Diego Randazzo - Canovaccio con fuga





€ 87 | ||
|---|---|---|
€ 74 | ||
€ 71 | ||
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 145662
Doskonała ocena na Trustpilot.
Sygnowany oryginał Diego Randazza z 2026 roku, *Canovaccio con fuga*, to obraz olejny o wymiarach 60 × 60 cm na użytej ścierce, któremu towarzyszy zdjęcie Fuji Instax Square przetworzone przez AI i rama z Alcantary.
Opis od sprzedawcy
Ścierka z przestrzeliną
malarstwo olejne na używanej ściereczce,
Fuji Instax Square z obróbką AI i ramą z Alcantary
60X60x2 cm
2026
Punktem wyjścia są dwa cytaty, które opisują i charakteryzują tę pracę:
„Mogę nadal żyć swoim życiem, bo mam dar, którego
nikt inny nie ma. Jest we mnie tak wyolbrzymiony, tak doskonały — tym darem jest
moja wielka fałszywość”.
Carmelo Bene, z filmu „Książę wyrzucony do kosza” w reżyserii Carla Rafele, 1976.
„[…] gdy mamy do czynienia ze zwierzęcością, zawsze pojawia się imperatyw,
rozkaz, wyrok: stój, stój, bo inaczej podejdę tam i cię złapię.
I tym razem też go złapał.
W tym sensie polowanie, bardziej niż pierwotny popęd żywieniowy czy — w naszych
czasach — sportowy, jest w rzeczywistości prawdziwym prekursorem fotografii,
nieświadomym i zamaskowanym poprzednikiem nieodpartego ludzkiego pragnienia,
by zatrzymywać zwierzęta, unieruchamiać je, przekształcać je właśnie w posągi
z ciała i krwi. Strzelać do zwierzęcia, by zatrzymać czas, a tym samym śmierć,
przekształcić je w ponadczasowy posąg, w obraz”.
z książki „A jak Animal. Głosy do bestiariusza uczuć”, Felice
Cimatti, Bompiani, 2015
Praca powstaje na bazie ściereczki. Przedmiotu, w którym osadzają się różne
substancje, takie jak płyny, ciecz, brud, wilgoć, tłuszcz, kolor. Jednocześnie
jest ona świadkiem rytuałów i wspomnień. To ściereczka, której wielokrotnie
używano do czyszczenia pędzli nasączonych farbą olejną i różnymi
rozcieńczalnikami. Warstwy te stają się dziełem i zarazem jego podłożem. Pracom
tym często towarzyszą migawki (prawdziwe lub namalowane), które wchodzą z nimi
w dialog na zasadzie wizualnych i pojęciowych podobieństw.
Najbliższym figuratywnym odniesieniem ikonograficznym jest zabieg narracyjny
mise en abyme. Innymi słowy, niczym w grze luster, główny temat odbija sam
siebie, jakby sztuka spoglądała na siebie w intymnej, autoreferencyjnej relacji.
Metajęzykowy charakter poszukiwań zostaje w ten sposób jasno i otwarcie
zasygnalizowany, lecz tuż za rogiem czai się medialne złudzenie, które przybiera
postać wyrafinowanych forteli przywodzących na myśl, przede wszystkim,
wyrafinowaną technikę trompe-l’œil: obszycie ściereczki wraz z pętelką oraz
otwór po kuli są namalowane. Kolejnym wyłaniającym się elementem jest polowanie
jako rytuał, podobnie jak rytuałem jest czyszczenie narzędzi własnego fachu
(pędzli).
Ig: https://www.instagram.com/diego__randazzo/
strona internetowa: www.diegorandazzo.com
biografia artysty:
Diego Randazzo (Mediolan, 1984) mieszka między Mediolanem a Belluno. Ukończył
Liceo Artistico di Brera, a następnie uzyskał dyplom z nauk o dziedzictwie
kulturowym, pisząc pracę z przedmiotu „Instytucje reżyserii” na Uniwersytecie
Mediolańskim. Jego twórczość, realizowana w różnych mediach, koncentruje się
na kilku najważniejszych zagadnieniach kultury wizualnej: doświadczeniu obrazu
wraz z jego emocjonalnymi, ewokatywnymi, antropologicznymi i społecznymi
aspektami; narzędziach patrzenia, które często same stają się przedmiotem lub
podmiotem dzieła; archeologii mediów rozumianej jako badanie technologicznych
źródeł nowoczesnego i współczesnego spojrzenia — spojrzenia maszyny,
uwzględniającego najnowsze innowacje (od algorytmu po obrazy operacyjne);
wymiarze opowieści; immersyjności lub — przeciwnie — wyobcowaniu wywołanym
relacją z medium. Jego prace znajdują się w kolekcjach publicznych i prywatnych.
Był finalistą wielu konkursów sztuki współczesnej (The Gifer Festival, Premio
Cramum, Arte Laguna, Combat Prize, Premio Ora, Arteam Cup). W 2023 roku zdobył
pierwszą nagrodę Yicca Art Prize oraz otrzymał wyróżnienie jury w konkursie
Talent Prize magazynu Insideart. W 2024 roku jego instalacja #KIDS, będąca
hołdem dla tragedii Małych Męczenników z Gorli i stałym dziełem Casa della
Memoria w Mediolanie, została włączona do projektu mapowania sztuki publicznej
realizowanego przez mediolańskie Mudec. Problematyką algorytmów zajmuje się już
od 2020 roku, kiedy rozpoczął projekt „Immagini Simili” w galerii ADD-art,
kuratorowany przez Biankę Trevisan; kontynuuje te działania do dziś, badając AI
jako narzędzie poszukiwań wizualnych i dociekań społecznych.
Historie sprzedawców
Ścierka z przestrzeliną
malarstwo olejne na używanej ściereczce,
Fuji Instax Square z obróbką AI i ramą z Alcantary
60X60x2 cm
2026
Punktem wyjścia są dwa cytaty, które opisują i charakteryzują tę pracę:
„Mogę nadal żyć swoim życiem, bo mam dar, którego
nikt inny nie ma. Jest we mnie tak wyolbrzymiony, tak doskonały — tym darem jest
moja wielka fałszywość”.
Carmelo Bene, z filmu „Książę wyrzucony do kosza” w reżyserii Carla Rafele, 1976.
„[…] gdy mamy do czynienia ze zwierzęcością, zawsze pojawia się imperatyw,
rozkaz, wyrok: stój, stój, bo inaczej podejdę tam i cię złapię.
I tym razem też go złapał.
W tym sensie polowanie, bardziej niż pierwotny popęd żywieniowy czy — w naszych
czasach — sportowy, jest w rzeczywistości prawdziwym prekursorem fotografii,
nieświadomym i zamaskowanym poprzednikiem nieodpartego ludzkiego pragnienia,
by zatrzymywać zwierzęta, unieruchamiać je, przekształcać je właśnie w posągi
z ciała i krwi. Strzelać do zwierzęcia, by zatrzymać czas, a tym samym śmierć,
przekształcić je w ponadczasowy posąg, w obraz”.
z książki „A jak Animal. Głosy do bestiariusza uczuć”, Felice
Cimatti, Bompiani, 2015
Praca powstaje na bazie ściereczki. Przedmiotu, w którym osadzają się różne
substancje, takie jak płyny, ciecz, brud, wilgoć, tłuszcz, kolor. Jednocześnie
jest ona świadkiem rytuałów i wspomnień. To ściereczka, której wielokrotnie
używano do czyszczenia pędzli nasączonych farbą olejną i różnymi
rozcieńczalnikami. Warstwy te stają się dziełem i zarazem jego podłożem. Pracom
tym często towarzyszą migawki (prawdziwe lub namalowane), które wchodzą z nimi
w dialog na zasadzie wizualnych i pojęciowych podobieństw.
Najbliższym figuratywnym odniesieniem ikonograficznym jest zabieg narracyjny
mise en abyme. Innymi słowy, niczym w grze luster, główny temat odbija sam
siebie, jakby sztuka spoglądała na siebie w intymnej, autoreferencyjnej relacji.
Metajęzykowy charakter poszukiwań zostaje w ten sposób jasno i otwarcie
zasygnalizowany, lecz tuż za rogiem czai się medialne złudzenie, które przybiera
postać wyrafinowanych forteli przywodzących na myśl, przede wszystkim,
wyrafinowaną technikę trompe-l’œil: obszycie ściereczki wraz z pętelką oraz
otwór po kuli są namalowane. Kolejnym wyłaniającym się elementem jest polowanie
jako rytuał, podobnie jak rytuałem jest czyszczenie narzędzi własnego fachu
(pędzli).
Ig: https://www.instagram.com/diego__randazzo/
strona internetowa: www.diegorandazzo.com
biografia artysty:
Diego Randazzo (Mediolan, 1984) mieszka między Mediolanem a Belluno. Ukończył
Liceo Artistico di Brera, a następnie uzyskał dyplom z nauk o dziedzictwie
kulturowym, pisząc pracę z przedmiotu „Instytucje reżyserii” na Uniwersytecie
Mediolańskim. Jego twórczość, realizowana w różnych mediach, koncentruje się
na kilku najważniejszych zagadnieniach kultury wizualnej: doświadczeniu obrazu
wraz z jego emocjonalnymi, ewokatywnymi, antropologicznymi i społecznymi
aspektami; narzędziach patrzenia, które często same stają się przedmiotem lub
podmiotem dzieła; archeologii mediów rozumianej jako badanie technologicznych
źródeł nowoczesnego i współczesnego spojrzenia — spojrzenia maszyny,
uwzględniającego najnowsze innowacje (od algorytmu po obrazy operacyjne);
wymiarze opowieści; immersyjności lub — przeciwnie — wyobcowaniu wywołanym
relacją z medium. Jego prace znajdują się w kolekcjach publicznych i prywatnych.
Był finalistą wielu konkursów sztuki współczesnej (The Gifer Festival, Premio
Cramum, Arte Laguna, Combat Prize, Premio Ora, Arteam Cup). W 2023 roku zdobył
pierwszą nagrodę Yicca Art Prize oraz otrzymał wyróżnienie jury w konkursie
Talent Prize magazynu Insideart. W 2024 roku jego instalacja #KIDS, będąca
hołdem dla tragedii Małych Męczenników z Gorli i stałym dziełem Casa della
Memoria w Mediolanie, została włączona do projektu mapowania sztuki publicznej
realizowanego przez mediolańskie Mudec. Problematyką algorytmów zajmuje się już
od 2020 roku, kiedy rozpoczął projekt „Immagini Simili” w galerii ADD-art,
kuratorowany przez Biankę Trevisan; kontynuuje te działania do dziś, badając AI
jako narzędzie poszukiwań wizualnych i dociekań społecznych.

