Anton Kaestner - #481 - M - " Punta del Este #2 ".






Posiada magisterium z filmu i sztuk wizualnych; doświadczony kurator, pisarz i badacz.
€ 8 | ||
|---|---|---|
€ 7 | ||
€ 6 | ||
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 146014
Doskonała ocena na Trustpilot.
Opis od sprzedawcy
Unikat, oryginalne malarstwo Anton Kaestnera, prosto z pracowni.
#481 - M - "Punta del Este #2".
Akrystal spray na płycie plexiglasowej o grubości 3 mm (UV-resistant).
To dzieło nie jest wydrukiem. To oryginalne dzieło "wielowarstwowe" o błyszczącym wykończeniu, które przypomina zastosowanie żywicy i jest unikalne.
Wymiary : cale 17,3 × 12,6 × 0,12 / cm 44 × 32 × 0,3 bez ramy.
To dzieło dostarczane jest bez ramy.
Ramka wysokiej jakości marki niemieckiej Nielsen z aluminium, referencja 34 520 fornirowanie Biały Dąb (cale 0,23 × 1,38 / 0,6 × 3,5 cm) zalecana i dostępna przy wysyłce za dodatkowe 90€ brutto.
Dzieło podpisane z tyłu.
Towarzyszy Certyfikat Autentyczności.
Dostawa objęta ubezpieczeniem.
Anton Kaestner jest malarzem, rzeźbiarzem i autorem szwajcarskim, mieszkającym w Paryżu. Jego prace są prezentowane w całej Europie, w Szwajcarii i w Dubaju. Więcej informacji i wybór na www.antonkaestner.com.
Nadchodząca wystawa indywidualna - Genewa, styczeń 2027.
Życiorys
Urodzony w Genewie, Szwajcaria, dorastałem w otoczeniu naturalnego piękna i kulturowej bogactwa mojej ojczyzny. Kreatywność była ceniona w mojej rodzinie, a to mój zmarły dziadek, rzemieślnik i artysta, którego wpływ zasiał we mnie ziarno, które w końcu stało się moją pasją życiową.
W 1993 r. zacząłem malować prywatnie, eksperymentując z niezliczonymi farbami akrylowymi w notesach A4, a potem A3 — zawsze czułem, że duże obrazy atakują nas bezpośrednio, dominująco i onieśmielają, podczas gdy małe prace mogą wzbudzać znacznie większą miłość. Najpierw pociągała mnie malarstwo niefiguratywne i abstrakcyjny ekspresjonizm.
Z czasem, chociaż uważam się za ateistę, rozwinąłem też zamiłowanie do duchowych materiałów, które rezonowały z moją eksploracją ludzkiej egzystencji i głębszych praw natury i życia.
Jednak droga do prawdziwego zostania artystą nie była natychmiastowa.
Przez ponad trzy dekady prowadziłem międzynarodową karierę w biznesie, która zabrała mnie po całym świecie, od Stanów Zjednoczonych po Maroko, Belgię, Azję i Francję. Moje podróże poszerzyły moje perspektywy, eksponując mnie na szeroki wachlarz wpływów kulturowych. Gdziekolwiek bym nie był, zanurzałem się w lokalne sceny artystyczne i angażowałem się w twórczą energię każdego miejsca.
Pomimo skupienia na karierze biznesowej, sztuka zawsze była częścią mnie, cicho tliła się pod powierzchnią. Przez prawie 30 lat malarstwo stało się formą sekretnej medytacji dla mnie — sposobem na oderwanie się od świata i skupienie się na swoim wnętrzu.
Zawsze odczuwałem ogromną satysfakcję z malowania. Każde nowe dzieło to podróż, podczas której mogę testować swoją kreatywność, eksplorować nowe techniki i przeżywać prawdziwe doświadczenia. Dzięki mojej sztuce zawsze miałem nadzieję ofiarować innym szczere spotkanie z pięknem, możliwość spojrzenia na świat z innej perspektywy i refleksję nad własnym życiem.
W 2023 roku, po przejściu na emeryturę z kariery biznesowej, całkowicie poświęciłem się malarstwu. Założyłem studio w Paryżu i całkowicie oddałem się sztuce. Pod koniec 2024 roku uruchomiłem swoją publiczną karierę artystyczną i, ku mojemu zaskoczeniu, moja praca szybko zyskała uznanie, trafiając do prywatnych kolekcji w całej Europie, zwłaszcza w Niemczech, Portugalii, Belgii, Włochach i Holandii.
Pod koniec 2025 roku przeniosłem się do większego studia w opuszczonej konfesji w Lisieux, Normandia.
Artystyczne CV
Moja pierwsza wystawa solowa, „Échos”, która miała miejsce w Paryżu pod koniec 2024 roku, ukazała charakterystyczne podejście do sztuki, z dala od tradycyjnych technik malarskich: maluję akrylami, metalicznymi pigmentami i sprayami na odwrocie recyklingowanego ekstrudowanego plexiglasu (Perpex), lekkiej, gładkiej, błyszczącej i czasem kruchej powierzchni. Proces ten uniemożliwia mi widzenie pracy w trakcie tworzenia. Nie mam wizualnego feedbacku ani kontroli podczas procesu — coś, co przyjmuję z otwartymi ramionami. Pozwalam na „losowe eksperymenty” — wszystko, co pozwala na chwilowe zgięcie logiki — aby kierować wynikiem, warstwami i efektami lustra, które tworzę, dając miejsce dla objawienia i odkrycia, gdy dzieło zostanie ostatecznie wystawione. Ale dla jasności: w moich obrazach przypadek nigdy nie podejmuje decyzji; w najlepszym razie przypadek zadawa pytania; znaczące „skojarzenia” są możliwe tylko dzięki dużemu stopniowi dyscypliny. To podejście, które rezonuje z procesem objawienia / utrwalenia fotografii, jest wyzwaniem i uwalnia. Wartości kompozycji są wzbogacone warstwami i przejrzystościami, a jednocześnie nadają każdemu dziełu „ascetyczną” jakość: jestem zadowolony, gdy rozpoznaję „nieodłączne niezbędne elementy”, czyli to, co prawdopodobnie odkryjemy, gdy zatrzymamy się w milczeniu i świetle.
Świadomie utrzymuję swoje podejście proste. Żadnej „emocji” ani „teoretycznej koncepcji”, lecz doświadczenie bycia. Żadnego „szybkiego konsumowania” ani „intelektualizacji / intelektualnego posiadania”, lecz poszerzanie świadomości i eksploracja rzeczywistości, jej widzialnych i niewidzialnych opowieści — moje sztuka to poszukiwanie „życia w samym sercu życia”, tego, co Alain Damasio nazywa „le vif”. Chociaż nostalgia zawsze byłą częścią mojej pracy, moje obrazy są bez przedmiotu. Jak wszystkie przedmioty, są one przedmiotami same dla siebie. W związku z tym nie mają treści, ani znaczenia, ani sensu; są jak rzeczy, drzewa, zwierzęta, ludzie, czy dni, które również nie mają powodu istnienia, ani końca, ani celu. Podczas gdy mój obraz czasem może wywoływać transparentność i jasność witraża, pozostaje prawie całkowicie abstrakcyjny. Co więcej, plexiglas nadaje malarstwu migotliwą skórę, dzięki której można dostrzec swoją własną sylwetkę, inną dla każdego nowego widza. Każde dzieło działa jak dyskretny lustro: żyje, zmienia się, widzi. Gra światła, koloru i tekstury, a także brakujących części, wymaga jedynie empatii. Mam nadzieję, że gra między „szczegółami do zbliżenia” — detal obrazu to zupełnie nowy obraz — a „odległością dla całości” zachęci widzów do podjęcia własnych introspekcyjnych podróży.
Nie twierdzę, że mam wszystkie odpowiedzi i chcę być pokorny co do tego, co da się osiągnąć. Po prostu znajduję satysfakcję w ciągłym procesie zadawania pytań i rozwoju. Każde nowe dzieło to konfrontacja z moimi ograniczeniami, która zmusza mnie do doskonalenia umiejętności i dalszego badania, co mogę osiągnąć. Malarstwo to dla mnie codzienne rzemiosło, eksploracja, sposób na pobudzanie znaczących rozmów, poszukiwanie farby tak doskonałej, iż nie potrzebuje nas. Epoka nieformalności dopiero się zaczęła.
Jak mawiał Jean Bazaine: „Codzienna praktyka potraja pasję do widzenia”.
O spójności w mojej praktyce
W krajobrazie sztuki współczesnej, gdzie koncepcja i forma mają równą wagę, dążę do tworzenia prac definiowanych nie przez pierwszeństwo, lecz przez obecność. Moje obrazy — błyszczące pola koloru i światła w plexiglasie — są cichymi rezultatami długiego i przemyślanego dochodzenia. Dla mnie prawdziwy fokus to mniej na końcowym obrazie niż na cichym partnerstwie myśli i procesu, które pozwala mu się wyłonić.
Ta praktyka opiera się na trzech zestrojonych intencjach.
Pierwsza to Odstąpienie od narzuconego sensu. Opisując prace jako „bez przedmiotu” i mające „nieważne treści, niczego nie znaczące”, mam nadzieję delikatnie rozluźnić oczekiwanie narracyjne. To zaproszenie, by odejść od dekodowania i zwrócić się ku bardziej bezpośredniemu sposobowi patrzenia.
To prowadzi do drugiej intencji: Priorytet Doświadczenia Żywego. Do tej otwartej przestrzeni staram się włożyć to, co nazywam „doświadczeniem bycia”. Prace stają się mniej obiektami podlegającymi interpretacji, a raczej cichym wydarzeniem do odczucia — kształtowanym przez zmienne światło, przezroczyste warstwy i delikatne odbicie widza spotykającego własny wzrok. Jak często zauważam, dzieło „żyje, zmienia się, widzi”.
Trzecie to miejsce, gdzie ideę spotyka ręka: Proces jako Ustanowione Myślenie. Malowanie na odwrocie plexiglasu, praca bez wizualnego feedbacku, to fizyczna praktyka pozwalająca się poddać. To świadome uwolnienie kontroli w akcie tworzenia. Ustawiam warunki, ale poddaję wynik, pozwalając malarstwu stać się tym, co nazywam niezależnym „obiektem samego w sobie”, w pełni ujawnionym dopiero wtedy, gdy jest ukończone. To cichy parallel do rozwoju fotografii — cierpliwe oczekiwanie na to, co przychodzi „tu i teraz”.
Trzymając te intencje, obecnych jest kilka łagodnych paradoksów, które utrzymują pracę:
Szansa i Dyscyplina
Mówię o „znaczących ‘korespondencjach’”, ale są one możliwe tylko w obrębie ostro wytyczonych granic. Szansa jest mile widzianym gościem, lecz struktura powstaje z należytą starannością.
Komunikacja Bez Przesłania
Mam nadzieję „komunikować coś” poprzez prace, które nazywam bezsensownymi. Być może to, co jest dzielone, nie jest stwierdzeniem, lecz stanem — fakturą światła, cichą obecnością, namacalną ciszą.
Nostalgia za Obecnością
W dziełach pielęgnuje się subtelną nostalgię, lecz celuje ona w teraźniejszość: tęsknotę za „nieodłącznymi niezbędnymi elementami” znalezionymi w „milczeniu i świetle” — pragnienie czystej obecności, którą praca cicho oferuje.
Wysiłek i Bezwysiłkowość
Proces wymaga stałej uwagi, lecz dąży do wyniku, który wydaje się autonomiczny, jakby „wyłonił się sam z siebie”. Przyciąga mnie to, co wydaje się całkowicie nieuniknione.
W tym duchu doszedłem do przekonania, że „epoka nieformalności dopiero się zaczęła”. Moja praktyka jest zobowiązana wobec ducha Sztuki Informel, choć może z mniejszym lękiem i większym spokojem — nieformalność, w której przypadek nie jest przerwą, lecz cichym współpracownikiem.
W sercu leży poszukiwanie „le vif” — żywego jądra. Praca skłania się ku bezpośredniemu doświadczeniu, a nie intelektualizacji. Skromny format, który często wybieram, ma na celu zachęcić do intymności, a nie do efektu.
Ostatecznie to po prostu ścieżka jednego artysty. Moja biografia, mój proces i moje refleksje nie są oddzielnymi wątkami, lecz częścią jednego dążenia. Odkryłem, że praktyka oparta na cichym paradoksie nie musi być krucha. Dzięki dyscyplinie i jasności takie napięcia mogą stać się — to wierzę — źródłem odporności.
Anton Kaestner
Historie sprzedawców
Unikat, oryginalne malarstwo Anton Kaestnera, prosto z pracowni.
#481 - M - "Punta del Este #2".
Akrystal spray na płycie plexiglasowej o grubości 3 mm (UV-resistant).
To dzieło nie jest wydrukiem. To oryginalne dzieło "wielowarstwowe" o błyszczącym wykończeniu, które przypomina zastosowanie żywicy i jest unikalne.
Wymiary : cale 17,3 × 12,6 × 0,12 / cm 44 × 32 × 0,3 bez ramy.
To dzieło dostarczane jest bez ramy.
Ramka wysokiej jakości marki niemieckiej Nielsen z aluminium, referencja 34 520 fornirowanie Biały Dąb (cale 0,23 × 1,38 / 0,6 × 3,5 cm) zalecana i dostępna przy wysyłce za dodatkowe 90€ brutto.
Dzieło podpisane z tyłu.
Towarzyszy Certyfikat Autentyczności.
Dostawa objęta ubezpieczeniem.
Anton Kaestner jest malarzem, rzeźbiarzem i autorem szwajcarskim, mieszkającym w Paryżu. Jego prace są prezentowane w całej Europie, w Szwajcarii i w Dubaju. Więcej informacji i wybór na www.antonkaestner.com.
Nadchodząca wystawa indywidualna - Genewa, styczeń 2027.
Życiorys
Urodzony w Genewie, Szwajcaria, dorastałem w otoczeniu naturalnego piękna i kulturowej bogactwa mojej ojczyzny. Kreatywność była ceniona w mojej rodzinie, a to mój zmarły dziadek, rzemieślnik i artysta, którego wpływ zasiał we mnie ziarno, które w końcu stało się moją pasją życiową.
W 1993 r. zacząłem malować prywatnie, eksperymentując z niezliczonymi farbami akrylowymi w notesach A4, a potem A3 — zawsze czułem, że duże obrazy atakują nas bezpośrednio, dominująco i onieśmielają, podczas gdy małe prace mogą wzbudzać znacznie większą miłość. Najpierw pociągała mnie malarstwo niefiguratywne i abstrakcyjny ekspresjonizm.
Z czasem, chociaż uważam się za ateistę, rozwinąłem też zamiłowanie do duchowych materiałów, które rezonowały z moją eksploracją ludzkiej egzystencji i głębszych praw natury i życia.
Jednak droga do prawdziwego zostania artystą nie była natychmiastowa.
Przez ponad trzy dekady prowadziłem międzynarodową karierę w biznesie, która zabrała mnie po całym świecie, od Stanów Zjednoczonych po Maroko, Belgię, Azję i Francję. Moje podróże poszerzyły moje perspektywy, eksponując mnie na szeroki wachlarz wpływów kulturowych. Gdziekolwiek bym nie był, zanurzałem się w lokalne sceny artystyczne i angażowałem się w twórczą energię każdego miejsca.
Pomimo skupienia na karierze biznesowej, sztuka zawsze była częścią mnie, cicho tliła się pod powierzchnią. Przez prawie 30 lat malarstwo stało się formą sekretnej medytacji dla mnie — sposobem na oderwanie się od świata i skupienie się na swoim wnętrzu.
Zawsze odczuwałem ogromną satysfakcję z malowania. Każde nowe dzieło to podróż, podczas której mogę testować swoją kreatywność, eksplorować nowe techniki i przeżywać prawdziwe doświadczenia. Dzięki mojej sztuce zawsze miałem nadzieję ofiarować innym szczere spotkanie z pięknem, możliwość spojrzenia na świat z innej perspektywy i refleksję nad własnym życiem.
W 2023 roku, po przejściu na emeryturę z kariery biznesowej, całkowicie poświęciłem się malarstwu. Założyłem studio w Paryżu i całkowicie oddałem się sztuce. Pod koniec 2024 roku uruchomiłem swoją publiczną karierę artystyczną i, ku mojemu zaskoczeniu, moja praca szybko zyskała uznanie, trafiając do prywatnych kolekcji w całej Europie, zwłaszcza w Niemczech, Portugalii, Belgii, Włochach i Holandii.
Pod koniec 2025 roku przeniosłem się do większego studia w opuszczonej konfesji w Lisieux, Normandia.
Artystyczne CV
Moja pierwsza wystawa solowa, „Échos”, która miała miejsce w Paryżu pod koniec 2024 roku, ukazała charakterystyczne podejście do sztuki, z dala od tradycyjnych technik malarskich: maluję akrylami, metalicznymi pigmentami i sprayami na odwrocie recyklingowanego ekstrudowanego plexiglasu (Perpex), lekkiej, gładkiej, błyszczącej i czasem kruchej powierzchni. Proces ten uniemożliwia mi widzenie pracy w trakcie tworzenia. Nie mam wizualnego feedbacku ani kontroli podczas procesu — coś, co przyjmuję z otwartymi ramionami. Pozwalam na „losowe eksperymenty” — wszystko, co pozwala na chwilowe zgięcie logiki — aby kierować wynikiem, warstwami i efektami lustra, które tworzę, dając miejsce dla objawienia i odkrycia, gdy dzieło zostanie ostatecznie wystawione. Ale dla jasności: w moich obrazach przypadek nigdy nie podejmuje decyzji; w najlepszym razie przypadek zadawa pytania; znaczące „skojarzenia” są możliwe tylko dzięki dużemu stopniowi dyscypliny. To podejście, które rezonuje z procesem objawienia / utrwalenia fotografii, jest wyzwaniem i uwalnia. Wartości kompozycji są wzbogacone warstwami i przejrzystościami, a jednocześnie nadają każdemu dziełu „ascetyczną” jakość: jestem zadowolony, gdy rozpoznaję „nieodłączne niezbędne elementy”, czyli to, co prawdopodobnie odkryjemy, gdy zatrzymamy się w milczeniu i świetle.
Świadomie utrzymuję swoje podejście proste. Żadnej „emocji” ani „teoretycznej koncepcji”, lecz doświadczenie bycia. Żadnego „szybkiego konsumowania” ani „intelektualizacji / intelektualnego posiadania”, lecz poszerzanie świadomości i eksploracja rzeczywistości, jej widzialnych i niewidzialnych opowieści — moje sztuka to poszukiwanie „życia w samym sercu życia”, tego, co Alain Damasio nazywa „le vif”. Chociaż nostalgia zawsze byłą częścią mojej pracy, moje obrazy są bez przedmiotu. Jak wszystkie przedmioty, są one przedmiotami same dla siebie. W związku z tym nie mają treści, ani znaczenia, ani sensu; są jak rzeczy, drzewa, zwierzęta, ludzie, czy dni, które również nie mają powodu istnienia, ani końca, ani celu. Podczas gdy mój obraz czasem może wywoływać transparentność i jasność witraża, pozostaje prawie całkowicie abstrakcyjny. Co więcej, plexiglas nadaje malarstwu migotliwą skórę, dzięki której można dostrzec swoją własną sylwetkę, inną dla każdego nowego widza. Każde dzieło działa jak dyskretny lustro: żyje, zmienia się, widzi. Gra światła, koloru i tekstury, a także brakujących części, wymaga jedynie empatii. Mam nadzieję, że gra między „szczegółami do zbliżenia” — detal obrazu to zupełnie nowy obraz — a „odległością dla całości” zachęci widzów do podjęcia własnych introspekcyjnych podróży.
Nie twierdzę, że mam wszystkie odpowiedzi i chcę być pokorny co do tego, co da się osiągnąć. Po prostu znajduję satysfakcję w ciągłym procesie zadawania pytań i rozwoju. Każde nowe dzieło to konfrontacja z moimi ograniczeniami, która zmusza mnie do doskonalenia umiejętności i dalszego badania, co mogę osiągnąć. Malarstwo to dla mnie codzienne rzemiosło, eksploracja, sposób na pobudzanie znaczących rozmów, poszukiwanie farby tak doskonałej, iż nie potrzebuje nas. Epoka nieformalności dopiero się zaczęła.
Jak mawiał Jean Bazaine: „Codzienna praktyka potraja pasję do widzenia”.
O spójności w mojej praktyce
W krajobrazie sztuki współczesnej, gdzie koncepcja i forma mają równą wagę, dążę do tworzenia prac definiowanych nie przez pierwszeństwo, lecz przez obecność. Moje obrazy — błyszczące pola koloru i światła w plexiglasie — są cichymi rezultatami długiego i przemyślanego dochodzenia. Dla mnie prawdziwy fokus to mniej na końcowym obrazie niż na cichym partnerstwie myśli i procesu, które pozwala mu się wyłonić.
Ta praktyka opiera się na trzech zestrojonych intencjach.
Pierwsza to Odstąpienie od narzuconego sensu. Opisując prace jako „bez przedmiotu” i mające „nieważne treści, niczego nie znaczące”, mam nadzieję delikatnie rozluźnić oczekiwanie narracyjne. To zaproszenie, by odejść od dekodowania i zwrócić się ku bardziej bezpośredniemu sposobowi patrzenia.
To prowadzi do drugiej intencji: Priorytet Doświadczenia Żywego. Do tej otwartej przestrzeni staram się włożyć to, co nazywam „doświadczeniem bycia”. Prace stają się mniej obiektami podlegającymi interpretacji, a raczej cichym wydarzeniem do odczucia — kształtowanym przez zmienne światło, przezroczyste warstwy i delikatne odbicie widza spotykającego własny wzrok. Jak często zauważam, dzieło „żyje, zmienia się, widzi”.
Trzecie to miejsce, gdzie ideę spotyka ręka: Proces jako Ustanowione Myślenie. Malowanie na odwrocie plexiglasu, praca bez wizualnego feedbacku, to fizyczna praktyka pozwalająca się poddać. To świadome uwolnienie kontroli w akcie tworzenia. Ustawiam warunki, ale poddaję wynik, pozwalając malarstwu stać się tym, co nazywam niezależnym „obiektem samego w sobie”, w pełni ujawnionym dopiero wtedy, gdy jest ukończone. To cichy parallel do rozwoju fotografii — cierpliwe oczekiwanie na to, co przychodzi „tu i teraz”.
Trzymając te intencje, obecnych jest kilka łagodnych paradoksów, które utrzymują pracę:
Szansa i Dyscyplina
Mówię o „znaczących ‘korespondencjach’”, ale są one możliwe tylko w obrębie ostro wytyczonych granic. Szansa jest mile widzianym gościem, lecz struktura powstaje z należytą starannością.
Komunikacja Bez Przesłania
Mam nadzieję „komunikować coś” poprzez prace, które nazywam bezsensownymi. Być może to, co jest dzielone, nie jest stwierdzeniem, lecz stanem — fakturą światła, cichą obecnością, namacalną ciszą.
Nostalgia za Obecnością
W dziełach pielęgnuje się subtelną nostalgię, lecz celuje ona w teraźniejszość: tęsknotę za „nieodłącznymi niezbędnymi elementami” znalezionymi w „milczeniu i świetle” — pragnienie czystej obecności, którą praca cicho oferuje.
Wysiłek i Bezwysiłkowość
Proces wymaga stałej uwagi, lecz dąży do wyniku, który wydaje się autonomiczny, jakby „wyłonił się sam z siebie”. Przyciąga mnie to, co wydaje się całkowicie nieuniknione.
W tym duchu doszedłem do przekonania, że „epoka nieformalności dopiero się zaczęła”. Moja praktyka jest zobowiązana wobec ducha Sztuki Informel, choć może z mniejszym lękiem i większym spokojem — nieformalność, w której przypadek nie jest przerwą, lecz cichym współpracownikiem.
W sercu leży poszukiwanie „le vif” — żywego jądra. Praca skłania się ku bezpośredniemu doświadczeniu, a nie intelektualizacji. Skromny format, który często wybieram, ma na celu zachęcić do intymności, a nie do efektu.
Ostatecznie to po prostu ścieżka jednego artysty. Moja biografia, mój proces i moje refleksje nie są oddzielnymi wątkami, lecz częścią jednego dążenia. Odkryłem, że praktyka oparta na cichym paradoksie nie musi być krucha. Dzięki dyscyplinie i jasności takie napięcia mogą stać się — to wierzę — źródłem odporności.
Anton Kaestner
