Simona Ertan (1923-2016) - Composition 52






Ukończyła studia jako francuski licytator i pracowała w dziale wycen Sotheby’s Paryż.
€ 10 |
|---|
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 145967
Doskonała ocena na Trustpilot.
Composition 52 to ręcznie sygnowany obraz olejny Simony Ertan z 1952 roku, z okresu 1950–1960, pochodzący z Rumunii.
Opis od sprzedawcy
Proweniencja:
Kolekcja prywatna, Paryż
Sprzedaż pracowniania
Simona Ertan o sobie:
« Urodziłam się w Bukareszcie, za czasów Królestwa, gdzie dorastałam w muzycznej atmosferze — jako siostrzenica kompozytora muzyka była moim pierwszym językiem. W wieku dziewięciu lat narysowałam portret dziadka, a mając trzynaście lat, porzuciłam fortepian na rzecz tego, co ostatecznie stało się sztuką plastyczną.
Prowadziłam prywatne pracownie w Bukareszcie i Buenos Aires, tworzyłam też formy ceramiczne, dekoracje itd. Uważam się za osobę niezależną, a moja twórczość bywa architektoniczna i zgeometryzowana! Interesuje mnie wszystko, co aktualne. Wszystko, co tworzy się dzisiaj, można nazwać współczesnym, często mającym korzenie sięgające bardzo, bardzo daleko w przeszłość. Michel Seuphor powiedział: „Nic nie jest nowe, rzeczy robi się inaczej”. »
Simona Ertan była francuską malarką,
graficzką i ceramiczką rumuńskiego pochodzenia, urodzoną 27 listopada 1923 roku w Bukareszcie, zmarłą 19 marca 2016 roku w Cachan.
Od 1940 roku mieszkała w Buenos Aires (Argentyna), a od 1961 roku we Francji — kolejno przy rue Charles Laffitte w Neuilly-sur-Seine, a następnie pod adresem 64, rue Émeriau w 15. dzielnicy Paryża.
Simona Ertan urodziła się i dorastała w świecie rozmiłowanym w muzyce — sama grała na fortepianie do 13. roku życia — i studiowała sztukę grafiki warsztatowej w Bukareszcie. W latach 1936–1940 była tam uczennicą Risy Propst-Kraid (1894–1983) — malarki tworzącej w stylu klasycznym, która później wyemigrowała do Izraela — zanim w pierwszych miesiącach II wojny światowej schroniła się wraz z rodziną w Buenos Aires. W latach 1941–1943 uczęszczała tam na zajęcia Eugénia Menghiego, jednocześnie poznając sztukę ceramiki. Prace z tego okresu, podobnie jak jej wykształcenie, utrzymane są w klasycznej manierze: zarówno akwarele, jak i obrazy olejne na deskach, rzadziej na płótnie (portrety, autoportrety, akty, martwe natury, sceny wnętrz, pejzaże). Wyrażają również głębokie zamiłowanie do muzyki: obraz zatytułowany „Niedokończona” nawiązuje w rzeczywistości do VIII Symfonii Franciszka Schuberta o tym samym przydomku, inny, „Karnawał”, oddaje emocjonalną siłę baletu Roberta Schumanna, a kolejne prace stanowią hołd dla Ludwiga van Beethovena lub pianisty Arthura Rubinsteina.
Podczas pobytu w Stanach Zjednoczonych w 1950 roku Simona Ertan miała okazję doznać „jednego z największych wstrząsów w swoim życiu”, oglądając „Guernicę” Pabla Picassa. W 1951 roku i częściowo w 1952 roku nadal jednak tworzyła w klasycznej manierze — choć pod wpływem fowizmu i ekspresjonizmu (Arlekin, Bukiet kwiatów) — aż do podróży po Europie w tymże roku, zwłaszcza do Paryża. Poznała tam abstrakcyjną awangardę, a po powrocie do Buenos Aires dołączyła do argentyńskiej grupy abstrakcyjnej Arte Nuevo (Carmelo Arden-Quin, Martha Boto, Eduardo Jonquieres, Juan Melé, Luis Tomasello i Gregorio Vardanega, skupieni wokół poety i krytyka sztuki Alda Pellegriniego (es)). „Wtedy opowiedziałam się za konstruktywizmem” — wspominała: w 1953 roku malarstwo Simony Ertan, które zresztą zaczęła teoretycznie ujmować w artykułach publikowanych w Ver y estimar, czasopiśmie artystycznym Jorgego Romero Bresta (es), rzeczywiście zwróciło się ku kompozycjom geometrycznym.
W 1955 roku powróciła do ceramiki, a zarazem opublikowała w Ver y estimar artykuł (zatytułowany Pintura contemporánea de la India), w którym wyraziła zainteresowanie malarstwem indyjskim. Zainteresowanie to miało się okazać trwałe i stać się inspiracją dla części jej późniejszej twórczości, „dodając do jej repertuaru egzotyczną nutę, bardzo ozdobną i barwną, o matisse’owskim charakterze”. W tym okresie jej obraz „Moje zaginione skrzypce” (1960), oprawiony w obudowę z pleksiglasu, z gwoździami i sznurkami, dedykowany skrzypkowi Robertowi Soetensowi, którego poznała podczas jego recitali w Buenos Aires, wyraża czystą geometrię.
Po pobytach w Portugalii (Lizbona, gwasze z 1959 roku), Hiszpanii (Barcelona, gwasze z 1959 roku), Włoszech (Rawenna, gwasze i tusze z 1959 roku) oraz Anglii (gwasze z lat 1959–1961) Simona Ertan przybyła do Paryża w kwietniu 1961 roku. Jedno z jej pierwszych paryskich płócien, „Na pamiątkę Filipa Lazara” (1961), hołd dla wielkiego rumuńskiego kompozytora i pianisty, przywołuje wrażliwość muzyczną, która odtąd również wpisuje się w awangardę. Jest zarazem świadectwem pojawienia się kolażu w jej twórczości. Prace te pokazywała w galerii Denise René (1961), Muzeum Sztuki Nowoczesnej miasta Paryża (1962), Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Céret (1962), na Salonie Nowych Realności (1963), a następnie na wystawie „Pięćdziesiąt lat kolażu: od Picassa do naszych czasów” (Muzeum Sztuki i Przemysłu w Saint-Étienne Métropole, 1964).
W 1967 roku Simona Ertan zwróciła się „ku alegorycznej figuracji, wprowadzając do swoich prac elementy narracyjne”. Rozległa obecność geometrii architektonicznych (Palazzo ducale, Madonna del Sasso czy Saint-Paul de Vence z 1967 roku, Villa d’Este z 1969 roku, Avignon i Abbaye de Beauport z 1971 roku, Ombrelles à Sirmione, San Marco i Tombeaux saadiens z 1974 roku) sprawia, że nurt ten jest bliższy kontynuacji jej abstrakcyjnego okresu Arte Nuevo niż prawdziwemu zerwaniu. Obrazy odwiedzanych miejsc — Simona Ertan dużo podróżowała — przepełnia także żarliwość muzyczna (Zamek w Niemczech z 1979 roku to kolejny hołd dla Beethovena) i religijna (Kaplica w Grecji z 1979 roku, Klasztor w Rumunii i Śladami św. Teresy z Ávili z 1982 roku), a nawet mistycyzm, który — w dialogu z argentyńskimi pismami Simony — będzie szukał prawdy w Indiach (Tadź Mahal) i dalej (Świątynia azjatycka, 1995).
Deklarując przywiązanie zarówno do współczesności, jak i do bardzo dawnych korzeni, Simona Ertan przez ponad 70 lat malowała, pozwalając przemawiać swojej najskrytszej wrażliwości. Jej życie i twórczość kształtowały pasje, emocje i duchowość, a także sposób postrzegania świata zmysłowego. Jej jedynym życzeniem, wyrażonym w zakończeniu książki, jest to, byśmy, patrząc na jej dzieła, pozwolili przemówić własnej wrażliwości.
Wystawy indywidualne:
Galería Müller, Buenos Aires, 1950.
Sala Quinta Van Riel, Buenos Aires, 1959, 1960 (tempera).
Kunstverein, Essen, 1964.
Aerolineas Argentinas, Paryż, 1969.
Maison de l'Argentine, 83, avenue Henri-Martin, Paryż, marzec 1970.
Fondation Royaumont, opactwo Royaumont, 1971.
Internationale Stiftung Mozarteum, Salzburg, 1972.
Fondation Vasarely, Aix-en-Provence, 1988.
Galerie du Centre culturel Arturo Lopez, Neuilly-sur-Seine, 1988.
Galerie Étienne de Causans, Paryż, 1993.
Brenner's Park, Baden-Baden, 1996.
Galerie La Papessa, Wiedeń (Austria), 2000.
Barcelona, 2003
Institut français de Vienne, 2004.
Musée national Georges-Enesco, Bukareszt, październik 2004.
Kościół Saint-Germain-l'Auxerrois, Paryż, 2006.
Wystawy zbiorowe:
Grupa Arte Nuevo, Galeria Van Riel, Buenos Aires, listopad 1955.
4. Salon Arte Nuevo, Galeria Van Riel, Buenos Aires, 1958.
Malarze i rzeźbiarze argentyńscy we Francji, Maison de l'Amérique, Paryż, 1959.
Salon de Mai, Barcelona, 1960.
6. Salon Arte Nuevo, Museo de Artes Plásticas Eduardo Sívori (es), Buenos Aires, 1960.
Galerie Denise René, Paryż, 1961, 1963.
Sztuka latynoamerykańska w Paryżu: Gesner Armand, Martha Boto, Jorge Camacho, Marta Colvin, Ivan Contreras-Brunet, Pedro Coronel, Carlos Cruz-Díez, Simona Ertan, Joaquin Ferrer, Alberto Guzmán, Eduardo Jonquieres, Frans Krajcberg, Rodolfo Krasno, Wifredo Lam, Julio Le Parc, Francesco Marino di Teana, Roberto Matta, Alejandro Otero, Gina Pellón, Alicia Penalba, Marie-Thérèse Pinto, Arthur-Luiz Piza, Juan Luis Rodriguez Sibaja, Flavio-Shiro Tanaka, Francisco Sobrino, Luis Tomasello, Jesus Rafael Soto, Hervé Télémaque, Gregorio Vardanega, Oswaldo Vigas, Muzeum Sztuki Nowoczesnej miasta Paryża, sierpień–październik 1962.
Muzeum w Leverkusen, 1962.
Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Céret, 1962.
Gruppe 62, Monachium, 1963.
Salon Nowych Realności, Paryż, 1963–1967.
Pięćdziesiąt lat kolażu: od Picassa do naszych czasów: Carmelo Arden-Quin, Jean Arp, Georges Braque, Marcelle Cahn, Salvador Dalí, Jean Dubuffet, Max Ernst, Simona Ertan, Raoul Hausmann, Marcel Janco, Fernand Léger, Man Ray, Joan Miró, Philippe Morisson, Aurélie Nemours, Emilio Pettoruti, Pablo Picasso, Diego Rivera, Kurt Schwitters, Michel Seuphor, Nicolas de Staël, Victor Vasarely, Maria Elena Vieira da Silva, Muzeum Sztuki i Przemysłu w Saint-Étienne, czerwiec–wrzesień 1964.
Pavillon Marsan, Paryż, 1964.
Salon Sztuki Sakralnej, Paryż, 1964, 1965, 1966, 1982.
Salon Surindépendants, Paryż, 1965, 1966.
Współcześni mistrzowie sztuki witrażowej, Palais de Chaillot, Paryż, następnie Montreal, 1969.
Salon Jesienny, Paryż, od 1970 roku.
Salon malarek, Paryż, 1973.
90. Salon Związku Kobiet Malarek i Rzeźbiarek, UNESCO, Paryż, luty–marzec 1975 (plakat autorstwa Simony Ertan).
Pałac Papieski w Awinionie, 1978
Katedra w Coventry, Londyn, 1978.
Salon Comparaisons, Paryż, 1982.
Święta Teresa z Ávili w sztuce współczesnej: Ode Bertrand, Simona Ertan, Henri Guérin, Jean-Marie Martin, Muzeum Luksemburskie, Paryż, lipiec 1983.
Salon Grands et jeunes d'aujourd'hui, Paryż, 1983.
Geometrias heterodoxas: Martha Boto, Eugenia Crenovich, Simona Ertan, Auguste Herbin, Virgilio Villalba..., Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Buenos Aires, 2003.
Salon Art Shopping, Carrousel du Louvre, październik 2009.
Recepcja krytyczna:
„Twórczość Simony Ertan odznacza się niezwykłą oryginalnością i ujawnia jasny, twórczy umysł, w pełni panujący nad bogatą złożonością swoich predyspozycji i kolejnych doświadczeń... A jednak jedność całości zostaje doskonale osiągnięta dzięki subtelnym relacjom między wszystkimi jej częściami. Simona Ertan proponuje zatem bardzo osobiste rozwiązanie wciąż aktualnego problemu przezwyciężenia antynomii „abstrakcja–figuracja”, która dzieli sztukę naszej epoki”. — Roger van Gindertael, 1970
„Zasługą Simony Ertan jest niewątpliwie umiejętność uniknięcia wszelkiej formalnej bezcelowości w jej eleganckich kompozycjach, którym nadaje nieco wyniosły i tajemniczy charakter”. — Gérald Gassiot-Talabot, 1970
„Malarstwo Simony Ertan łączy architektoniczną dyscyplinę z powściągliwym liryzmem subtelnie zróżnicowanej palety. Kształtowanie przestrzeni odbywa się poprzez zestawianie kontrastujących płaszczyzn, których symbolika wynika z aktywności pamięci. Od abstrakcji konstruktywistycznej po alegoryczną figurację — malarstwo to kreśli nostalgiczne topografie zamieszkane przez wspomnienia. Metafory te rozkwitają w ciepłym świetle, oddanym przez umysł wrażliwy na nieustanny ruch widzialnego świata”. — Gérard Xuriguera, 1981
„Simona Ertan porządkuje przestrzeń z taką samą geometryczną finezją, z jaką finezyjnie posługuje się geometrią. Z kubizmu zaczerpnęła wielką lekcję konstrukcyjnej dyscypliny, która prowadzi do najbardziej racjonalnego uproszczenia formy. Nie utraciła jednak najcenniejszej więzi artysty — prawdziwego zdrowia poety — kontaktu z wielką naturą: naturą istot i rzeczy. Jej wizualna droga dokładnie odpowiada biegowi jej myśli i uczuć: to nieustanny ruch między rozumem a życiem”. — Pierre Restany, 1981.
Nagrody i odznaczenia:
Dyplom honorowy w dziedzinie grafiki artystycznej, Ankona, 1968.
Złoty medal miasta Salsomaggiore Terme.
Medal i dyplom doskonałości miasta Los Angeles.
Członkini Europejskiej Akademii Nauk i Sztuk.
Dzieła w zbiorach publicznych:
Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Céret, Hiroshima M.A.
Muzeum-Biblioteka Pierre-André-Benoit, Alès.
Ratusz w Neuilly-sur-Seine.
Ministerstwo Kultury, Paryż.
Muzeum Sztuki Nowoczesnej miasta Paryża, Stare cywilizacje meksykańskie, rysunek.
Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Buenos Aires.
Instytut Sztuki Współczesnej, Buenos Aires.
National Museum of Women in the Arts, Waszyngton, Półmrok.
Weisman Art Museum, Minneapolis.
Muzeum w Pécs (Węgry).
Dom urodzenia Mozarta, Getreidegasse 9, Salzburg.
Droga Krzyżowa, kaplica Adelshof, Axams (Austria).
Witraż, kościół w Birgitz (Austria).
Proweniencja:
Kolekcja prywatna, Paryż
Sprzedaż pracowniania
Simona Ertan o sobie:
« Urodziłam się w Bukareszcie, za czasów Królestwa, gdzie dorastałam w muzycznej atmosferze — jako siostrzenica kompozytora muzyka była moim pierwszym językiem. W wieku dziewięciu lat narysowałam portret dziadka, a mając trzynaście lat, porzuciłam fortepian na rzecz tego, co ostatecznie stało się sztuką plastyczną.
Prowadziłam prywatne pracownie w Bukareszcie i Buenos Aires, tworzyłam też formy ceramiczne, dekoracje itd. Uważam się za osobę niezależną, a moja twórczość bywa architektoniczna i zgeometryzowana! Interesuje mnie wszystko, co aktualne. Wszystko, co tworzy się dzisiaj, można nazwać współczesnym, często mającym korzenie sięgające bardzo, bardzo daleko w przeszłość. Michel Seuphor powiedział: „Nic nie jest nowe, rzeczy robi się inaczej”. »
Simona Ertan była francuską malarką,
graficzką i ceramiczką rumuńskiego pochodzenia, urodzoną 27 listopada 1923 roku w Bukareszcie, zmarłą 19 marca 2016 roku w Cachan.
Od 1940 roku mieszkała w Buenos Aires (Argentyna), a od 1961 roku we Francji — kolejno przy rue Charles Laffitte w Neuilly-sur-Seine, a następnie pod adresem 64, rue Émeriau w 15. dzielnicy Paryża.
Simona Ertan urodziła się i dorastała w świecie rozmiłowanym w muzyce — sama grała na fortepianie do 13. roku życia — i studiowała sztukę grafiki warsztatowej w Bukareszcie. W latach 1936–1940 była tam uczennicą Risy Propst-Kraid (1894–1983) — malarki tworzącej w stylu klasycznym, która później wyemigrowała do Izraela — zanim w pierwszych miesiącach II wojny światowej schroniła się wraz z rodziną w Buenos Aires. W latach 1941–1943 uczęszczała tam na zajęcia Eugénia Menghiego, jednocześnie poznając sztukę ceramiki. Prace z tego okresu, podobnie jak jej wykształcenie, utrzymane są w klasycznej manierze: zarówno akwarele, jak i obrazy olejne na deskach, rzadziej na płótnie (portrety, autoportrety, akty, martwe natury, sceny wnętrz, pejzaże). Wyrażają również głębokie zamiłowanie do muzyki: obraz zatytułowany „Niedokończona” nawiązuje w rzeczywistości do VIII Symfonii Franciszka Schuberta o tym samym przydomku, inny, „Karnawał”, oddaje emocjonalną siłę baletu Roberta Schumanna, a kolejne prace stanowią hołd dla Ludwiga van Beethovena lub pianisty Arthura Rubinsteina.
Podczas pobytu w Stanach Zjednoczonych w 1950 roku Simona Ertan miała okazję doznać „jednego z największych wstrząsów w swoim życiu”, oglądając „Guernicę” Pabla Picassa. W 1951 roku i częściowo w 1952 roku nadal jednak tworzyła w klasycznej manierze — choć pod wpływem fowizmu i ekspresjonizmu (Arlekin, Bukiet kwiatów) — aż do podróży po Europie w tymże roku, zwłaszcza do Paryża. Poznała tam abstrakcyjną awangardę, a po powrocie do Buenos Aires dołączyła do argentyńskiej grupy abstrakcyjnej Arte Nuevo (Carmelo Arden-Quin, Martha Boto, Eduardo Jonquieres, Juan Melé, Luis Tomasello i Gregorio Vardanega, skupieni wokół poety i krytyka sztuki Alda Pellegriniego (es)). „Wtedy opowiedziałam się za konstruktywizmem” — wspominała: w 1953 roku malarstwo Simony Ertan, które zresztą zaczęła teoretycznie ujmować w artykułach publikowanych w Ver y estimar, czasopiśmie artystycznym Jorgego Romero Bresta (es), rzeczywiście zwróciło się ku kompozycjom geometrycznym.
W 1955 roku powróciła do ceramiki, a zarazem opublikowała w Ver y estimar artykuł (zatytułowany Pintura contemporánea de la India), w którym wyraziła zainteresowanie malarstwem indyjskim. Zainteresowanie to miało się okazać trwałe i stać się inspiracją dla części jej późniejszej twórczości, „dodając do jej repertuaru egzotyczną nutę, bardzo ozdobną i barwną, o matisse’owskim charakterze”. W tym okresie jej obraz „Moje zaginione skrzypce” (1960), oprawiony w obudowę z pleksiglasu, z gwoździami i sznurkami, dedykowany skrzypkowi Robertowi Soetensowi, którego poznała podczas jego recitali w Buenos Aires, wyraża czystą geometrię.
Po pobytach w Portugalii (Lizbona, gwasze z 1959 roku), Hiszpanii (Barcelona, gwasze z 1959 roku), Włoszech (Rawenna, gwasze i tusze z 1959 roku) oraz Anglii (gwasze z lat 1959–1961) Simona Ertan przybyła do Paryża w kwietniu 1961 roku. Jedno z jej pierwszych paryskich płócien, „Na pamiątkę Filipa Lazara” (1961), hołd dla wielkiego rumuńskiego kompozytora i pianisty, przywołuje wrażliwość muzyczną, która odtąd również wpisuje się w awangardę. Jest zarazem świadectwem pojawienia się kolażu w jej twórczości. Prace te pokazywała w galerii Denise René (1961), Muzeum Sztuki Nowoczesnej miasta Paryża (1962), Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Céret (1962), na Salonie Nowych Realności (1963), a następnie na wystawie „Pięćdziesiąt lat kolażu: od Picassa do naszych czasów” (Muzeum Sztuki i Przemysłu w Saint-Étienne Métropole, 1964).
W 1967 roku Simona Ertan zwróciła się „ku alegorycznej figuracji, wprowadzając do swoich prac elementy narracyjne”. Rozległa obecność geometrii architektonicznych (Palazzo ducale, Madonna del Sasso czy Saint-Paul de Vence z 1967 roku, Villa d’Este z 1969 roku, Avignon i Abbaye de Beauport z 1971 roku, Ombrelles à Sirmione, San Marco i Tombeaux saadiens z 1974 roku) sprawia, że nurt ten jest bliższy kontynuacji jej abstrakcyjnego okresu Arte Nuevo niż prawdziwemu zerwaniu. Obrazy odwiedzanych miejsc — Simona Ertan dużo podróżowała — przepełnia także żarliwość muzyczna (Zamek w Niemczech z 1979 roku to kolejny hołd dla Beethovena) i religijna (Kaplica w Grecji z 1979 roku, Klasztor w Rumunii i Śladami św. Teresy z Ávili z 1982 roku), a nawet mistycyzm, który — w dialogu z argentyńskimi pismami Simony — będzie szukał prawdy w Indiach (Tadź Mahal) i dalej (Świątynia azjatycka, 1995).
Deklarując przywiązanie zarówno do współczesności, jak i do bardzo dawnych korzeni, Simona Ertan przez ponad 70 lat malowała, pozwalając przemawiać swojej najskrytszej wrażliwości. Jej życie i twórczość kształtowały pasje, emocje i duchowość, a także sposób postrzegania świata zmysłowego. Jej jedynym życzeniem, wyrażonym w zakończeniu książki, jest to, byśmy, patrząc na jej dzieła, pozwolili przemówić własnej wrażliwości.
Wystawy indywidualne:
Galería Müller, Buenos Aires, 1950.
Sala Quinta Van Riel, Buenos Aires, 1959, 1960 (tempera).
Kunstverein, Essen, 1964.
Aerolineas Argentinas, Paryż, 1969.
Maison de l'Argentine, 83, avenue Henri-Martin, Paryż, marzec 1970.
Fondation Royaumont, opactwo Royaumont, 1971.
Internationale Stiftung Mozarteum, Salzburg, 1972.
Fondation Vasarely, Aix-en-Provence, 1988.
Galerie du Centre culturel Arturo Lopez, Neuilly-sur-Seine, 1988.
Galerie Étienne de Causans, Paryż, 1993.
Brenner's Park, Baden-Baden, 1996.
Galerie La Papessa, Wiedeń (Austria), 2000.
Barcelona, 2003
Institut français de Vienne, 2004.
Musée national Georges-Enesco, Bukareszt, październik 2004.
Kościół Saint-Germain-l'Auxerrois, Paryż, 2006.
Wystawy zbiorowe:
Grupa Arte Nuevo, Galeria Van Riel, Buenos Aires, listopad 1955.
4. Salon Arte Nuevo, Galeria Van Riel, Buenos Aires, 1958.
Malarze i rzeźbiarze argentyńscy we Francji, Maison de l'Amérique, Paryż, 1959.
Salon de Mai, Barcelona, 1960.
6. Salon Arte Nuevo, Museo de Artes Plásticas Eduardo Sívori (es), Buenos Aires, 1960.
Galerie Denise René, Paryż, 1961, 1963.
Sztuka latynoamerykańska w Paryżu: Gesner Armand, Martha Boto, Jorge Camacho, Marta Colvin, Ivan Contreras-Brunet, Pedro Coronel, Carlos Cruz-Díez, Simona Ertan, Joaquin Ferrer, Alberto Guzmán, Eduardo Jonquieres, Frans Krajcberg, Rodolfo Krasno, Wifredo Lam, Julio Le Parc, Francesco Marino di Teana, Roberto Matta, Alejandro Otero, Gina Pellón, Alicia Penalba, Marie-Thérèse Pinto, Arthur-Luiz Piza, Juan Luis Rodriguez Sibaja, Flavio-Shiro Tanaka, Francisco Sobrino, Luis Tomasello, Jesus Rafael Soto, Hervé Télémaque, Gregorio Vardanega, Oswaldo Vigas, Muzeum Sztuki Nowoczesnej miasta Paryża, sierpień–październik 1962.
Muzeum w Leverkusen, 1962.
Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Céret, 1962.
Gruppe 62, Monachium, 1963.
Salon Nowych Realności, Paryż, 1963–1967.
Pięćdziesiąt lat kolażu: od Picassa do naszych czasów: Carmelo Arden-Quin, Jean Arp, Georges Braque, Marcelle Cahn, Salvador Dalí, Jean Dubuffet, Max Ernst, Simona Ertan, Raoul Hausmann, Marcel Janco, Fernand Léger, Man Ray, Joan Miró, Philippe Morisson, Aurélie Nemours, Emilio Pettoruti, Pablo Picasso, Diego Rivera, Kurt Schwitters, Michel Seuphor, Nicolas de Staël, Victor Vasarely, Maria Elena Vieira da Silva, Muzeum Sztuki i Przemysłu w Saint-Étienne, czerwiec–wrzesień 1964.
Pavillon Marsan, Paryż, 1964.
Salon Sztuki Sakralnej, Paryż, 1964, 1965, 1966, 1982.
Salon Surindépendants, Paryż, 1965, 1966.
Współcześni mistrzowie sztuki witrażowej, Palais de Chaillot, Paryż, następnie Montreal, 1969.
Salon Jesienny, Paryż, od 1970 roku.
Salon malarek, Paryż, 1973.
90. Salon Związku Kobiet Malarek i Rzeźbiarek, UNESCO, Paryż, luty–marzec 1975 (plakat autorstwa Simony Ertan).
Pałac Papieski w Awinionie, 1978
Katedra w Coventry, Londyn, 1978.
Salon Comparaisons, Paryż, 1982.
Święta Teresa z Ávili w sztuce współczesnej: Ode Bertrand, Simona Ertan, Henri Guérin, Jean-Marie Martin, Muzeum Luksemburskie, Paryż, lipiec 1983.
Salon Grands et jeunes d'aujourd'hui, Paryż, 1983.
Geometrias heterodoxas: Martha Boto, Eugenia Crenovich, Simona Ertan, Auguste Herbin, Virgilio Villalba..., Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Buenos Aires, 2003.
Salon Art Shopping, Carrousel du Louvre, październik 2009.
Recepcja krytyczna:
„Twórczość Simony Ertan odznacza się niezwykłą oryginalnością i ujawnia jasny, twórczy umysł, w pełni panujący nad bogatą złożonością swoich predyspozycji i kolejnych doświadczeń... A jednak jedność całości zostaje doskonale osiągnięta dzięki subtelnym relacjom między wszystkimi jej częściami. Simona Ertan proponuje zatem bardzo osobiste rozwiązanie wciąż aktualnego problemu przezwyciężenia antynomii „abstrakcja–figuracja”, która dzieli sztukę naszej epoki”. — Roger van Gindertael, 1970
„Zasługą Simony Ertan jest niewątpliwie umiejętność uniknięcia wszelkiej formalnej bezcelowości w jej eleganckich kompozycjach, którym nadaje nieco wyniosły i tajemniczy charakter”. — Gérald Gassiot-Talabot, 1970
„Malarstwo Simony Ertan łączy architektoniczną dyscyplinę z powściągliwym liryzmem subtelnie zróżnicowanej palety. Kształtowanie przestrzeni odbywa się poprzez zestawianie kontrastujących płaszczyzn, których symbolika wynika z aktywności pamięci. Od abstrakcji konstruktywistycznej po alegoryczną figurację — malarstwo to kreśli nostalgiczne topografie zamieszkane przez wspomnienia. Metafory te rozkwitają w ciepłym świetle, oddanym przez umysł wrażliwy na nieustanny ruch widzialnego świata”. — Gérard Xuriguera, 1981
„Simona Ertan porządkuje przestrzeń z taką samą geometryczną finezją, z jaką finezyjnie posługuje się geometrią. Z kubizmu zaczerpnęła wielką lekcję konstrukcyjnej dyscypliny, która prowadzi do najbardziej racjonalnego uproszczenia formy. Nie utraciła jednak najcenniejszej więzi artysty — prawdziwego zdrowia poety — kontaktu z wielką naturą: naturą istot i rzeczy. Jej wizualna droga dokładnie odpowiada biegowi jej myśli i uczuć: to nieustanny ruch między rozumem a życiem”. — Pierre Restany, 1981.
Nagrody i odznaczenia:
Dyplom honorowy w dziedzinie grafiki artystycznej, Ankona, 1968.
Złoty medal miasta Salsomaggiore Terme.
Medal i dyplom doskonałości miasta Los Angeles.
Członkini Europejskiej Akademii Nauk i Sztuk.
Dzieła w zbiorach publicznych:
Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Céret, Hiroshima M.A.
Muzeum-Biblioteka Pierre-André-Benoit, Alès.
Ratusz w Neuilly-sur-Seine.
Ministerstwo Kultury, Paryż.
Muzeum Sztuki Nowoczesnej miasta Paryża, Stare cywilizacje meksykańskie, rysunek.
Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Buenos Aires.
Instytut Sztuki Współczesnej, Buenos Aires.
National Museum of Women in the Arts, Waszyngton, Półmrok.
Weisman Art Museum, Minneapolis.
Muzeum w Pécs (Węgry).
Dom urodzenia Mozarta, Getreidegasse 9, Salzburg.
Droga Krzyżowa, kaplica Adelshof, Axams (Austria).
Witraż, kościół w Birgitz (Austria).
