Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Opera narodziła się z idealnego dialogu z badaniami Bernarda Aubertina, artysty Du Nouveau Réalisme, który uczynił z czerwieni, powtarzalności i materii centralne elementy swojej poetyki. W jego pracach serialność prostych, codziennych elementów staje się językiem zdolnym do wywołania napięcia, energii, zniszczenia i przemiany.

W tej pracy jednak tradycja została zreinterpretowana poprzez element charakterystyczny dla moich badań: śrubę.

Zamiast gwoździ użytych przez Aubertina, wykorzystuję setki śrub, ułożone według precyzyjnej struktury geometrycznej na czerwonej powierzchni. Śruba, element zwykle kojarzony z montażem, konstrukcją i mechaniką, tutaj została przekształcona w autonomny element artystyczny. Jej powtarzalność tworzy powierzchnię trójwymiarową, na której światło, cień i głębia nieustannie modyfikują postrzeganie dzieła.

Czerwony otula kompozycję jak powierzchnia nasycona energią, podczas gdy śruby wyłaniają się z planu, tworząc pewnego rodzaju wibrację wizualną. Z przodu kompozycja wydaje się uporządkowana i minimalistyczna; oglądana z boku ujawnia swoją prawdziwą naturę trójwymiarową i materialną.

Dzieło nie chce być prostą cytatem Aubertina, lecz współczesną reinterpretacją jego języka, zastępując gwoździa śrubą i przekształcając przedmiot industrialny w znak artystyczny.

Śruba staje się zatem symbolem zarówno budowy, jak i zniszczenia: to, co zwykle służy do łączenia i mocowania, jest użyte do stworzenia niepokojącej, intensywnej i głęboko materialnej powierzchni.

To właśnie w tym kontraście między porządkiem a napięciem, budową a zniszczeniem, dwuwymiarowością a trójwymiarowością rodzi się tożsamość dzieła.

Dzieło artysty Alessandro Padovan, słynnego na całym świecie z techniki Screw Art.

Dzieło ozdobione jest szkłem plexiglass.

Przezroczysta klatka izoluje i chroni, przemieniając dzieło w współczesną relikwię.

Dzieła tego współczesnego artysty wpisują się w obszar Pop Art, Screw Art, sztuki konceptualnej i sztuki ulicznej, przywołując językiem wizualnym i kulturowym pracę wielkich nazwisk takich jak Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami i Damien Hirst.
Allo stesso tempo, la ricerca artistica dialoga con l’immaginario del lusso, della moda iconica e del design globale, evocando simboli santic e marchi universalmente riconosciuti come Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari Porsche Lamborghini.

Le opere non sono repliche né collaborazioni ufficiali con artisti o marchi citati, ma creazioni originali, realizzate con uno stile personale che riflette una critica e una rilettura del consumismo, del valore simbolico del brand e dell’arte come oggetto culturale contemporaneo.

Questo approccio rende le opere particolarmente apprezzate da collezionisti e appassionati di arte contemporanea, Pop Art di lusso, street art concettuale e arte ispirata ai grandi marchi iconici, pur mantenendo una forte identità artistica autonoma.