Maarten Van Zijl (1889-1968) - Stilleven






Magister historii sztuki z praktyką w Sotheby’s i 15 lat doświadczenia.
€ 1 |
|---|
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 145662
Doskonała ocena na Trustpilot.
Opis od sprzedawcy
Maarten van Zijl (1889–1969) był holenderskim malarzem specjalizującym się w naturach martwych, pejzażach, akwarelach, rycinach, litografiach i rzeźbie. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Rotterdamie i nauczał od 1960 roku.
Dzieło prezentuje intymną i cichą naturę martwą, mocno zakorzenioną w holenderskiej tradycji malarskiej XX wieku. Kompozycja jest zbalansowana, zaprojektowana tak, by dialogować z prostymi formami geometrycznymi i codziennymi objawami. Na blacie stoi złota miska, ustawiona obok talerza, na którym w wycofanej pozycji spoczywa jedno jajko. Owalna forma i biała powierzchnia jajka tworzą punkt jasnego światła, przyciągający wzrok obserwatora jak symbol kruchości i geometrycznej doskonałości. Za talerzem znajduje się dzbanek, ustawiony obok grupy wazonów o różnej wysokości, tworząc grę planów, która nadaje głębię i rytm tłu. Światło kierunkowe delikatnie muska przedmioty. Światło spływa po krzywych brzegach dzbanka i wazonów, wydobywa wklęsłości miski i rozświetla skorupkę jajka. Ogólna atmosfera przywołuje poczucie domowego spokoju i temporalnej zawiesiny. Nie ma przepychu, lecz celebracja subtelnej, geometrycznej piękna codziennych przedmiotów, w duchu Nowa Obiektywność (Nowa Rzeczywistość) lub lirystycznego realizmu charakterystycznego dla holenderskiej malarstwa z pierwszej połowy wieku.
Maarten van Zijl (1889–1969) był holenderskim malarzem specjalizującym się w naturach martwych, pejzażach, akwarelach, rycinach, litografiach i rzeźbie. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Rotterdamie i nauczał od 1960 roku.
Dzieło prezentuje intymną i cichą naturę martwą, mocno zakorzenioną w holenderskiej tradycji malarskiej XX wieku. Kompozycja jest zbalansowana, zaprojektowana tak, by dialogować z prostymi formami geometrycznymi i codziennymi objawami. Na blacie stoi złota miska, ustawiona obok talerza, na którym w wycofanej pozycji spoczywa jedno jajko. Owalna forma i biała powierzchnia jajka tworzą punkt jasnego światła, przyciągający wzrok obserwatora jak symbol kruchości i geometrycznej doskonałości. Za talerzem znajduje się dzbanek, ustawiony obok grupy wazonów o różnej wysokości, tworząc grę planów, która nadaje głębię i rytm tłu. Światło kierunkowe delikatnie muska przedmioty. Światło spływa po krzywych brzegach dzbanka i wazonów, wydobywa wklęsłości miski i rozświetla skorupkę jajka. Ogólna atmosfera przywołuje poczucie domowego spokoju i temporalnej zawiesiny. Nie ma przepychu, lecz celebracja subtelnej, geometrycznej piękna codziennych przedmiotów, w duchu Nowa Obiektywność (Nowa Rzeczywistość) lub lirystycznego realizmu charakterystycznego dla holenderskiej malarstwa z pierwszej połowy wieku.
