Tijs Dragtsma (1992) - A Lamp Drinks the Moths





Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 145472
Doskonała ocena na Trustpilot.
Oryginalna praca Tijs Dragtsmy w technice mieszanej, A Lamp Drinks the Moths (2026), jest sygnowana i sprzedawana w ramie.
Opis od sprzedawcy
Kobieta śpi w fotelu, otwarta książka leży na jej kolanach, a z jej stron unosi się rój ciem, wzlatujących ku ciepłemu kręgowi wiszącej lampy. To scena zawieszona między czytaniem a snem, między stroną książki a powietrzem nad nią.
W ukończonym dziele to zawieszenie staje się konstrukcją. Kobieta, fotel i trzymana przez nią książka pozostają spokojnymi, nieruchomymi kształtami — ciemnymi i ledwie naruszonymi, jakby sama senność była rodzajem bezruchu, którego powierzchnia nie chce zakłócić. Ćmy i lampa nad nimi potraktowane są odwrotnie: powstają z pola drobnych rys, chmury pojedynczych śladów, które wychwytują każde dostępne światło i sprawiają, że powietrze nad kobietą zaczyna jaśnieć.
Efekt przywodzi na myśl sen, który staje się widoczny tylko w tej części obrazu, która chce wzlecieć. To, co pozostaje blisko kobiety, blisko ziemi i blisko życia na jawie, pogrążone jest w cieniu. To, co wzbija się ku lampie, staje się świetliste. Światło nie wyjaśnia obecności ciem — po prostu je przyjmuje, tak jak płomień przyjmuje wszystko, co się do niego zbliża.
Jest coś cicho okrutnego w lampie, która wabi ku sobie ćmy, a ta praca nie tyle rozwiązuje to napięcie, ile je podtrzymuje. Coś wydobywa się ze śpiącej kobiety, z książki, z samego prywatnego aktu czytania i wzbija ku jasności, której być może nie przetrwa. Obraz pyta, co człowiek wydziela z siebie podczas snu i dokąd to trafia, kiedy już go opuści.
Bez farby. Bez druku. Bez tuszu. Obraz jest wydrapany na powierzchni szkła akrylowego, a nie naniesiony na nią, i pozostaje widoczny przez cały czas — zarówno w przyćmionym, jak i jasnym świetle. Światło nie tworzy obrazu. Ono go wyostrza. W bezpośrednim świetle rysy odbijają promienie, kontrast się pogłębia, a ćmy zdają się poruszać szybciej na tle ciemności.
„Lampa, która pożera ćmy” kontynuuje serię Art with Scratch autorstwa Tijsa Dragtsmy, w której obrazy powstają poprzez kontrolowane uszkadzanie powierzchni, a nie za pomocą pigmentu czy druku. Z drugiego końca pokoju praca jawi się jako pojedyncza plama światła w ciemności — monumentalna i nieruchoma. Z bliska rozpada się na pole pojedynczych śladów; widać w niej tę samą powściągliwość, która kształtuje każdą pracę z tej serii.
„To, co opuszcza nas podczas snu, wciąż ma dokąd pójść”.
O Art with Scratch
Art with Scratch to zbiór prac, w których obraz nie jest rysowany, lecz uwalniany. Wycinana linia po linii w głęboko czarnej powierzchni każda praca wyłania się z niezliczonych precyzyjnych rys, które wychwytują światło i wydobywają formę z ciemności.
Z daleka obraz wydaje się niemal fotograficzny. Wyrazisty, rozpoznawalny i pełen wyrazu. Jednak z bliska praca rozpada się na gęste pole pojedynczych śladów. Drobnych, kruchych i niemal nieważkich. To, co zdawało się solidne, okazuje się delikatną siecią linii — każda jest przemyślanym gestem, każda niezbędna dla całości.
Światło nie tworzy obrazu. Ono go wyostrza. Czarna powierzchnia pochłania światło, a wydrapane linie je odbijają. Gdy światło przesuwa się po powierzchni, obraz oddycha. Z jednej perspektywy postać jest wyraźna i precyzyjnie zarysowana. Z innej łagodnieje i ponownie osiada w ciemności, z której się wyłoniła, nigdy jednak całkiem nie znikając. W skupionym świetle reflektora kontrast się pogłębia, a obraz nabiera rzeźbiarskiego, niemal świetlistego charakteru.
To, co czyni tę technikę tak porywającą, to jej ciche napięcie. Sam akt drapania jest bezpośredni i nieodwracalny. Każda linia to decyzja, której nie da się cofnąć. A jednak efekt nie jest surowy. Jest intymny, nastrojowy i pełen ruchu. Twardość staje się miękkością. Zniszczenie staje się tworzeniem. Nieobecność staje się obecnością.
W pracach takich jak ten portret postać nigdy nie jest całkowicie utrwalona. Dzięki współgrze linii, światła i cienia obraz zmienia się wraz z perspektywą i atmosferą. Czasami wydaje się, że postać wychodzi z czerni. Innym razem znów pogrąża się w bezruchu. To właśnie w tym ruchu, między wyrazistością a spokojem, praca ożywa.
Jak wszystkie materiały naznaczone upływem czasu, powierzchnia wiedzie własne ciche życie. Każda rysa przechowuje chwilę, oddech, gest. Razem tworzą nie tylko obraz, lecz także obecność, która nieustannie odsłania się na nowo wraz z każdą zmianą światła.
O artyście
Nazywam się Tijs Dragtsma i jestem założycielem TD Fine Art Studio.
Jako artysta kieruję się nieustanną chęcią odkrywania nowych języków wizualnych. Nie postrzegam sztuki jako niezmiennego stylu, lecz jako rozwijające się pole odkryć, w którym materia, struktura, światło i emocje łączą się ze sobą.
Moja praca często zaczyna się od prostego pytania. Jak materiał może przemówić w nowy sposób? Jak twardość może stać się intymnością? Jak precyzja może wywoływać emocje? Te poszukiwania leżą u podstaw wszystkiego, co tworzę.
W TD Fine Art Studio do każdej serii prac podchodzę jak do odrębnego świata, z własną logiką, atmosferą i tożsamością wizualną. Niektóre prace powstają poprzez rytm, powtórzenie i strukturę. Inne wyłaniają się z nieobecności, cienia, odbicia lub napięcia. Łączy je wspólne przywiązanie do oryginalności, klarowności i emocjonalnej obecności.
Fascynują mnie kontrasty. Między siłą a kruchością. Między kontrolą a uczuciem. Między tym, co widoczne, a tym, co pozostaje otwarte na interpretację. Nie chodzi mi jedynie o stworzenie obrazu, lecz o stworzenie dzieła, które przyciąga uwagę, skłania do refleksji i z czasem wciąż odsłania nowe znaczenia.
TD Fine Art Studio to przestrzeń, w której łączą się te poszukiwania. To nie tylko pracownia, lecz rozwijający się artystyczny wszechświat, kształtowany przez ciekawość, precyzję i ambicję tworzenia prac wyróżniających się, przemyślanych i pełnych życia.
Niniejsza oferta zawiera wizualizacje wygenerowane przez AI. Rzeczywisty stan przedmiotu należy oceniać na podstawie oryginalnych fotografii.
Kobieta śpi w fotelu, otwarta książka leży na jej kolanach, a z jej stron unosi się rój ciem, wzlatujących ku ciepłemu kręgowi wiszącej lampy. To scena zawieszona między czytaniem a snem, między stroną książki a powietrzem nad nią.
W ukończonym dziele to zawieszenie staje się konstrukcją. Kobieta, fotel i trzymana przez nią książka pozostają spokojnymi, nieruchomymi kształtami — ciemnymi i ledwie naruszonymi, jakby sama senność była rodzajem bezruchu, którego powierzchnia nie chce zakłócić. Ćmy i lampa nad nimi potraktowane są odwrotnie: powstają z pola drobnych rys, chmury pojedynczych śladów, które wychwytują każde dostępne światło i sprawiają, że powietrze nad kobietą zaczyna jaśnieć.
Efekt przywodzi na myśl sen, który staje się widoczny tylko w tej części obrazu, która chce wzlecieć. To, co pozostaje blisko kobiety, blisko ziemi i blisko życia na jawie, pogrążone jest w cieniu. To, co wzbija się ku lampie, staje się świetliste. Światło nie wyjaśnia obecności ciem — po prostu je przyjmuje, tak jak płomień przyjmuje wszystko, co się do niego zbliża.
Jest coś cicho okrutnego w lampie, która wabi ku sobie ćmy, a ta praca nie tyle rozwiązuje to napięcie, ile je podtrzymuje. Coś wydobywa się ze śpiącej kobiety, z książki, z samego prywatnego aktu czytania i wzbija ku jasności, której być może nie przetrwa. Obraz pyta, co człowiek wydziela z siebie podczas snu i dokąd to trafia, kiedy już go opuści.
Bez farby. Bez druku. Bez tuszu. Obraz jest wydrapany na powierzchni szkła akrylowego, a nie naniesiony na nią, i pozostaje widoczny przez cały czas — zarówno w przyćmionym, jak i jasnym świetle. Światło nie tworzy obrazu. Ono go wyostrza. W bezpośrednim świetle rysy odbijają promienie, kontrast się pogłębia, a ćmy zdają się poruszać szybciej na tle ciemności.
„Lampa, która pożera ćmy” kontynuuje serię Art with Scratch autorstwa Tijsa Dragtsmy, w której obrazy powstają poprzez kontrolowane uszkadzanie powierzchni, a nie za pomocą pigmentu czy druku. Z drugiego końca pokoju praca jawi się jako pojedyncza plama światła w ciemności — monumentalna i nieruchoma. Z bliska rozpada się na pole pojedynczych śladów; widać w niej tę samą powściągliwość, która kształtuje każdą pracę z tej serii.
„To, co opuszcza nas podczas snu, wciąż ma dokąd pójść”.
O Art with Scratch
Art with Scratch to zbiór prac, w których obraz nie jest rysowany, lecz uwalniany. Wycinana linia po linii w głęboko czarnej powierzchni każda praca wyłania się z niezliczonych precyzyjnych rys, które wychwytują światło i wydobywają formę z ciemności.
Z daleka obraz wydaje się niemal fotograficzny. Wyrazisty, rozpoznawalny i pełen wyrazu. Jednak z bliska praca rozpada się na gęste pole pojedynczych śladów. Drobnych, kruchych i niemal nieważkich. To, co zdawało się solidne, okazuje się delikatną siecią linii — każda jest przemyślanym gestem, każda niezbędna dla całości.
Światło nie tworzy obrazu. Ono go wyostrza. Czarna powierzchnia pochłania światło, a wydrapane linie je odbijają. Gdy światło przesuwa się po powierzchni, obraz oddycha. Z jednej perspektywy postać jest wyraźna i precyzyjnie zarysowana. Z innej łagodnieje i ponownie osiada w ciemności, z której się wyłoniła, nigdy jednak całkiem nie znikając. W skupionym świetle reflektora kontrast się pogłębia, a obraz nabiera rzeźbiarskiego, niemal świetlistego charakteru.
To, co czyni tę technikę tak porywającą, to jej ciche napięcie. Sam akt drapania jest bezpośredni i nieodwracalny. Każda linia to decyzja, której nie da się cofnąć. A jednak efekt nie jest surowy. Jest intymny, nastrojowy i pełen ruchu. Twardość staje się miękkością. Zniszczenie staje się tworzeniem. Nieobecność staje się obecnością.
W pracach takich jak ten portret postać nigdy nie jest całkowicie utrwalona. Dzięki współgrze linii, światła i cienia obraz zmienia się wraz z perspektywą i atmosferą. Czasami wydaje się, że postać wychodzi z czerni. Innym razem znów pogrąża się w bezruchu. To właśnie w tym ruchu, między wyrazistością a spokojem, praca ożywa.
Jak wszystkie materiały naznaczone upływem czasu, powierzchnia wiedzie własne ciche życie. Każda rysa przechowuje chwilę, oddech, gest. Razem tworzą nie tylko obraz, lecz także obecność, która nieustannie odsłania się na nowo wraz z każdą zmianą światła.
O artyście
Nazywam się Tijs Dragtsma i jestem założycielem TD Fine Art Studio.
Jako artysta kieruję się nieustanną chęcią odkrywania nowych języków wizualnych. Nie postrzegam sztuki jako niezmiennego stylu, lecz jako rozwijające się pole odkryć, w którym materia, struktura, światło i emocje łączą się ze sobą.
Moja praca często zaczyna się od prostego pytania. Jak materiał może przemówić w nowy sposób? Jak twardość może stać się intymnością? Jak precyzja może wywoływać emocje? Te poszukiwania leżą u podstaw wszystkiego, co tworzę.
W TD Fine Art Studio do każdej serii prac podchodzę jak do odrębnego świata, z własną logiką, atmosferą i tożsamością wizualną. Niektóre prace powstają poprzez rytm, powtórzenie i strukturę. Inne wyłaniają się z nieobecności, cienia, odbicia lub napięcia. Łączy je wspólne przywiązanie do oryginalności, klarowności i emocjonalnej obecności.
Fascynują mnie kontrasty. Między siłą a kruchością. Między kontrolą a uczuciem. Między tym, co widoczne, a tym, co pozostaje otwarte na interpretację. Nie chodzi mi jedynie o stworzenie obrazu, lecz o stworzenie dzieła, które przyciąga uwagę, skłania do refleksji i z czasem wciąż odsłania nowe znaczenia.
TD Fine Art Studio to przestrzeń, w której łączą się te poszukiwania. To nie tylko pracownia, lecz rozwijający się artystyczny wszechświat, kształtowany przez ciekawość, precyzję i ambicję tworzenia prac wyróżniających się, przemyślanych i pełnych życia.
Niniejsza oferta zawiera wizualizacje wygenerowane przez AI. Rzeczywisty stan przedmiotu należy oceniać na podstawie oryginalnych fotografii.

