Tijs Dragtsma (1992) - Prometheus Beneath the Shaft





€ 100 | ||
|---|---|---|
€ 25 |
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 145662
Doskonała ocena na Trustpilot.
*Prometheus Beneath the Shaft* Tijsa Dragtsmy to oprawiony oryginalny obiekt z 2026 roku, wykonany w technice mieszanej poprzez rysowanie na szkle akrylowym.
Opis od sprzedawcy
„Prometeusz pod szybem” opowiada najstarszą historię buntu najstarszym językiem światła i ciemności. Zakuta w łańcuchy postać stoi pod pojedynczą kolumną blasku, z uniesioną piersią i odsłoniętym gardłem, twarzą zwróconą ku górze, jakby wciąż czekała na ogień, który niegdyś ośmielił się ukraść.
W ukończonym dziele kolumna światła staje się polem pojedynczych nacięć — tak gęstych, że z drugiego końca pomieszczenia jawią się jako czysty blask. Ciało poniżej pozostaje niemal całkowicie ciemne — to sylwetka wycięta z tej poświaty, a nie namalowana na jej tle. Bezpośrednio światło dosięga jedynie podbródka, obojczyka i krawędzi ramienia: drobne prześwity w czerni, w których mężczyzna na krótką chwilę przynależy do światła nad sobą.
Skała pod jego stopami została potraktowana tak samo. Jej powierzchnię pokrywa to samo pole drobnych nacięć, które wypełnia szyb nad nią, przez co kamień i światło zdają się mieć wspólne źródło. Wokół ziemia rozpada się na kilka ostatnich śladów, zanim zniknie w czerni. Nic nie zostało tu wypełnione. Wszystko, co jawi się jako świetliste, to po prostu miejsca, z których usunięto fragment powierzchni.
Mit niesie ze sobą własny ładunek. Prometeusz został ukarany nie za słabość, lecz za hojność — za to, że dał ludziom coś, co bogowie chcieli zachować dla siebie. Przykuty do skały wciąż zwraca się ku światłu, a nie odwraca od niego; właśnie tę postawę, buntowniczą mimo kary, zachowuje kompozycja. Władza i jej konsekwencje mieszczą się w tym samym kadrze i żadna z nich nie unieważnia drugiej.
Bez farby. Bez druku. Bez tuszu. Obraz jest wydrapany na powierzchni szkła akrylowego, powstaje dzięki precyzyjnie kontrolowanym nacięciom, a nie przez nanoszenie czegokolwiek na wierzch. Jest obecny zawsze — zarówno w świetle dziennym, jak i w cieniu. W bezpośrednim świetle nacięcia odbijają blask, kontrast się pogłębia, a postać zdaje się mocniej wtapiać w otaczającą ją ciemność. Sam obraz jednak nigdy nie czekał na światło, by zaistnieć.
To dzieło jest kolejną odsłoną serii Art with Scratch autorstwa Tijsa Dragtsmy, w której obrazy tworzy się poprzez precyzyjnie kontrolowane uszkadzanie powierzchni, a nie za pomocą pigmentu czy druku. To język wizualny, w którym uszkodzenie nie oznacza zniszczenia, lecz staje się strukturą. Dzieło jest unikatowe.
„Nawet przykuty do skały wciąż spogląda ku światłu.”
O Art with Scratch
Art with Scratch to cykl prac, w których obraz nie jest rysowany, lecz uwalniany. Ryte linia po linii w głębokiej czerni powierzchni, poszczególne dzieła wyłaniają się z mroku dzięki niezliczonym precyzyjnym nacięciom, które wychwytują światło i nadają mu formę.
Z daleka obraz wydaje się niemal fotograficzny. Wyrazisty, rozpoznawalny i pełen wyrazu. Jednak z bliska rozpływa się w gęstym polu pojedynczych śladów — subtelnych, kruchych i niemal nieważkich. To, co zdawało się zwarte, okazuje się delikatną siecią linii; każda jest świadomym gestem i każda ma znaczenie dla całości.
Światło nie tworzy obrazu. Ono go wyostrza. Czarna powierzchnia pochłania światło, a wydrapane linie je odbijają. Gdy światło przesuwa się po powierzchni, obraz nabiera życia. Z jednego kąta postać jest wyraźna i zdecydowana. Z innego łagodnieje i ponownie wtapia się w ciemność, z której się wyłoniła, nigdy jednak całkiem nie znika. W skupionym świetle reflektora kontrast się pogłębia, a obraz zyskuje rzeźbiarską, niemal świetlistą jakość.
To, co najbardziej pociąga w tej technice, to jej ciche napięcie. Gest drapania jest bezpośredni i nieodwracalny. Każda linia to decyzja, której nie można cofnąć. A jednak efekt nie jest surowy. Jest intymny, nastrojowy i pełen ruchu. Twardość staje się miękkością. Zniszczenie — tworzeniem. Nieobecność — obecnością.
W pracach takich jak ten portret postać nigdy nie jest w pełni określona. Dzięki wzajemnemu oddziaływaniu linii, światła i cienia obraz zmienia się wraz z perspektywą i nastrojem. W pewnych chwilach postać zdaje się wysuwać z czerni. W innych znów pogrąża się w bezruchu. To właśnie w tym ruchu, między ostrością a spokojem, dzieło ożywa.
Jak wszystkie materiały naznaczone upływem czasu, powierzchnia ma swoje ciche życie. Każde nacięcie kryje w sobie chwilę, oddech, gest. Razem tworzą nie tylko obraz, lecz także obecność, która wciąż się odsłania za każdym razem, gdy zmienia się światło.
O artyście
Nazywam się Tijs Dragtsma i jestem założycielem TD Fine Art Studio.
Jako artysta nieustannie pragnę odkrywać nowe języki wizualne. Nie postrzegam sztuki jako ustalonego stylu, lecz jako nieustannie rozwijającą się przestrzeń odkryć, w której spotykają się materia, struktura, światło i emocje.
Moja praca często zaczyna się od prostego pytania. Jak materiał może przemówić w nowy sposób? Jak twardość może stać się czymś intymnym? Jak precyzja może budzić emocje? Te poszukiwania leżą u podstaw wszystkiego, co tworzę.
W TD Fine Art Studio do każdego cyklu prac podchodzę jak do osobnego świata, rządzącego się własną logiką, atmosferą i tożsamością wizualną. Niektóre prace powstają poprzez rytm, powtórzenia i strukturę. Inne wyłaniają się z nieobecności, cienia, odbicia lub napięcia. Łączy je przywiązanie do oryginalności, klarowności i emocjonalnej obecności.
Fascynują mnie kontrasty. Między siłą a kruchością. Między kontrolą a uczuciem. Między tym, co widoczne, a tym, co pozostawione otwartej interpretacji. Nie chodzi mi jedynie o stworzenie obrazu, lecz o dzieło, które przyciąga uwagę, skłania do refleksji i z czasem wciąż odsłania nowe znaczenia.
TD Fine Art Studio to przestrzeń, w której spotykają się te poszukiwania. To nie tylko pracownia, lecz także rozwijający się artystyczny wszechświat, kształtowany przez ciekawość, precyzję i ambicję tworzenia dzieł wyrazistych, przemyślanych i pełnych życia.
Niniejsza oferta zawiera wizualizacje wygenerowane przez AI. Rzeczywisty stan obiektu należy oceniać na podstawie oryginalnych fotografii.
„Prometeusz pod szybem” opowiada najstarszą historię buntu najstarszym językiem światła i ciemności. Zakuta w łańcuchy postać stoi pod pojedynczą kolumną blasku, z uniesioną piersią i odsłoniętym gardłem, twarzą zwróconą ku górze, jakby wciąż czekała na ogień, który niegdyś ośmielił się ukraść.
W ukończonym dziele kolumna światła staje się polem pojedynczych nacięć — tak gęstych, że z drugiego końca pomieszczenia jawią się jako czysty blask. Ciało poniżej pozostaje niemal całkowicie ciemne — to sylwetka wycięta z tej poświaty, a nie namalowana na jej tle. Bezpośrednio światło dosięga jedynie podbródka, obojczyka i krawędzi ramienia: drobne prześwity w czerni, w których mężczyzna na krótką chwilę przynależy do światła nad sobą.
Skała pod jego stopami została potraktowana tak samo. Jej powierzchnię pokrywa to samo pole drobnych nacięć, które wypełnia szyb nad nią, przez co kamień i światło zdają się mieć wspólne źródło. Wokół ziemia rozpada się na kilka ostatnich śladów, zanim zniknie w czerni. Nic nie zostało tu wypełnione. Wszystko, co jawi się jako świetliste, to po prostu miejsca, z których usunięto fragment powierzchni.
Mit niesie ze sobą własny ładunek. Prometeusz został ukarany nie za słabość, lecz za hojność — za to, że dał ludziom coś, co bogowie chcieli zachować dla siebie. Przykuty do skały wciąż zwraca się ku światłu, a nie odwraca od niego; właśnie tę postawę, buntowniczą mimo kary, zachowuje kompozycja. Władza i jej konsekwencje mieszczą się w tym samym kadrze i żadna z nich nie unieważnia drugiej.
Bez farby. Bez druku. Bez tuszu. Obraz jest wydrapany na powierzchni szkła akrylowego, powstaje dzięki precyzyjnie kontrolowanym nacięciom, a nie przez nanoszenie czegokolwiek na wierzch. Jest obecny zawsze — zarówno w świetle dziennym, jak i w cieniu. W bezpośrednim świetle nacięcia odbijają blask, kontrast się pogłębia, a postać zdaje się mocniej wtapiać w otaczającą ją ciemność. Sam obraz jednak nigdy nie czekał na światło, by zaistnieć.
To dzieło jest kolejną odsłoną serii Art with Scratch autorstwa Tijsa Dragtsmy, w której obrazy tworzy się poprzez precyzyjnie kontrolowane uszkadzanie powierzchni, a nie za pomocą pigmentu czy druku. To język wizualny, w którym uszkodzenie nie oznacza zniszczenia, lecz staje się strukturą. Dzieło jest unikatowe.
„Nawet przykuty do skały wciąż spogląda ku światłu.”
O Art with Scratch
Art with Scratch to cykl prac, w których obraz nie jest rysowany, lecz uwalniany. Ryte linia po linii w głębokiej czerni powierzchni, poszczególne dzieła wyłaniają się z mroku dzięki niezliczonym precyzyjnym nacięciom, które wychwytują światło i nadają mu formę.
Z daleka obraz wydaje się niemal fotograficzny. Wyrazisty, rozpoznawalny i pełen wyrazu. Jednak z bliska rozpływa się w gęstym polu pojedynczych śladów — subtelnych, kruchych i niemal nieważkich. To, co zdawało się zwarte, okazuje się delikatną siecią linii; każda jest świadomym gestem i każda ma znaczenie dla całości.
Światło nie tworzy obrazu. Ono go wyostrza. Czarna powierzchnia pochłania światło, a wydrapane linie je odbijają. Gdy światło przesuwa się po powierzchni, obraz nabiera życia. Z jednego kąta postać jest wyraźna i zdecydowana. Z innego łagodnieje i ponownie wtapia się w ciemność, z której się wyłoniła, nigdy jednak całkiem nie znika. W skupionym świetle reflektora kontrast się pogłębia, a obraz zyskuje rzeźbiarską, niemal świetlistą jakość.
To, co najbardziej pociąga w tej technice, to jej ciche napięcie. Gest drapania jest bezpośredni i nieodwracalny. Każda linia to decyzja, której nie można cofnąć. A jednak efekt nie jest surowy. Jest intymny, nastrojowy i pełen ruchu. Twardość staje się miękkością. Zniszczenie — tworzeniem. Nieobecność — obecnością.
W pracach takich jak ten portret postać nigdy nie jest w pełni określona. Dzięki wzajemnemu oddziaływaniu linii, światła i cienia obraz zmienia się wraz z perspektywą i nastrojem. W pewnych chwilach postać zdaje się wysuwać z czerni. W innych znów pogrąża się w bezruchu. To właśnie w tym ruchu, między ostrością a spokojem, dzieło ożywa.
Jak wszystkie materiały naznaczone upływem czasu, powierzchnia ma swoje ciche życie. Każde nacięcie kryje w sobie chwilę, oddech, gest. Razem tworzą nie tylko obraz, lecz także obecność, która wciąż się odsłania za każdym razem, gdy zmienia się światło.
O artyście
Nazywam się Tijs Dragtsma i jestem założycielem TD Fine Art Studio.
Jako artysta nieustannie pragnę odkrywać nowe języki wizualne. Nie postrzegam sztuki jako ustalonego stylu, lecz jako nieustannie rozwijającą się przestrzeń odkryć, w której spotykają się materia, struktura, światło i emocje.
Moja praca często zaczyna się od prostego pytania. Jak materiał może przemówić w nowy sposób? Jak twardość może stać się czymś intymnym? Jak precyzja może budzić emocje? Te poszukiwania leżą u podstaw wszystkiego, co tworzę.
W TD Fine Art Studio do każdego cyklu prac podchodzę jak do osobnego świata, rządzącego się własną logiką, atmosferą i tożsamością wizualną. Niektóre prace powstają poprzez rytm, powtórzenia i strukturę. Inne wyłaniają się z nieobecności, cienia, odbicia lub napięcia. Łączy je przywiązanie do oryginalności, klarowności i emocjonalnej obecności.
Fascynują mnie kontrasty. Między siłą a kruchością. Między kontrolą a uczuciem. Między tym, co widoczne, a tym, co pozostawione otwartej interpretacji. Nie chodzi mi jedynie o stworzenie obrazu, lecz o dzieło, które przyciąga uwagę, skłania do refleksji i z czasem wciąż odsłania nowe znaczenia.
TD Fine Art Studio to przestrzeń, w której spotykają się te poszukiwania. To nie tylko pracownia, lecz także rozwijający się artystyczny wszechświat, kształtowany przez ciekawość, precyzję i ambicję tworzenia dzieł wyrazistych, przemyślanych i pełnych życia.
Niniejsza oferta zawiera wizualizacje wygenerowane przez AI. Rzeczywisty stan obiektu należy oceniać na podstawie oryginalnych fotografii.

