camillo gannelli - Senza titolo

Kwiat, który nie chce przypominać kwiatu, lecz sprawić, by poczuć, co to znaczy przyjrzeć mu się z bliska.

To pierwsza myśl, która przychodzi mi do głowy, gdy patrzę na to dzieło. To nie martwa natura, lecz eksplozja oglądana z góry, niemal zbliżenie na żywe centrum.

Ogromne płatki, ucięte krawędzią płótna, wciągają cię w obraz. Nie możesz stać z boku — jesteś wewnątrz kwiatu. Po lewej dominują chłodne biele, niemal kredowe, z ciemnymi żyłkami przypominającymi pęknięcia. Po prawej zaś nagle wzbiera ciepło: żółć, przypalony pomarańcz, głęboka czerwień. Jakby kwiat miał dwie temperatury, dwa nastroje, a ty znajdował się pośrodku.

A potem jest środek. I to właśnie tam obraz całkowicie zmienia ton.

Podczas gdy płatki namalowano miękko, z rozmytymi przejściami, niemal jak akwarelą, serce kwiatu jest mozaiką drobnych kolorowych fragmentów: elektrycznego błękitu, czerwieni, żółci, zieleni, pomarańczu. Przypominają odłamki szkła, konfetti, drogocenne kamienie układane jeden po drugim. Mają wyraźną fakturę, są trójwymiarowe — aż chce się ich dotknąć. To źródło energii całej kompozycji.

Kontrast. Między miękkim a szorstkim, między chłodem a ciepłem, między tym, co wielkie, a tym, co małe. Dzieło działa, bo nie jest „dekoracyjne” w banalnym tego słowa znaczeniu: kryje się w nim napięcie. Białe płatki wydają się niemal zmęczone, przygaszone, podczas gdy środek pulsuje. To kwiat, który umiera na obrzeżach, a żyje w centrum — albo odwrotnie. Zależy, skąd na niego patrzysz.
Z bliska zachwyca faktura środka, z daleka — plama koloru.