Anton Kaestner - #108 - XL - " Cantique #2 ".






Posiada tytuł licencjata z historii sztuki oraz tytuł magistra w zakresie zarządzania sztuką i kulturą.
€ 100 |
|---|
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 145455
Doskonała ocena na Trustpilot.
Unikatowy oryginalny obraz Antona Kaestnera „#108 - XL - Cantique #2” powstał w 2024 roku z użyciem akrylu w sprayu na pleksi i jest podpisany na odwrocie.
Opis od sprzedawcy
#108 - XL - „Cantique #2”.
Unikatowe dzieło, oryginalna praca Antona Kaestnera, prosto z paryskiej pracowni.
Jeden z moich ulubionych obrazów z 2024 roku — https://antonkaestner.com/collections/best-of-2024/BO24
Farba akrylowa w sprayu na płycie z pleksi o grubości 3 mm (ochrona przed UV).
Przezroczystość na wydruku.
Ten obraz nie jest reprodukcją. To oryginalne dzieło namalowane wieloma warstwami, o niepowtarzalnym, błyszczącym wykończeniu „glossy”, przypominającym efekt nałożenia żywicy.
Wymiary: cale 34,2 * 24,2 * 0,12 / 87 * 61,5 * 0,3 cm, bez ramy.
Obraz jest dostarczany bez ramy.
Zalecana rama wysokiej jakości niemieckiej marki Nielsen, aluminiowa, model 34 lub 34N (cale 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm), dostępna na życzenie przy wysyłce za dodatkową opłatą w wysokości 150 €.
Dzieło jest podpisane na odwrocie.
Dołączony jest do niego certyfikat autentyczności.
Dostawa jest objęta ubezpieczeniem.
Anton Kaestner jest szwajcarskim malarzem, rzeźbiarzem i pisarzem mieszkającym w Paryżu. Jego dzieła są wystawiane w całej Europie, w Szwajcarii, Dubaju i Japonii. Więcej informacji i dzieł można znaleźć na stronie www.antonkaestner.com.
Najbliższa wystawa indywidualna — Genewa, styczeń 2027.
„Biografia
Urodziłem się w Genewie w Szwajcarii i dorastałem w otoczeniu naturalnego piękna oraz bogactwa kulturowego mojej ojczyzny. W mojej rodzinie ceniono kreatywność, a to mój zmarły dziadek, rzemieślnik i artysta, zaszczepił we mnie ziarno tego, co z czasem stało się życiową pasją.
W 1993 roku zacząłem malować prywatnie, eksperymentując z niezliczonymi farbami akrylowymi w szkicownikach formatu A4, a później A3. Początkowo pociągało mnie malarstwo niefiguratywne i ekspresjonizm abstrakcyjny. Z czasem, choć uważam się za ateistę, rozwinąłem również upodobanie do treści duchowych, które współbrzmiały z moimi poszukiwaniami dotyczącymi ludzkiego istnienia, melancholii oraz głębszych prawd o naturze i życiu.
Droga do prawdziwego stania się artystą nie była jednak natychmiastowa.
Przez ponad trzy dekady rozwijałem międzynarodową karierę w biznesie, która zaprowadziła mnie w różne zakątki świata — od Stanów Zjednoczonych po Maroko, Belgię, Azję i Francję. Podróże poszerzyły moje horyzonty i pozwoliły mi poznać szeroki wachlarz wpływów kulturowych. Gdziekolwiek trafiałem, zanurzałem się w lokalnym życiu artystycznym i czerpałem z twórczej energii danego miejsca.
Mimo że skupiałem się na karierze zawodowej, sztuka zawsze była częścią mnie, tląc się po cichu pod powierzchnią. Przez niemal 30 lat malowanie było dla mnie rodzajem sekretnej medytacji — sposobem na uwolnienie się od świata i skupienie na własnym wnętrzu.
Malowanie zawsze dawało mi ogromną satysfakcję. Każda nowa praca to podróż, podczas której mogę sprawdzać swoją kreatywność, poznawać nowe techniki i doświadczać autentycznych przeżyć. Poprzez swoją sztukę zawsze chciałem zaoferować innym szczyste spotkanie z pięknem, możliwość spojrzenia na świat z innej perspektywy i refleksji nad własnym życiem.
W 2021 roku, po zakończeniu kariery zawodowej, w pełni poświęciłem się malarstwu. Założyłem pracownię w Paryżu i zacząłem całkowicie oddawać się sztuce. Pod koniec 2023 roku rozpocząłem publiczną karierę artystyczną i ku mojemu zaskoczeniu moje prace szybko zyskały uznanie, trafiając do prywatnych kolekcji w całej Europie, zwłaszcza we Francji, Portugalii, Niemczech i Holandii.
Życiorys artystyczny
Moja pierwsza wystawa indywidualna, „Échos”, zorganizowana w Paryżu pod koniec 2024 roku, prezentowała wyróżniające się podejście do sztuki, odbiegające od tradycyjnych technik malarskich: maluję farbami akrylowymi, pigmentami metalicznymi i farbami w sprayu na tylnej stronie recyklingowanej pleksi ekstrudowanej — lekkiej, gładkiej, błyszczącej, a czasem kruchej powierzchni.
Ta metoda nie pozwala mi obserwować powstającego dzieła. W trakcie pracy nie mam żadnej wizualnej informacji zwrotnej ani kontroli — i właśnie to mi odpowiada. Pozwalam, by „przypadkowe eksperymenty” — wszystko, co może wytrącić rozum z jego torów! — kierowały rezultatem, warstwami i efektami lustrzanymi, które tworzę, a także pozostawiały przestrzeń na objawienie i odkrycie, gdy dzieło zostaje wreszcie odsłonięte. To podejście, przywodzące na myśl proces wywoływania i utrwalania fotografii, jest zarazem wymagające i wyzwalające. Wartości kompozycji wzbogacają warstwy i przezroczystości, a jednocześnie każda praca zyskuje „ascetyczny” charakter: cieszę się, gdy rozpoznaję „niepodważalne konieczności”, czyli to, co możemy odkryć, gdy zatrzymamy się w ciszy i świetle.
Celowo zachowuję prostotę mojego podejścia. Nie „emocje” ani „koncepcja teoretyczna”, lecz doświadczenie istnienia. Nie „szybka konsumpcja” ani „intelektualizacja / intelektualne zawłaszczanie”, lecz poszerzanie świadomości i odkrywanie rzeczywistości, jej widzialnych i niewidzialnych opowieści — moja sztuka jest poszukiwaniem „życia w samym sercu życia”, „le vif”, jak powiedziałby francuski mistrz science fiction Alain Damasio.
Choć moje prace mogą niekiedy przywodzić na myśl przezroczystość i świetlistość witraży, pozostają niemal całkowicie abstrakcyjne. Pleksi nadaje ponadto obrazowi połyskującą powierzchnię, w której można dostrzec własną sylwetkę — inną dla każdego kolejnego widza. Każde dzieło działa jak dyskretne lustro: żyje, zmienia się, patrzy.
Gra światła, koloru i faktury, a także brakujących elementów, wymaga jedynie empatii. Mam nadzieję, że zestawienie „detali oglądanych z bliska” z „perspektywą, która pozwala dostrzec całość” zachęci widzów do wyruszenia we własną podróż introspekcji.
Nie twierdzę, że znam wszystkie odpowiedzi, i chcę zachować pokorę wobec tego, co można osiągnąć. Satysfakcję daje mi po prostu nieustanny proces zadawania pytań i rozwoju. Każde nowe dzieło jest konfrontacją z własnymi ograniczeniami, która skłania mnie do doskonalenia umiejętności i dalszego odkrywania tego, co mogę osiągnąć. Malarstwo to dla mnie codzienne rzemiosło, poszukiwanie i sposób na inicjowanie znaczących rozmów.
Jak powiedziałby Jean Bazaine: „Codzienna praktyka potęguje pasję patrzenia”.
Anton Kaestner”
Historie sprzedawców
#108 - XL - „Cantique #2”.
Unikatowe dzieło, oryginalna praca Antona Kaestnera, prosto z paryskiej pracowni.
Jeden z moich ulubionych obrazów z 2024 roku — https://antonkaestner.com/collections/best-of-2024/BO24
Farba akrylowa w sprayu na płycie z pleksi o grubości 3 mm (ochrona przed UV).
Przezroczystość na wydruku.
Ten obraz nie jest reprodukcją. To oryginalne dzieło namalowane wieloma warstwami, o niepowtarzalnym, błyszczącym wykończeniu „glossy”, przypominającym efekt nałożenia żywicy.
Wymiary: cale 34,2 * 24,2 * 0,12 / 87 * 61,5 * 0,3 cm, bez ramy.
Obraz jest dostarczany bez ramy.
Zalecana rama wysokiej jakości niemieckiej marki Nielsen, aluminiowa, model 34 lub 34N (cale 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm), dostępna na życzenie przy wysyłce za dodatkową opłatą w wysokości 150 €.
Dzieło jest podpisane na odwrocie.
Dołączony jest do niego certyfikat autentyczności.
Dostawa jest objęta ubezpieczeniem.
Anton Kaestner jest szwajcarskim malarzem, rzeźbiarzem i pisarzem mieszkającym w Paryżu. Jego dzieła są wystawiane w całej Europie, w Szwajcarii, Dubaju i Japonii. Więcej informacji i dzieł można znaleźć na stronie www.antonkaestner.com.
Najbliższa wystawa indywidualna — Genewa, styczeń 2027.
„Biografia
Urodziłem się w Genewie w Szwajcarii i dorastałem w otoczeniu naturalnego piękna oraz bogactwa kulturowego mojej ojczyzny. W mojej rodzinie ceniono kreatywność, a to mój zmarły dziadek, rzemieślnik i artysta, zaszczepił we mnie ziarno tego, co z czasem stało się życiową pasją.
W 1993 roku zacząłem malować prywatnie, eksperymentując z niezliczonymi farbami akrylowymi w szkicownikach formatu A4, a później A3. Początkowo pociągało mnie malarstwo niefiguratywne i ekspresjonizm abstrakcyjny. Z czasem, choć uważam się za ateistę, rozwinąłem również upodobanie do treści duchowych, które współbrzmiały z moimi poszukiwaniami dotyczącymi ludzkiego istnienia, melancholii oraz głębszych prawd o naturze i życiu.
Droga do prawdziwego stania się artystą nie była jednak natychmiastowa.
Przez ponad trzy dekady rozwijałem międzynarodową karierę w biznesie, która zaprowadziła mnie w różne zakątki świata — od Stanów Zjednoczonych po Maroko, Belgię, Azję i Francję. Podróże poszerzyły moje horyzonty i pozwoliły mi poznać szeroki wachlarz wpływów kulturowych. Gdziekolwiek trafiałem, zanurzałem się w lokalnym życiu artystycznym i czerpałem z twórczej energii danego miejsca.
Mimo że skupiałem się na karierze zawodowej, sztuka zawsze była częścią mnie, tląc się po cichu pod powierzchnią. Przez niemal 30 lat malowanie było dla mnie rodzajem sekretnej medytacji — sposobem na uwolnienie się od świata i skupienie na własnym wnętrzu.
Malowanie zawsze dawało mi ogromną satysfakcję. Każda nowa praca to podróż, podczas której mogę sprawdzać swoją kreatywność, poznawać nowe techniki i doświadczać autentycznych przeżyć. Poprzez swoją sztukę zawsze chciałem zaoferować innym szczyste spotkanie z pięknem, możliwość spojrzenia na świat z innej perspektywy i refleksji nad własnym życiem.
W 2021 roku, po zakończeniu kariery zawodowej, w pełni poświęciłem się malarstwu. Założyłem pracownię w Paryżu i zacząłem całkowicie oddawać się sztuce. Pod koniec 2023 roku rozpocząłem publiczną karierę artystyczną i ku mojemu zaskoczeniu moje prace szybko zyskały uznanie, trafiając do prywatnych kolekcji w całej Europie, zwłaszcza we Francji, Portugalii, Niemczech i Holandii.
Życiorys artystyczny
Moja pierwsza wystawa indywidualna, „Échos”, zorganizowana w Paryżu pod koniec 2024 roku, prezentowała wyróżniające się podejście do sztuki, odbiegające od tradycyjnych technik malarskich: maluję farbami akrylowymi, pigmentami metalicznymi i farbami w sprayu na tylnej stronie recyklingowanej pleksi ekstrudowanej — lekkiej, gładkiej, błyszczącej, a czasem kruchej powierzchni.
Ta metoda nie pozwala mi obserwować powstającego dzieła. W trakcie pracy nie mam żadnej wizualnej informacji zwrotnej ani kontroli — i właśnie to mi odpowiada. Pozwalam, by „przypadkowe eksperymenty” — wszystko, co może wytrącić rozum z jego torów! — kierowały rezultatem, warstwami i efektami lustrzanymi, które tworzę, a także pozostawiały przestrzeń na objawienie i odkrycie, gdy dzieło zostaje wreszcie odsłonięte. To podejście, przywodzące na myśl proces wywoływania i utrwalania fotografii, jest zarazem wymagające i wyzwalające. Wartości kompozycji wzbogacają warstwy i przezroczystości, a jednocześnie każda praca zyskuje „ascetyczny” charakter: cieszę się, gdy rozpoznaję „niepodważalne konieczności”, czyli to, co możemy odkryć, gdy zatrzymamy się w ciszy i świetle.
Celowo zachowuję prostotę mojego podejścia. Nie „emocje” ani „koncepcja teoretyczna”, lecz doświadczenie istnienia. Nie „szybka konsumpcja” ani „intelektualizacja / intelektualne zawłaszczanie”, lecz poszerzanie świadomości i odkrywanie rzeczywistości, jej widzialnych i niewidzialnych opowieści — moja sztuka jest poszukiwaniem „życia w samym sercu życia”, „le vif”, jak powiedziałby francuski mistrz science fiction Alain Damasio.
Choć moje prace mogą niekiedy przywodzić na myśl przezroczystość i świetlistość witraży, pozostają niemal całkowicie abstrakcyjne. Pleksi nadaje ponadto obrazowi połyskującą powierzchnię, w której można dostrzec własną sylwetkę — inną dla każdego kolejnego widza. Każde dzieło działa jak dyskretne lustro: żyje, zmienia się, patrzy.
Gra światła, koloru i faktury, a także brakujących elementów, wymaga jedynie empatii. Mam nadzieję, że zestawienie „detali oglądanych z bliska” z „perspektywą, która pozwala dostrzec całość” zachęci widzów do wyruszenia we własną podróż introspekcji.
Nie twierdzę, że znam wszystkie odpowiedzi, i chcę zachować pokorę wobec tego, co można osiągnąć. Satysfakcję daje mi po prostu nieustanny proces zadawania pytań i rozwoju. Każde nowe dzieło jest konfrontacją z własnymi ograniczeniami, która skłania mnie do doskonalenia umiejętności i dalszego odkrywania tego, co mogę osiągnąć. Malarstwo to dla mnie codzienne rzemiosło, poszukiwanie i sposób na inicjowanie znaczących rozmów.
Jak powiedziałby Jean Bazaine: „Codzienna praktyka potęguje pasję patrzenia”.
Anton Kaestner”
