Emilio Isgrò (1937) - Sans Titre

Najbardziej doświadczeni kolekcjonerzy i znawcy dostrzegą w tym dziele mistrza Emilia Isgrò niezwykle rzadki szczegół, a mianowicie tę subtelność skreślenia — słowa pozostawione częściowo widoczne wyłącznie dla uważnych i ciekawych odbiorców.

To cecha wyróżniająca tę serigrafię, wydaną w zaledwie 40 egzemplarzach, która czyni ją unikatem w cyklu malarskim mistrza. Zazwyczaj całkowicie skreśla on słowo albo pozostawia je widoczne, natomiast tutaj mamy do czynienia z dodaniem „subtelności skreślenia”.

Emilio Isgrò, stosując skreślenie, był wielkim prekursorem sygnalizowania dewaluacji i upadku słowa, języka oraz wartości, jaką niosą słowa — zjawiska, którego doświadczamy dziś jak nigdy dotąd.
Mistrz już w 1964 roku zaczął piętnować to, co dziś jest codziennością i jest namacalne: dostrzegamy ten brak wartości słowa rozumianego jako nośnik idei, przybierającego różne formy — od debat telewizyjnych, przez prasę drukowaną i przekaz mediów masowych, po kurczące się społeczeństwo czytelników, które sami tworzymy.
Mniej słów, mniej kultury w obiegu, ale co to oznacza dla społeczeństwa, pomijając krytyczne dyskusje o sztuce?
Zdolność rozumowania — dodałbym: zdolność samodzielnego i krytycznego myślenia — zależy od liczby i jakości słów, jakimi dysponuje dana osoba; nie możemy myśleć poza słowami, które znamy, tak jak nie da się zbudować domu bez wszystkich potrzebnych materiałów. Im bardziej ich brakuje, tym mniej kompletny, stabilny i możliwy do zbudowania będzie dom.
Ograniczając liczbę słów, ograniczamy również pojęcia, które można tworzyć, oraz zdolność do ich wyrażania i wyrażania siebie.
Gdy zrozumiemy aksjomat, że mniej słów oznacza mniej myśli, twórczość Isgrò zyskuje ogromną wartość kulturową i artystyczną.
Ukrywanie słów za skreśleniem to sposób, w jaki mistrz rozbudza ciekawość odbiorcy dzieła; zachęca nas do zajrzenia pod słowo i wyobrażenia sobie, co mogło się tam znaleźć w odniesieniu do tego, co pozostawiono „wolne” do odczytania.
To proces pojęciowy, odkrywczy, badawczy — refleksja nad słowami i ich rozmieszczeniem, jakby Isgrò przyjmował pedagogiczną rolę nauczyciela, a zarazem intelektualisty.
Isgrò nie jest jednak tylko „nauczycielem” — jest również twórcą nowych reguł składniowych i formalnych, autorem nowych opowieści, a także wnikliwym satyrykiem. Mistrz jest tym, kim powinien być intelektualista: „budzicielem sumień”.
Emilio Isgrò zajmuje zatem w historii sztuki miejsce strażnika słowa, a co za tym idzie — kultury; to niezwykle ważna rola, której coraz bardziej potrzebujemy.

Wymiary dzieła: 80 × 60 cm.

Numer egzemplarza w nakładzie może nie odpowiadać numerowi widocznemu na fotografii.

Dzieło pochodzi z Galerii Grafica Manzoni, która wystawia certyfikat autentyczności.