Antonio Morato (1903–1989) - Composizione





€ 137 | ||
|---|---|---|
€ 120 | ||
€ 100 | ||
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 145472
Doskonała ocena na Trustpilot.
Opis od sprzedawcy
AUTORE
Antonio Morato (Este, 17 marca 1903 – Padwa, 13 marca 1989) kształtował się w tętniącej życiem Padwie lat dwudziestych poza tradycyjnymi ścieżkami akademickimi. Początkowo bliski ideom „Novecento”, wyróżniał się wyraźną wrażliwością figuratywną opartą na instynktownym przylgnięciu do rzeczywistości. Lubił określać artystów jako „zwierzęta w okularach”, zdolne do wyłapywania na długo przed tym, co krążyło w powietrzu. W pierwszych płótnach, poświęconych martwym naturom, maskom i pejzażom, połączył autentyczne, ludowe serce z niezwykłą starannością formalną i kompozycyjną.
W czasach powojennych jego język ewoluował, przyswajając rozczłonkowania przestrzenne picassowskiego stylu i chromatyczność Matisse’a, by następnie, od końca lat pięćdziesiątych, prowadzić do bardziej intymnej i rozczarowanej twórczości. Przeciwdziałając szybkim modom, jego faza późna przybrała ton bardziej introspektywny: pierwotny, idylliczny śpiew pejzażu Veneto ustąpił miejsca malarstwu wyrażającemu wyczuwalny dyskomfort z powodu postępującej urbanizacji i cywilizacji przemysłowej. Jego typowe motywy zostały zatem ukazane za pomocą oszczędniejszej i bardziej zwięzłej warstwy kolorystycznej, z zachowaniem koloru jako centralnego elementu w konstrukcji objętości.
Z technicznego punktu widzenia, poza byciem utalentowanym malarzem sztalugowym, który potrafił pracować zarówno olejem, jak i pastelą, Morato był znakomitym freskantem. Wśród jego najbardziej prestiżowych dzieł publicznych wyróżniają się dekoracje w „Sali studentek” w Palazzo del Bo oraz cykle freskowe, w tym „Via Crucis” w kościele Sacred Family w Padwie (1939–1940). Dziś jego prace, cenne świadectwo całego spektrum jego parabolity stylowej, są przechowywane i eksponowane w kolekcjach miejskich Padwy i stanowią część prestiżowych kolekcji prywatnych, potwierdzając znaczenie tego oryginalnego i samotnego interpretera dwudziestego wieku weneckiego.
OPIS
„Composizione”, olej na płótnie, 72x102 cm z ramą, 70x100 cm sama płótno, 1972, data i podpis w prawym dolnym rogu.
Dzieło to ożywia widzenie zawieszone pomiędzy pejzażem wewnętrznym a przestrzenią pamięci, w którym dane rzeczywiste ulegają przetransponowaniu w niemal senną falę. Scena dominowana jest w centrum przez szeroką masę unoszącą się — porównywalną do rozwiewanej przez wiatr zasłony lub do przefasonizowanego profilu wzgórza — wśród jej zagięć pojawiają się na lewo-w-górze enigmatyczne szkicowe portrety obok gęstej siatki znaków pionowych i małych krzyży. Po prawej stronie ten nieustanny ruch znajduje ujście w elemente pionowym górującym nad krzyżem, podobnym do stel, na którym pojawiają się imiona „Elena, Luigi, Ilaria” — intymne wezwanie do rodzinnych uczuć skryte pod wstęgą nocnego nieba przeciętego chmurami.
Konstrukcja kompozycyjna zrównoważa umiejętnie dynamiczny napór linii poziomych z solidnym kwadratem piątej pionowej po prawej i obramowania niebieskiego, które otacza górny i boczny margines. Pędzelka, płynna i otulająca, prowadzi się długimi, wstęgami nabierającymi długości, które w dolnej części przechodzą w szybsze i pękające pociągnięcia. Powstaje w ten sposób niezwykła konstrukcja chromatyczna, w której kolor sam w sobie generuje przestrzeń i określa plany: jasna symfonia zieleni szmaragdowej, tonów jadeitowych i białych kredowych zostaje doskonale ocieplona dodatkami fioletu, fuksji, karminu i ochry na tle, tworząc z ultramarynem niebieskim ramy harmonijną paletę o rzadkiej muzykalności i doskonałości formalnej.
Datowane na początek lat siedemdziesiątych, malowidło stanowi zwrotny moment w późniejszej twórczości Morata, naznaczonej coraz bardziej intymnym i rozczarowanym nastawieniem. Wnosząc do pełnej dojrzałości lekcję Europy przyswojoną po wojnie — od picassowskich rozczłonkowań przestrzennych po centralność ekspresyjnego koloru Matisse’a — artysta przekraczał dawny idylliczny śpiew pejzażu Veneto i nieufność wobec postępu urbanizacji, prowadząc do intensywnego zsyntezowanego formowania, gdzie bardziej oszczędne kładzie kolor jako absolutny rdzeń w budowie objętości. Z dala od chwilowych mód, Morato potwierdza tutaj rolę „zwierzęcia w okularach” obdarzonego instynktowną wrażliwością, zdolnego łączyć pamięć prywatną z uniwersalnym odczuciem w lirystycznej architekturze światła i koloru.
CONDITION REPORT
Dobra ogólna kondycja. Dzieło w całości, o żywych i czytelnych barwach i pociągnięciach pędzla. Rama należy traktować jako dar.
Zdjęcie obrazu wstawionego w aranżację zostało wygenerowane sztuczną inteligencją i należy je traktować jedynie jako ilustracyjne. Obowiązują tylko pozostałe zdjęcia, które wiernie ukazują obiekt i jego cechy, zarówno ogólne, jak i szczegółowe.
Wysyłka z numerem śledzącym i ubezpieczeniem w odpowiednim opakowaniu.
AUTORE
Antonio Morato (Este, 17 marca 1903 – Padwa, 13 marca 1989) kształtował się w tętniącej życiem Padwie lat dwudziestych poza tradycyjnymi ścieżkami akademickimi. Początkowo bliski ideom „Novecento”, wyróżniał się wyraźną wrażliwością figuratywną opartą na instynktownym przylgnięciu do rzeczywistości. Lubił określać artystów jako „zwierzęta w okularach”, zdolne do wyłapywania na długo przed tym, co krążyło w powietrzu. W pierwszych płótnach, poświęconych martwym naturom, maskom i pejzażom, połączył autentyczne, ludowe serce z niezwykłą starannością formalną i kompozycyjną.
W czasach powojennych jego język ewoluował, przyswajając rozczłonkowania przestrzenne picassowskiego stylu i chromatyczność Matisse’a, by następnie, od końca lat pięćdziesiątych, prowadzić do bardziej intymnej i rozczarowanej twórczości. Przeciwdziałając szybkim modom, jego faza późna przybrała ton bardziej introspektywny: pierwotny, idylliczny śpiew pejzażu Veneto ustąpił miejsca malarstwu wyrażającemu wyczuwalny dyskomfort z powodu postępującej urbanizacji i cywilizacji przemysłowej. Jego typowe motywy zostały zatem ukazane za pomocą oszczędniejszej i bardziej zwięzłej warstwy kolorystycznej, z zachowaniem koloru jako centralnego elementu w konstrukcji objętości.
Z technicznego punktu widzenia, poza byciem utalentowanym malarzem sztalugowym, który potrafił pracować zarówno olejem, jak i pastelą, Morato był znakomitym freskantem. Wśród jego najbardziej prestiżowych dzieł publicznych wyróżniają się dekoracje w „Sali studentek” w Palazzo del Bo oraz cykle freskowe, w tym „Via Crucis” w kościele Sacred Family w Padwie (1939–1940). Dziś jego prace, cenne świadectwo całego spektrum jego parabolity stylowej, są przechowywane i eksponowane w kolekcjach miejskich Padwy i stanowią część prestiżowych kolekcji prywatnych, potwierdzając znaczenie tego oryginalnego i samotnego interpretera dwudziestego wieku weneckiego.
OPIS
„Composizione”, olej na płótnie, 72x102 cm z ramą, 70x100 cm sama płótno, 1972, data i podpis w prawym dolnym rogu.
Dzieło to ożywia widzenie zawieszone pomiędzy pejzażem wewnętrznym a przestrzenią pamięci, w którym dane rzeczywiste ulegają przetransponowaniu w niemal senną falę. Scena dominowana jest w centrum przez szeroką masę unoszącą się — porównywalną do rozwiewanej przez wiatr zasłony lub do przefasonizowanego profilu wzgórza — wśród jej zagięć pojawiają się na lewo-w-górze enigmatyczne szkicowe portrety obok gęstej siatki znaków pionowych i małych krzyży. Po prawej stronie ten nieustanny ruch znajduje ujście w elemente pionowym górującym nad krzyżem, podobnym do stel, na którym pojawiają się imiona „Elena, Luigi, Ilaria” — intymne wezwanie do rodzinnych uczuć skryte pod wstęgą nocnego nieba przeciętego chmurami.
Konstrukcja kompozycyjna zrównoważa umiejętnie dynamiczny napór linii poziomych z solidnym kwadratem piątej pionowej po prawej i obramowania niebieskiego, które otacza górny i boczny margines. Pędzelka, płynna i otulająca, prowadzi się długimi, wstęgami nabierającymi długości, które w dolnej części przechodzą w szybsze i pękające pociągnięcia. Powstaje w ten sposób niezwykła konstrukcja chromatyczna, w której kolor sam w sobie generuje przestrzeń i określa plany: jasna symfonia zieleni szmaragdowej, tonów jadeitowych i białych kredowych zostaje doskonale ocieplona dodatkami fioletu, fuksji, karminu i ochry na tle, tworząc z ultramarynem niebieskim ramy harmonijną paletę o rzadkiej muzykalności i doskonałości formalnej.
Datowane na początek lat siedemdziesiątych, malowidło stanowi zwrotny moment w późniejszej twórczości Morata, naznaczonej coraz bardziej intymnym i rozczarowanym nastawieniem. Wnosząc do pełnej dojrzałości lekcję Europy przyswojoną po wojnie — od picassowskich rozczłonkowań przestrzennych po centralność ekspresyjnego koloru Matisse’a — artysta przekraczał dawny idylliczny śpiew pejzażu Veneto i nieufność wobec postępu urbanizacji, prowadząc do intensywnego zsyntezowanego formowania, gdzie bardziej oszczędne kładzie kolor jako absolutny rdzeń w budowie objętości. Z dala od chwilowych mód, Morato potwierdza tutaj rolę „zwierzęcia w okularach” obdarzonego instynktowną wrażliwością, zdolnego łączyć pamięć prywatną z uniwersalnym odczuciem w lirystycznej architekturze światła i koloru.
CONDITION REPORT
Dobra ogólna kondycja. Dzieło w całości, o żywych i czytelnych barwach i pociągnięciach pędzla. Rama należy traktować jako dar.
Zdjęcie obrazu wstawionego w aranżację zostało wygenerowane sztuczną inteligencją i należy je traktować jedynie jako ilustracyjne. Obowiązują tylko pozostałe zdjęcia, które wiernie ukazują obiekt i jego cechy, zarówno ogólne, jak i szczegółowe.
Wysyłka z numerem śledzącym i ubezpieczeniem w odpowiednim opakowaniu.

