camillo gannelli - Senza titolo

Kwadrat, w którym mieści się nieskończony horyzont.

Ten obraz najpierw przyciąga wzrok kolorem, a potem fakturą. W górnej połowie niebo rozpływa się w przejściu od różowo-fioletowego do złocistego, przez żarzącą się czerwień i pomarańcz, jakby był to zachód słońca oglądany z bliska, bez filtrów. W dolnej połowie głęboki, niemal nocny błękit staje się morzem, ziemią, ciszą.

Linia, która je rozdziela, nie jest wyraźna. Jest nieregularna, poszarpana, żywa. Można odnieść wrażenie, że niebo spływa do morza albo że morze próbuje wspiąć się ku światłu. To właśnie na tej niedoskonałej granicy obraz nabiera siły: nie jest pejzażem, lecz spotkaniem.

Cała powierzchnia to faktura, grubo nakładana farba, wypukłości. Czuć szpachelkę, dłoń, gest. To nie obraz, na który patrzy się z daleka, lecz powierzchnia, którą niemal można musnąć wzrokiem. Róż jest pudrowy i miękki, żółć ciepła i świetlista, a błękit gęsty i otulający.

To dzieło niczego nie opowiada — przywołuje skojarzenia. Wycisza, a zarazem budzi niepokój, jak wtedy, gdy patrzysz na morze o zachodzie słońca i nie wiesz, czy się w nim gubisz, czy odnajdujesz.

W domu wyglądałoby wspaniale samo, na białej ścianie, bez niczego wokół. Nie potrzebuje wyjaśnień: zatrzymuje cię i sprawia, że oddychasz wolniej.

Pozornie wydaje się proste, a w rzeczywistości zostaje z tobą.