Camillo Gannelli - Sinfonia materica

Dzieło zachwyca doskonałą równowagą między pamięcią a materią.

Podzielone poziomo na dwa uniwersa — chromatyczne i konceptualne — płótno opowiada o przemianie. W górnej części, zdominowanej przez złamane odcienie bieli, paloną ochrę i rdzę, wyłania się ledwie czytelny zapis muzyczny, niczym wspomnienie zatarte przez czas. Celowe spękania, laserunki i znaki w kształcie krzyży przywodzą na myśl stare mury, pożółkłe strony, przeszłość, która się rozpada, lecz nie znika.

Tę zawieszoną ciszę przerywa pas złota o wyrazistej fakturze — niemal linia horyzontu w stanie płynnym — wyznaczający alchemiczny podział. Stamtąd spływa błękit.

Dolna część to czysta, żywa materia: morze wypukłości, kropli, ziaren i granulek kobaltu oraz ultramaryny, które przesuwają się w stronę widza. To już nie malarstwo do oglądania, lecz do dotykania. Dźwięk staje się oceanem, nuta — falą.

Wartość dzieła tkwi właśnie w tym przejściu: od zapisanej muzyki — intelektualnej i kruchej w górnej części — ku muzyce ucieleśnionej, fizycznej i kosmicznej w dolnej. To wyrafinowany przykład lirycznego informelu, w którym krakelura i farba akrylowa o wyrazistej fakturze nie są jedynie techniką, lecz językiem.

Dzieło nie służy do dekoracji — ono zamieszkuje przestrzeń.

Dzieło wykonano na płótnie o wymiarach 30 × 40 × 3 cm.