Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Dzieło powstało z ideowego dialogu z badaniami Bernarda Aubertina, artysty Nouveau Réalisme, który uczynił z czerwieni, powtarzalności i materii centralne elementy swojej poetyki. W jego pracach serializacja prostych, codziennych elementów staje się językiem potrafiącym wywołać napięcie, energię, zniszczenie i przemianę.

W tej pracy jednak tradycja jest reinterpretowana poprzez charakterystyczny element moich badań: śrubę.

Zamiast gwoździ używam setek śrub, ułożonych według precyzyjnej struktury geometrycznej na czerwonej powierzchni. Śruba, element zwykle kojarzony z łączeniem, budową i mechaniką, zostaje tu przekształcona w autonomny element artystyczny. Jej powtarzanie generuje powierzchnię trójwymiarową, na której światło, cień i głębia nieustannie modyfikują percepcję dzieła.

Czerwony otula kompozycję jak powierzchnię nasyconą energią, podczas gdy śruby wyłaniają się z płaszczyzny, tworząc pewien rodzaj widocznej wibracji. Z widoku frontalnego kompozycja wydaje się uporządkowana i minimalistyczna; patrząc z boku, ujawnia swoją prawdziwą, trójwymiarową i materialną naturę.

Dzieło nie chce być prostą cytacją Aubertina, lecz współczesną reinterpretacją jego języka, zastępując gwoździa śrubą i przekształcając przedmiot przemysłowy w znak artystyczny.

Śruba staje się więc symbolem zarówno budowy, jak i zniszczenia: to, co zwykle służy łączeniu i mocowaniu, używane jest do stworzenia powierzchni niepokoju, intensywnej i głęboko materialnej.

To właśnie w tym kontraście między ładunkiem porządku a napięcia, między budową a zniszczeniem, między dwuwymiarowością a trójwymiarowością rodzi się tożsamość dzieła.

Dzieło artysty Alessandro Padovan, znanego na całym świecie z techniki Screw Art.
Dzieło uświetnione jest atrapą z plexi.

Przezroczysta klatka izoluje i chroni, przekształcając dzieło w relikwię współczesną.

Dzieła tego współczesnego artysty wpisują się w duch Pop Artu, Screw Art, sztuki koncepcyjnej i sztuki miejskiej, nawiązując pod względem języka wizualnego i kulturowego do prac takich gigantów jak Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami i Damien Hirst.
Jednocześnie badania artystyczne dialogują z wyobrażeniem luksusu, ikonicznej mody i designu globalnego, przywołując symbole święte i marki powszechnie rozpoznawalne, takie jak Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Dzieła te nie są replikami ani oficjalnymi kolaboracjami z artystami czy markami wymienionymi powyżej, lecz oryginalnymi kreacjami, realizowanymi w stylu osobistym, który odzwierciedla krytykę i reinterpretację konsumpcjonizmu, symbolicznej wartości marki i sztuki jako współczesnego obiektu kultury.

To podejście czyni prace szczególnie cenionymi przez kolekcjonerów i miłośników sztuki współczesnej, luksusowej Pop Art, koncepcyjnego street artu i sztuki inspirowanej wielkimi ikonami marek, jednocześnie zachowując silną autonomiczną tożsamość artystyczną.