Camillo Gannelli - Paesaggio onirico

Dzieło, które ogląda się bardziej oddechem niż wzrokiem.

Na pierwszy rzut oka wygląda prawie jak pejzaż rozmyty przez wspomnienie: na dole duże, niebieskie pole, gęste i matericzne, jak woda jeziora o zachodzie słońca lub odwrócone niebo.

Górą, horizontalna, pulsująca wstęga, gdzie kolor staje się bardziej brudny, bardziej wytrawiony, niemal linia brzegu, domów, obecności odległych.

A potem są trzy czerwone pionowe kreski. To nie są postacie, nie są to drzewa, nie są to flagi. To akcenty, świetlne rany, trzy ciepłe oddechy, które przerywają chłód błękitu i szarości. Wokół, odcienie ochry i antycznego złota, które wyglądają jak odblaski, wspomnienia światła.

Siła tego obrazu tkwi właśnie w jego materiale: nie jest gładki, nie jest doskonały. Powierzchnia jest opracowana, porysowana, warstwowa, jakby czas po niej przeszedł. Z daleka zaprasza do spokoju, z bliska prosi o zbliżenie, o dotknięcie niemal wzrokiem.

To dzieło do przechowywania w cichym pomieszczeniu, gdzie może wykonywać swoją powolną pracę: nie opowiada, a wywołuje. Każdy zobaczy w nim coś innego, i właśnie tu tkwi jego wartość.

Dla kogo: dla miłośników abstrakcyjnego liryzmu, rzadkich nastrojów i obrazów, które nie dają się wyjaśnić w jednym zdaniu.

Gdzie by pasowało: nad konsolą, w salonie lub w sypialni, przy ciepłym, nisko padającym świetle, które podkreśli jego fakturę.

To obraz akrylowy na płótnie