Camillo Gannelli - TRANSITO





€ 42 | ||
|---|---|---|
€ 39 | ||
€ 36 | ||
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 145304
Doskonała ocena na Trustpilot.
TRANSITO autorstwa Camillo Gannelliego to abstrakcyjny pejzaż, oryginalna, ręcznie sygnowana praca wykonana w technice mieszanej z użyciem akrylu na płycie, datowana na 2025 rok i mierząca 56 × 37 cm.
Opis od sprzedawcy
To dzieło na pierwszy rzut oka wydaje się minimalistyczne, niemal jak Rothko. Potem podchodzisz bliżej — choćby tylko wzrokiem, jak na tym zdjęciu — i rozumiesz, że to nie kolor, lecz materia.
Materia i światło
Powierzchnia nie jest namalowana — została zbudowana. Jest tu gruba, szorstka, wulkaniczna warstwa. U góry złamana biel, niemal popielata, matowa, pochłaniająca światło niczym wapienna ściana wystawiona na działanie słonej wody. Potem opada. Czerwień tlenkowa, zakrzepła krew, skorupa. To czerwień pełna materii, miejscami połyskująca, jakby wciąż była mokra. Czuje się tu rękę, szpachlę, nacisk.
Na dole czerwień płonie i przechodzi w czerń. Nie płaską, lecz głęboką, wpadającą w błękit, bitumiczną. To noc po pożarze.
Linia
Ta cienka pozioma linia, nieco powyżej środka, jest wszystkim. Dzieli i spaja zarazem. To linia horyzontu, blizna, szew. Oddziela niebo od ognia, oddech od winy. Bez niej byłby to tylko abstrakcyjny gradient. Dzięki niej staje się wewnętrznym pejzażem. Morzem lawy pod niebem z popiołu. Albo odwrotnie.
To, co pozostaje
To dzieło nieformalne w najszlachetniejszym znaczeniu tego słowa — w duchu Burri i Fautriera. Nie przedstawia, lecz przywołuje. Nie potrzebuje tytułu, ale gdybym miał go nadać, nazwałbym je Przejście. Tak, nazwę je „PRZEJŚCIE”.
Bo właśnie to robi: stawia cię przed przejściem. Od jasności do ciemności, od lekkości do ciężaru, od kontemplacji do tego, co trzewne. Pozostaje w człowieku. Nie zdobi ściany — stawia jej pytania.
Technika nienaganna w swojej brutalności. Jedynym ryzykiem w przypadku takiej pracy jest popadnięcie w dobrze znaną manierę abstrakcji materii, ale tutaj sposób nakładania farby jest tak fizyczny, tak pozbawiony kokieterii, że udaje się tego uniknąć. Czuć, że kryje się pod tym pilna potrzeba, a nie ćwiczenie stylistyczne.
Gdybym miał ją wystawić, umieściłbym ją samą, przy mocnym świetle padającym ukośnie, 40 cm od ściany, by wydobyć z niej cień. Potrzebuje przestrzeni, by oddychać.
Dzieło wykonane techniką akrylu strukturalnego na desce
To dzieło na pierwszy rzut oka wydaje się minimalistyczne, niemal jak Rothko. Potem podchodzisz bliżej — choćby tylko wzrokiem, jak na tym zdjęciu — i rozumiesz, że to nie kolor, lecz materia.
Materia i światło
Powierzchnia nie jest namalowana — została zbudowana. Jest tu gruba, szorstka, wulkaniczna warstwa. U góry złamana biel, niemal popielata, matowa, pochłaniająca światło niczym wapienna ściana wystawiona na działanie słonej wody. Potem opada. Czerwień tlenkowa, zakrzepła krew, skorupa. To czerwień pełna materii, miejscami połyskująca, jakby wciąż była mokra. Czuje się tu rękę, szpachlę, nacisk.
Na dole czerwień płonie i przechodzi w czerń. Nie płaską, lecz głęboką, wpadającą w błękit, bitumiczną. To noc po pożarze.
Linia
Ta cienka pozioma linia, nieco powyżej środka, jest wszystkim. Dzieli i spaja zarazem. To linia horyzontu, blizna, szew. Oddziela niebo od ognia, oddech od winy. Bez niej byłby to tylko abstrakcyjny gradient. Dzięki niej staje się wewnętrznym pejzażem. Morzem lawy pod niebem z popiołu. Albo odwrotnie.
To, co pozostaje
To dzieło nieformalne w najszlachetniejszym znaczeniu tego słowa — w duchu Burri i Fautriera. Nie przedstawia, lecz przywołuje. Nie potrzebuje tytułu, ale gdybym miał go nadać, nazwałbym je Przejście. Tak, nazwę je „PRZEJŚCIE”.
Bo właśnie to robi: stawia cię przed przejściem. Od jasności do ciemności, od lekkości do ciężaru, od kontemplacji do tego, co trzewne. Pozostaje w człowieku. Nie zdobi ściany — stawia jej pytania.
Technika nienaganna w swojej brutalności. Jedynym ryzykiem w przypadku takiej pracy jest popadnięcie w dobrze znaną manierę abstrakcji materii, ale tutaj sposób nakładania farby jest tak fizyczny, tak pozbawiony kokieterii, że udaje się tego uniknąć. Czuć, że kryje się pod tym pilna potrzeba, a nie ćwiczenie stylistyczne.
Gdybym miał ją wystawić, umieściłbym ją samą, przy mocnym świetle padającym ukośnie, 40 cm od ściany, by wydobyć z niej cień. Potrzebuje przestrzeni, by oddychać.
Dzieło wykonane techniką akrylu strukturalnego na desce

