne przeciwwagi strukturalne. Pędzlo farbą, gęstą i rytmiczną, prowadzi się falami krzywymi w krajobrazie i staje się bardziej wyraziste w definiowaniu plastiku ciała. Niezwykłą skutecznością jest budowa i harmonijna chromatykę, w której sam kolor generuje światło i głębię przestrzenną: świeża sygnała zieleni szmaragdowej, żółci cytrynowej i błękitów lazurowych w zboczu doskonale dialoguje z perłowymi bielami, delikatnymi różami i fiołkami nieba, podczas gdy ciepłe odcienie ziemi zardzewiałej i pomarańczy na środku zharmonizują z wysublimowaną muzykalnością dramatyczny brązowy i czarny dym po prawej.

Namalowana w 1972 roku, płótno jest emblemą późniejszego, bardziej cynicznego okresu Antonio Morato, zapoczątanego od końca lat pięćdziesiątych. Przeobrażone w okresie powojennym plastyczne rozbicie Picassa i centralność chromatyczna Matisse’a, artysta dochodzi w latach siedemdziesiątych do syntetycznej formy, gdzie kolor pozostaje absolutnym punktem odniesienia w budowie objętości. Tutaj pierwotny senny śpiew pejzażu ustępuje miejsca wyczuwalnemu dyskomfortowi związanemu z postępem urbanizacji i cywilizacji industrialnej — wyrażonemu przez dymiący pociąg na horyzoncie — charakterystycznego dla jego dojrzałości: z dala od chwilowych mód, Morato potwierdza się jako ten „zwierz z okularami”, obdarzony instynktowną wrażliwością, zdolny wyprzedzać niepokoje swoich czasów i przekładać je na żywą lirystyczną wizję.

STAN ZACHOWANIA

Dobra ogólna kondycja. Dzieło w całości, z barwami i pociągnięciami pędzla wyraźnymi i czytelnymi. Rama należy traktować jako gratis.

Zdjęcie obrazu umieszczonego w aranżacji generowana sztuczną inteligencją i traktować wyłącznie jako ilustracyjne. Tekstem obowiązują tylko pozostałe zdjęcia, które wiernie pokazują przedmiot i jego cechy ogólne i szczegółowe.

Wysyłka śledzona i ubezpieczona z odpowiednim opakowaniem.