A. Alciati - Emblemata - 1600





Dodaj do ulubionych, aby otrzymać powiadomienie o rozpoczęciu aukcji.

Specjalista w literaturze podróżniczej i rzadkich drukach sprzed 1600 roku z 28-letnim doświadczeniem.
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 145776
Doskonała ocena na Trustpilot.
Opis od sprzedawcy
Andreae Alciati V.C. Emblemata.
Z komentarzami Claude’a Mignaulta do tychże oraz późniejszymi uwagami. Dzięki jawnemu przedstawieniu źródeł wszystkich emblematów objaśniono zamysł autora i rozświetlono wszystko, co niejasne i niepewne.
Lugduni, Apud Haered. Gulielmi Rovillii, [1600].
In-8° (około 19 × 12 cm). S. (40), 818, (24). Z 211 drzeworytami w tekście (emblematy oraz końcowe drzewa genealogiczne), dwiema kartami tytułowymi (główną, architektoniczną, w dwóch kolorach — czerwonym i czarnym — oraz kartą tytułową Notae posteriores z sygnetem drukarskim Rouillégo przedstawiającym orła i węże), drzeworytowymi inicjałami i ozdobnikami.
Brak ostatniej karty indeksu. Papier pożółkły, drobne ślady żerowania owadów obecne w całym tomie, wyraźniejsze korytarze drążone przez larwy na kartach 10–64, 611–650 i 689–708. Oprawa z epoki (lub nieco późniejsza), wykonana z pergaminu, uszkodzona na krańcach, z odręcznym tytułem na grzbiecie: «Alciati Emblemata».
Zawartość
Lyońskie wydanie z 1600 roku najsłynniejszego i najbardziej wpływowego dzieła Andrei Alciatiego (1492–1550), mediolańskiego prawnika i humanisty, który dał początek literacko-ikonograficznemu gatunkowi emblematu.
Tom zawiera:
• żywot Alciatiego opracowany przez Claude’a Mignaulta (Claudius Minos);
• Syntagma de Symbolis (traktat o symbolach, herbach i dewizach);
• kompletny zbiór 211 emblematów, każdy opatrzony łacińskim mottem, epigramatem Alciatiego i obszernym erudycyjnym komentarzem Mignaulta (z cytatami greckimi i łacińskimi oraz odniesieniami do źródeł klasycznych, mitologicznych i prawniczych);
• Notae posteriores (z własną kartą tytułową, „Editio ultima”);
• indeksy rzeczowy i wyrazowy.
Drzeworyty, należące do tradycji Rouillégo (wiele z nich można przypisać serii Pierre’a Eskricha/Vase’a), przedstawiają z wielką siłą wyrazu sceny mitologiczne i alegoryczne, tematy moralne oraz motywy zaczerpnięte z natury.
Znaczenie i rzadkość
Emblemata Alciatiego to dzieło założycielskie europejskiej literatury emblematycznej. Opublikowane po raz pierwszy w Augsburgu w 1531 roku, doczekało się setek wydań i przekładów na niemal wszystkie języki europejskie, wywierając głęboki wpływ na sztuki plastyczne, literaturę, ikonografię i kulturę symboliczną renesansu oraz baroku.
Komentarze Claude’a Mignaulta (ok. 1536–1606), prawnika i paryskiego profesora, stanowią najważniejszy i najtrwalszy aparat interpretacyjny tego dzieła: odsłaniają klasyczne źródła, wyjaśniają dwuznaczności i wzbogacają tekst o taką głębię filologiczną i filozoficzną, że stał się on punktem odniesienia dla kolejnych pokoleń ludzi pióra, artystów i kolekcjonerów.
Wydanie lyońskie z 1600 roku, opublikowane przez spadkobierców Guillaume’a Rouillégo, należy do najpełniejszych i najstaranniej opracowanych edycji francuskiej tradycji schyłku XVI i XVII wieku: obejmuje cały ilustrowany korpus, ostateczne komentarze Mignaulta oraz Notae posteriores. Egzemplarze zawierające wszystkie drzeworyty i zachowane w oprawie z epoki, mimo typowych dla lyońskiej produkcji tych lat uszkodzeń papieru i śladów żerowania owadów, są poszukiwane na rynku antykwarycznym i rzadko pojawiają się w tak czytelnym oraz strukturalnie dobrym stanie.
Podstawowe dzieło dla historii emblematyki, ikonologii oraz humanizmu prawniczo-literackiego.
Andreae Alciati V.C. Emblemata.
Z komentarzami Claude’a Mignaulta do tychże oraz późniejszymi uwagami. Dzięki jawnemu przedstawieniu źródeł wszystkich emblematów objaśniono zamysł autora i rozświetlono wszystko, co niejasne i niepewne.
Lugduni, Apud Haered. Gulielmi Rovillii, [1600].
In-8° (około 19 × 12 cm). S. (40), 818, (24). Z 211 drzeworytami w tekście (emblematy oraz końcowe drzewa genealogiczne), dwiema kartami tytułowymi (główną, architektoniczną, w dwóch kolorach — czerwonym i czarnym — oraz kartą tytułową Notae posteriores z sygnetem drukarskim Rouillégo przedstawiającym orła i węże), drzeworytowymi inicjałami i ozdobnikami.
Brak ostatniej karty indeksu. Papier pożółkły, drobne ślady żerowania owadów obecne w całym tomie, wyraźniejsze korytarze drążone przez larwy na kartach 10–64, 611–650 i 689–708. Oprawa z epoki (lub nieco późniejsza), wykonana z pergaminu, uszkodzona na krańcach, z odręcznym tytułem na grzbiecie: «Alciati Emblemata».
Zawartość
Lyońskie wydanie z 1600 roku najsłynniejszego i najbardziej wpływowego dzieła Andrei Alciatiego (1492–1550), mediolańskiego prawnika i humanisty, który dał początek literacko-ikonograficznemu gatunkowi emblematu.
Tom zawiera:
• żywot Alciatiego opracowany przez Claude’a Mignaulta (Claudius Minos);
• Syntagma de Symbolis (traktat o symbolach, herbach i dewizach);
• kompletny zbiór 211 emblematów, każdy opatrzony łacińskim mottem, epigramatem Alciatiego i obszernym erudycyjnym komentarzem Mignaulta (z cytatami greckimi i łacińskimi oraz odniesieniami do źródeł klasycznych, mitologicznych i prawniczych);
• Notae posteriores (z własną kartą tytułową, „Editio ultima”);
• indeksy rzeczowy i wyrazowy.
Drzeworyty, należące do tradycji Rouillégo (wiele z nich można przypisać serii Pierre’a Eskricha/Vase’a), przedstawiają z wielką siłą wyrazu sceny mitologiczne i alegoryczne, tematy moralne oraz motywy zaczerpnięte z natury.
Znaczenie i rzadkość
Emblemata Alciatiego to dzieło założycielskie europejskiej literatury emblematycznej. Opublikowane po raz pierwszy w Augsburgu w 1531 roku, doczekało się setek wydań i przekładów na niemal wszystkie języki europejskie, wywierając głęboki wpływ na sztuki plastyczne, literaturę, ikonografię i kulturę symboliczną renesansu oraz baroku.
Komentarze Claude’a Mignaulta (ok. 1536–1606), prawnika i paryskiego profesora, stanowią najważniejszy i najtrwalszy aparat interpretacyjny tego dzieła: odsłaniają klasyczne źródła, wyjaśniają dwuznaczności i wzbogacają tekst o taką głębię filologiczną i filozoficzną, że stał się on punktem odniesienia dla kolejnych pokoleń ludzi pióra, artystów i kolekcjonerów.
Wydanie lyońskie z 1600 roku, opublikowane przez spadkobierców Guillaume’a Rouillégo, należy do najpełniejszych i najstaranniej opracowanych edycji francuskiej tradycji schyłku XVI i XVII wieku: obejmuje cały ilustrowany korpus, ostateczne komentarze Mignaulta oraz Notae posteriores. Egzemplarze zawierające wszystkie drzeworyty i zachowane w oprawie z epoki, mimo typowych dla lyońskiej produkcji tych lat uszkodzeń papieru i śladów żerowania owadów, są poszukiwane na rynku antykwarycznym i rzadko pojawiają się w tak czytelnym oraz strukturalnie dobrym stanie.
Podstawowe dzieło dla historii emblematyki, ikonologii oraz humanizmu prawniczo-literackiego.
