Miyako Ishiuchi - From Yokosuka - 2016





Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 145879
Doskonała ocena na Trustpilot.
*From Yokosuka* Miyako Ishiuchi to 42-stronicowy album fotograficzny w miękkiej oprawie, wydany przez Super Labo w 2016 roku jako pierwsze wydanie w tej formie, z tekstem po angielsku i japońsku.
Opis od sprzedawcy
„Spędziłam całe lata dorastania, od 6. do 19. roku życia, w Yokosuce — miejscu, w którym kształtowały się zarówno moje ciało, jak i umysł. Nie uważam jednak Yokosuki za moje rodzinne miasto i mam niewiele ciepłych czy szczęśliwych wspomnień z tamtych lat. W pewnym sensie było to naturalne: Yokosuka, naznaczona obecnością amerykańskiej bazy wojskowej, nie była przyjaznym miejscem dla młodej dziewczyny, która właśnie przeprowadziła się tam na początku szkoły podstawowej. Mój ojciec pracował w Yokosuce, daleko od naszego rodzinnego domu na wsi, a przeprowadzka była dla mnie ogromnym szokiem kulturowym — zarówno w pozytywnym, jak i negatywnym sensie.
Karierę fotograficzną zaczęłam od fotografowania Yokosuki. Uderzające kontrasty światła i cienia w tym mieście tworzyły w jakiś sposób niezwykle fotogeniczne pejzaże, a jego historia zdawała się każdego dnia pozostawiać niewidzialne blizny. YOKOSUKA STORY, autobiograficzny cykl, od którego zaczęłam karierę, to właśnie fotograficzna opowieść o mnie samej i o tym, jak dorastałam pod wpływem tej atmosfery.
From YOKOSUKA stanowi ostatni rozdział mojego cyklu poświęconego Yokosuce. Na potrzeby tego projektu fotografowałam intensywnie okolice ulicy Dobuita i klubu EM — miejsc, których nie uwzględniłam w moich wcześniejszych seriach. Z perspektywy czasu pamiętam, że początkowo musiałam zmuszać się, by wejść do tych miejsc, ponieważ były to przestrzenie, do których rodzice zabraniali chodzić młodym dziewczętom. Za pierwszym razem nie potrafiłam nawet zrobić zdjęcia i po prostu pobiegłam z powrotem do domu.
W latach 80. ulica Dobuita nie tętniła już życiem tak jak dawniej, a większość kabaretów obsługujących amerykańskich żołnierzy została zamknięta. Aby zorganizować wystawę moich prac, wynajęłam na sześć miesięcy jeden z opuszczonych kabaretów — lokal o powierzchni około 330 metrów kwadratowych — i z pomocą lokalnych artystów oraz wykonawców pomalowałam jego ściany na czerwono. Nocą szczelnie zamykałam cały lokal, by tymczasowo przekształcić go w ciemnię. Przywiozłam powiększalnik, własnoręcznie zbudowałam drewnianą kuwetę do wywoływania zdjęć w kształcie łodzi, pocięłam rolki papieru fotograficznego i powiększyłam zarówno zdjęcia z YOKOSUKA STORY, jak i nowe fotografie wykonane na potrzeby From YOKOSUKA. Na wystawie From YOKOSUKA znalazło się 200 fotografii, w tym dwa odbitki o wymiarach 180 × 120 cm i dziesięć o wymiarach 120 × 80 cm.
Kabaret nazywał się 2nd New YOKOSUKA. Miał dwie sceny, stół w kształcie podkowy, miejsca siedzące dla około pięćdziesięciu osób, lustrzaną kulę dyskotekową zawieszoną pod sufitem oraz duży neon na zewnątrz, który wciąż działał. Podczas wystawy włączanie każdego wieczoru tego ogromnego neonu, którego setki żarówek układały się w napis 2nd New YOKOSUKA, stało się częścią mojej codziennej rutyny.
Choć ulica Dobuita znajdowała się poza amerykańską bazą wojskową, była swego rodzaju „Małą Ameryką”. Po obu jej stronach ciągnęły się bary i kabarety oznaczone znakiem A, „Approved for US Forces” — „zatwierdzone dla sił zbrojnych USA” — gdzie transakcje przeprowadzano w dolarach. Okolica była niegdyś tętniącą życiem dzielnicą rozrywki i prostytucji, która rozrastała się wraz z kolejnymi wojnami. To właśnie na tej ulicy fotografowałam, wywoływałam i drukowałam zdjęcia, a w końcu je wystawiłam. Dzięki cyklowi From YOKOSUKA mogłam wydobyć na powierzchnię liczne wspomnienia i myśli z przeszłości, jak gdybym utrwalała je na papierze fotograficznym.
Kabaret 2nd New YOKOSUKA już nie istnieje, ale wciąż żyje w moich fotografiach. Wystawa From YOKOSUKA zrodziła się z konfrontacji z Yokosuką — miejscem, do którego od dawna czułam niechęć i nienawiść. Nie mam już żadnych żalów związanych z Yokosuką. Nawet sama nazwa Yokosuka stała mi się obca. Miejsce, które było moim punktem wyjścia, wypełniło w końcu swoje zadanie i stało się częścią przeszłości. Prawdopodobnie już nigdy nie odwiedzę Yokosuki naprawdę.
Coś dobiegło końca. Żegnaj, Yokosuko. I dziękuję ci, Yokosuko.”
Historie sprzedawców
„Spędziłam całe lata dorastania, od 6. do 19. roku życia, w Yokosuce — miejscu, w którym kształtowały się zarówno moje ciało, jak i umysł. Nie uważam jednak Yokosuki za moje rodzinne miasto i mam niewiele ciepłych czy szczęśliwych wspomnień z tamtych lat. W pewnym sensie było to naturalne: Yokosuka, naznaczona obecnością amerykańskiej bazy wojskowej, nie była przyjaznym miejscem dla młodej dziewczyny, która właśnie przeprowadziła się tam na początku szkoły podstawowej. Mój ojciec pracował w Yokosuce, daleko od naszego rodzinnego domu na wsi, a przeprowadzka była dla mnie ogromnym szokiem kulturowym — zarówno w pozytywnym, jak i negatywnym sensie.
Karierę fotograficzną zaczęłam od fotografowania Yokosuki. Uderzające kontrasty światła i cienia w tym mieście tworzyły w jakiś sposób niezwykle fotogeniczne pejzaże, a jego historia zdawała się każdego dnia pozostawiać niewidzialne blizny. YOKOSUKA STORY, autobiograficzny cykl, od którego zaczęłam karierę, to właśnie fotograficzna opowieść o mnie samej i o tym, jak dorastałam pod wpływem tej atmosfery.
From YOKOSUKA stanowi ostatni rozdział mojego cyklu poświęconego Yokosuce. Na potrzeby tego projektu fotografowałam intensywnie okolice ulicy Dobuita i klubu EM — miejsc, których nie uwzględniłam w moich wcześniejszych seriach. Z perspektywy czasu pamiętam, że początkowo musiałam zmuszać się, by wejść do tych miejsc, ponieważ były to przestrzenie, do których rodzice zabraniali chodzić młodym dziewczętom. Za pierwszym razem nie potrafiłam nawet zrobić zdjęcia i po prostu pobiegłam z powrotem do domu.
W latach 80. ulica Dobuita nie tętniła już życiem tak jak dawniej, a większość kabaretów obsługujących amerykańskich żołnierzy została zamknięta. Aby zorganizować wystawę moich prac, wynajęłam na sześć miesięcy jeden z opuszczonych kabaretów — lokal o powierzchni około 330 metrów kwadratowych — i z pomocą lokalnych artystów oraz wykonawców pomalowałam jego ściany na czerwono. Nocą szczelnie zamykałam cały lokal, by tymczasowo przekształcić go w ciemnię. Przywiozłam powiększalnik, własnoręcznie zbudowałam drewnianą kuwetę do wywoływania zdjęć w kształcie łodzi, pocięłam rolki papieru fotograficznego i powiększyłam zarówno zdjęcia z YOKOSUKA STORY, jak i nowe fotografie wykonane na potrzeby From YOKOSUKA. Na wystawie From YOKOSUKA znalazło się 200 fotografii, w tym dwa odbitki o wymiarach 180 × 120 cm i dziesięć o wymiarach 120 × 80 cm.
Kabaret nazywał się 2nd New YOKOSUKA. Miał dwie sceny, stół w kształcie podkowy, miejsca siedzące dla około pięćdziesięciu osób, lustrzaną kulę dyskotekową zawieszoną pod sufitem oraz duży neon na zewnątrz, który wciąż działał. Podczas wystawy włączanie każdego wieczoru tego ogromnego neonu, którego setki żarówek układały się w napis 2nd New YOKOSUKA, stało się częścią mojej codziennej rutyny.
Choć ulica Dobuita znajdowała się poza amerykańską bazą wojskową, była swego rodzaju „Małą Ameryką”. Po obu jej stronach ciągnęły się bary i kabarety oznaczone znakiem A, „Approved for US Forces” — „zatwierdzone dla sił zbrojnych USA” — gdzie transakcje przeprowadzano w dolarach. Okolica była niegdyś tętniącą życiem dzielnicą rozrywki i prostytucji, która rozrastała się wraz z kolejnymi wojnami. To właśnie na tej ulicy fotografowałam, wywoływałam i drukowałam zdjęcia, a w końcu je wystawiłam. Dzięki cyklowi From YOKOSUKA mogłam wydobyć na powierzchnię liczne wspomnienia i myśli z przeszłości, jak gdybym utrwalała je na papierze fotograficznym.
Kabaret 2nd New YOKOSUKA już nie istnieje, ale wciąż żyje w moich fotografiach. Wystawa From YOKOSUKA zrodziła się z konfrontacji z Yokosuką — miejscem, do którego od dawna czułam niechęć i nienawiść. Nie mam już żadnych żalów związanych z Yokosuką. Nawet sama nazwa Yokosuka stała mi się obca. Miejsce, które było moim punktem wyjścia, wypełniło w końcu swoje zadanie i stało się częścią przeszłości. Prawdopodobnie już nigdy nie odwiedzę Yokosuki naprawdę.
Coś dobiegło końca. Żegnaj, Yokosuko. I dziękuję ci, Yokosuko.”

