Anton Kaestner - #486 - M - " Paysage #2 ".






Posiada magisterium z filmu i sztuk wizualnych; doświadczony kurator, pisarz i badacz.
€ 1 |
|---|
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 146014
Doskonała ocena na Trustpilot.
Opis od sprzedawcy
Jedyny w swoim rodzaju, oryginalny obraz Anton Kaestnera, prosto z pracowni.
#486 - M - "Krajobraz #2".
Spray akrylowy na płycie pleksiglasowej o grubości 3 mm (UV-chroniony).
To nie wydruk. To oryginalne dzieło "wielowarstwowe" o błyszczącym wykończeniu przypominającym zastosowanie żywicy, unikalne w wyglądzie.
Wymiary: 17,3" x 12,6" x 0,12" / 44 x 32 x 0,3 cm bez ramy.
Obraz wysyłany bez ramy.
Ramka wysokiej jakości niemieckiej marki Nielsen z aluminium, referencja 34 520 fornirowana Białym Dębem (0,23" x 1,38" / 0,6 x 3,5 cm) polecana i dostępna podczas wysyłki za dodatkowe 90€ brutto.
Dzieło podpisane na odwrocie.
Towarzyszy Certyfikat Autentyczności.
Dostawa objęta ubezpieczeniem.
Anton Kaestner to malarz, rzeźbiarz i autor z Szwajcarii, mieszka w Paryżu. Jego prace wystawiane są w całej Europie, w Szwajcarii i w Dubaju. Więcej informacji i wybór prac na www.antonkaestner.com.
Nadchodząca wystawa indywidualna - Genewa, styczeń 2027.
Biografia
Urodzony w Genewie, Szwajcaria, dorastałem w otoczeniu naturalnego piękna i kulturowego bogactwa mojego kraju. Kreatywność była ceniona w mojej rodzinie, a to mój zmarły dziadek, rzemieślnik i artysta, wywarł wpływ, który zasiał wiarę w to, co ostatecznie stało się pasją mojego życia.
W 1993 roku zacząłem malować prywatnie, eksperymentując z niezliczonymi akrylami wNotesach A4, a potem A3 – zawsze czułem, że duże obrazy atakują nas bezpośrednio, dominująco i onieśmielająco, podczas gdy małe prace mogą wzbudzać znacznie większą miłość. Pierwszy raz przyciągała mnie malarka abstrakcyjna i abstrakcyjny ekspresjonizm.
Z biegiem czasu, chociaż uważam się za atheistę, rozwinąłem również upodobanie do duchowych materiałów, które rezonowały z moimi poszukiwaniami egzystencji ludzkiej oraz głębszych praw natury i życia.
Jednak droga do prawdziwego zostania artystą nie była od razu jasna.
Przez ponad trzy dekady prowadziłem międzynarodową karierę biznesową, która zabierała mnie po całym świecie, od Stanów Zjednoczonych po Maroko, Belgię, Azję i Francję. Moje podróże poszerzały moją perspektywę, otwierając mnie na różnorodne wpływy kulturowe. Gdziekolwiek bym nie był, angażowałem się w lokalne sceny artystyczne i czerpałem energię twórczą z każdego miejsca.
Pomimo skupięcia na karierze biznesowej, sztuka była zawsze częścią mnie, cicho tliła się pod powierzchnią. Przez prawie 30 lat malarstwo stało się dla mnie formą sekretnego medytowania – sposobem na odcięcie od świata i skoncentrowanie się na własnym wnętrzu.
Zawsze odczuwałem ogromną satysfakcję z malowania. Każde nowe dzieło to podróż, podczas której mogę testować swoją kreatywność, eksplorować nowe techniki i przeżywać prawdziwe doświadczenia. Dzięki mojej sztuce zawsze miałem nadzieję oferować innym szczere spotkanie z pięknem, okazję spojrzenia na świat z innej perspektywy i refleksji nad własnym życiem.
W 2023 roku, po przejściu na emeryturę z kariery biznesowej, całkowicie poświęciłem się malarstwu. Założyłem pracownię w Paryżu i poświęciłem się sztuce całkowicie. Do końca 2024 roku uruchomiłem publiczną karierę artystyczną i, ku mojemu zaskoczeniu, moje prace szybko zyskały uznanie, znajdując miejsce w prywatnych kolekcjach w całej Europie, zwłaszcza w Niemczech, Portugalii, Belgii, we Włoszech i w Holandii.
Pod koniec 2025 roku przeniosłem się do większej pracowni w opuszczonej sakrystii w Lisieux, Normandia.
Artystyczne CV
Moja pierwsza solowa wystawa, „Échos”, która odbyła się w Paryżu pod koniec 2024 roku, ukazała unikalne podejście do sztuki, inne niż tradycyjne techniki malarskie: maluję akrylami, metalicznymi pigmentami i sprayami na odwrocie recyklingowanego ekstrudowanego pleksiglassu (Perpex), lekkiej, gładkiej, błyszczącej i czasem kruchej powierzchni. Ten proces uniemożliwia mi obserwowanie pracy w trakcie jej powstawania. Nie mam wizualnej informacji zwrotnej ani kontroli podczas procesu – to coś, co akceptuję. Pozwalam na „losowe eksperymenty” – wszystko, co może zakłócić rozum – aby prowadzić wynik, warstwy i efekty lustrzane, które tworzę, pozostawiając miejsce na objawienie i odkrywanie, gdy dzieło ostatecznie zostanie pokazane. Ale wyraźmy to jasno: w moich obrazach przypadek nigdy nie podejmuje decyzji; w najlepszym razie przypadek zadaje pytania; sensowne „zbiegnięcia okoliczności” są możliwe tylko przy dużej dyscyplinie. To podejście, które rezonuje z procesem objawiania/fiksacji w fotografii, jest wyzwaniem i wyzwala. Wartości kompozycji wzbogacają się o warstwy i przezroczystości, a mimo to nadają każdemu dziełu cechę „ascetyczną”: cieszę się, gdy rozpoznaję „niezbywalne konieczności”, tj. to, co prawdopodobnie odkryjemy, gdy zatrzymamy się w ciszy i świetle.
Świadomie utrzymuję moje podejście proste. Nie chodzi o „emocje” ani „teoretyczne pojęcie”, lecz o doświadczenie bycia. Nie o szybkie spożycie ani „inteleksualizację / intelektualne posiadanie”, lecz poszerzanie świadomości i eksplorację rzeczywistości, jej widocznych i niewidzialnych opowieści; moja sztuka to poszukiwanie „życia w samym sercu życia”, tego, co Alain Damasio nazywa „le vif”. Choć nostalgia od zawsze była częścią mojej pracy, moje obrazy są bez przedmiotu. Jak wszystkie przedmioty, są przedmiotami same w sobie. W związku z tym nie mają treści, ani znaczenia, ani sensu; są jak rzeczy, drzewa, zwierzęta, ludzie lub dni – które także nie mają powodu bytu, końca ani celu. Podczas gdy moje prace czasem przywołują przejrzystość i jasność witraża, pozostają niemal całkowicie abstrakcyjne. Co więcej, plexiglas nadaje obrazowi migoczącą skórkę, w której można dostrzec swoją własną sylwetkę, różną dla każdego nowego widza. Każde dzieło działa jak dyskretny lustro: żyje, zmienia się, widzi. Wzajemny wpływ światła, koloru i faktury, a także brakujących części, wymaga jedynie empatii. Mam nadzieję, że gra między „szczegółami do zbliżenia” – szczegół obrazu to zupełnie nowy obraz – a „odległością dla całości” zachęci widzów do podjęcia własnych introspekcyjnych podróży.
Nie twierdzę, że mam wszystkie odpowiedzi, i chcę pozostać pokorny co do tego, co da się osiągnąć. Po prostu znajduję satysfakcję w ciągłym procesie zadawania pytań i rozwoju. Każde nowe dzieło to konfrontacja z moimi granicami, skłaniająca mnie do udoskonalania umiejętności i dalszych eksploracji tego, co mogę osiągnąć. Malarstwo dla mnie to codzienne rzemiosło, eksploracja, sposób na wywołanie znaczących rozmów, poszukiwanie farby tak doskonałej, że nie potrzebuje nas. Era nieformalności dopiero się zaczęła.
Jak mówił Jean Bazaine: „Codzienna praktyka potęguje pasję widzenia”.
O spójności w mojej praktyce
W krajobrazie sztuki współczesnej, gdzie koncepcja i forma mają równą wagę, dążę do tworzenia pracy, która nie jest definiowana przez przewagę, lecz przez obecność. Moje malarstwa – błyszczące pola koloru i światła w pleksiglasie – to ciche rezultaty długiego i celowego dochodzenia. Dla mnie prawdziwe skupienie nie leży w końcowym obrazie, lecz w cichym współdziałaniu myśli i procesu, które pozwala mu się ujawnić.
Ta praktyka opiera się na trzech zbieżnych intencjach:
Pierwsza to Wycofanie z narzuconego sensu. Opisując prace jako „bez przedmiotu” i posiadające „nie treść, ani znaczenie, ani sens”, mam nadzieję delikatnie poluzować oczekiwanie narracyjne. To zaproszenie, by odejść od dekodowania i skierować się ku bardziej bezpośredniemu rodzajowi patrzenia.
Prowadzi to do drugiej intencji: Priorytet Doświadczenia Życia. W tej otwartej przestrzeni staram się umieścić to, co nazywam „doświadczeniem bycia”. Praca staje się mniej obiektem do interpretacji, a bardziej cichym wydarzeniem do odczucia — kształtowanym przez zmieniające się światło, przezroczyste warstwy i delikatne odbicie spojrzenia widza spotykającego własny wzrok. Jak często podkreślam, dzieło „żyje, zmienia się, widzi.”
Trzecia to moment, gdy pomysł spotyka rękę: Proces jako ujęte myślenie. Malowanie na odwrocie pleksiglasu, praca bez wizualnej informacji zwrotnej, to fizyczna praktyka polegająca na odpuszczeniu. To świadome uwolnienie kontroli w akcie tworzenia. Ustalam warunki, ale poddaję wynik, pozwalając malarstwu stać się tym, co nazywam niezależnym „obiektem samego w sobie”, całkowicie ujawnionym dopiero wtedy, gdy jest ukończone. To cichy parallel do rozwoju fotograficznego – cierpliwe oczekiwanie na to, co nadejdzie „tu i teraz.”
Przy utrzymaniu tych intencji znajdują się kilka delikatnych paradoksów, które podtrzymują pracę:
Szansa i Dyscyplina
Mówię o „znaczących ‘zbiegnięciach okoliczności’”, ale są one możliwe jedynie w obrębie ostro wyznaczonych granic. Szansa jest mile widzianym gościem, lecz struktura jest zbudowana z rozwagą.
Komunikacja bez Przekazu
Mam nadzieję, że poprzez prace, które nazywam bezsensownymi, mogę „komunikować coś”. Być może to, co jest dzielone, nie jest stwierdzeniem, lecz stanem – fakturą światła, cichą obecnością, namacalną ciszą.
Nostalgia za Obecnym
W pracach utrzymuje się delikatna nostalgia, która jest jednak skierowana ku teraźniejszości: pragnienie „niezbywalnych konieczności” odnalezionych w „ciszy i świetle” – pragnienie czystej obecności, którą sama praca skrycie oferuje.
Wysiłek i Wysiłkowanie
Proces wymaga stałej uwagi, lecz dąży do rezultatu, który wydaje się autonomiczny, jakby „wyłonił się sam z siebie.” Skłaniam się ku temu, co wydaje się zupełnie nieuniknione.
W tym duchu czuję, że „wiek nieformalności właśnie się zaczął.” Moja praktyka zawdzięcza ducha Sztuki Informel, choć może z mniejszym cierpieniem i większym spokojem — formę nieformalności, gdzie przypadek nie jest przerwą, lecz cichym współpracownikiem.
W sercu tkwi poszukiwanie „le vif” — żyjącej istoty. Praca skłania się ku bezpośredniemu doświadczeniu, a nie intelektualizacji. Skromna skala, którą często wybieram, ma na celu zachęcić do intymności, a nie do widowiskowości.
Na koniec to po prostu jedna ścieżka artysty. Moja biografia, mój proces i moje refleksje nie są oddzielnymi wątkami, lecz częścią jednego przedsięwzięcia. Odkryłem, że praktyka oparta na spokojnym paradoksie nie musi być krucha. Dzięki dyscyplinie i przejrzystości takie napięcia mogą stać się, wierzę, źródłem odporności.
Anton Kaestner
Historie sprzedawców
Jedyny w swoim rodzaju, oryginalny obraz Anton Kaestnera, prosto z pracowni.
#486 - M - "Krajobraz #2".
Spray akrylowy na płycie pleksiglasowej o grubości 3 mm (UV-chroniony).
To nie wydruk. To oryginalne dzieło "wielowarstwowe" o błyszczącym wykończeniu przypominającym zastosowanie żywicy, unikalne w wyglądzie.
Wymiary: 17,3" x 12,6" x 0,12" / 44 x 32 x 0,3 cm bez ramy.
Obraz wysyłany bez ramy.
Ramka wysokiej jakości niemieckiej marki Nielsen z aluminium, referencja 34 520 fornirowana Białym Dębem (0,23" x 1,38" / 0,6 x 3,5 cm) polecana i dostępna podczas wysyłki za dodatkowe 90€ brutto.
Dzieło podpisane na odwrocie.
Towarzyszy Certyfikat Autentyczności.
Dostawa objęta ubezpieczeniem.
Anton Kaestner to malarz, rzeźbiarz i autor z Szwajcarii, mieszka w Paryżu. Jego prace wystawiane są w całej Europie, w Szwajcarii i w Dubaju. Więcej informacji i wybór prac na www.antonkaestner.com.
Nadchodząca wystawa indywidualna - Genewa, styczeń 2027.
Biografia
Urodzony w Genewie, Szwajcaria, dorastałem w otoczeniu naturalnego piękna i kulturowego bogactwa mojego kraju. Kreatywność była ceniona w mojej rodzinie, a to mój zmarły dziadek, rzemieślnik i artysta, wywarł wpływ, który zasiał wiarę w to, co ostatecznie stało się pasją mojego życia.
W 1993 roku zacząłem malować prywatnie, eksperymentując z niezliczonymi akrylami wNotesach A4, a potem A3 – zawsze czułem, że duże obrazy atakują nas bezpośrednio, dominująco i onieśmielająco, podczas gdy małe prace mogą wzbudzać znacznie większą miłość. Pierwszy raz przyciągała mnie malarka abstrakcyjna i abstrakcyjny ekspresjonizm.
Z biegiem czasu, chociaż uważam się za atheistę, rozwinąłem również upodobanie do duchowych materiałów, które rezonowały z moimi poszukiwaniami egzystencji ludzkiej oraz głębszych praw natury i życia.
Jednak droga do prawdziwego zostania artystą nie była od razu jasna.
Przez ponad trzy dekady prowadziłem międzynarodową karierę biznesową, która zabierała mnie po całym świecie, od Stanów Zjednoczonych po Maroko, Belgię, Azję i Francję. Moje podróże poszerzały moją perspektywę, otwierając mnie na różnorodne wpływy kulturowe. Gdziekolwiek bym nie był, angażowałem się w lokalne sceny artystyczne i czerpałem energię twórczą z każdego miejsca.
Pomimo skupięcia na karierze biznesowej, sztuka była zawsze częścią mnie, cicho tliła się pod powierzchnią. Przez prawie 30 lat malarstwo stało się dla mnie formą sekretnego medytowania – sposobem na odcięcie od świata i skoncentrowanie się na własnym wnętrzu.
Zawsze odczuwałem ogromną satysfakcję z malowania. Każde nowe dzieło to podróż, podczas której mogę testować swoją kreatywność, eksplorować nowe techniki i przeżywać prawdziwe doświadczenia. Dzięki mojej sztuce zawsze miałem nadzieję oferować innym szczere spotkanie z pięknem, okazję spojrzenia na świat z innej perspektywy i refleksji nad własnym życiem.
W 2023 roku, po przejściu na emeryturę z kariery biznesowej, całkowicie poświęciłem się malarstwu. Założyłem pracownię w Paryżu i poświęciłem się sztuce całkowicie. Do końca 2024 roku uruchomiłem publiczną karierę artystyczną i, ku mojemu zaskoczeniu, moje prace szybko zyskały uznanie, znajdując miejsce w prywatnych kolekcjach w całej Europie, zwłaszcza w Niemczech, Portugalii, Belgii, we Włoszech i w Holandii.
Pod koniec 2025 roku przeniosłem się do większej pracowni w opuszczonej sakrystii w Lisieux, Normandia.
Artystyczne CV
Moja pierwsza solowa wystawa, „Échos”, która odbyła się w Paryżu pod koniec 2024 roku, ukazała unikalne podejście do sztuki, inne niż tradycyjne techniki malarskie: maluję akrylami, metalicznymi pigmentami i sprayami na odwrocie recyklingowanego ekstrudowanego pleksiglassu (Perpex), lekkiej, gładkiej, błyszczącej i czasem kruchej powierzchni. Ten proces uniemożliwia mi obserwowanie pracy w trakcie jej powstawania. Nie mam wizualnej informacji zwrotnej ani kontroli podczas procesu – to coś, co akceptuję. Pozwalam na „losowe eksperymenty” – wszystko, co może zakłócić rozum – aby prowadzić wynik, warstwy i efekty lustrzane, które tworzę, pozostawiając miejsce na objawienie i odkrywanie, gdy dzieło ostatecznie zostanie pokazane. Ale wyraźmy to jasno: w moich obrazach przypadek nigdy nie podejmuje decyzji; w najlepszym razie przypadek zadaje pytania; sensowne „zbiegnięcia okoliczności” są możliwe tylko przy dużej dyscyplinie. To podejście, które rezonuje z procesem objawiania/fiksacji w fotografii, jest wyzwaniem i wyzwala. Wartości kompozycji wzbogacają się o warstwy i przezroczystości, a mimo to nadają każdemu dziełu cechę „ascetyczną”: cieszę się, gdy rozpoznaję „niezbywalne konieczności”, tj. to, co prawdopodobnie odkryjemy, gdy zatrzymamy się w ciszy i świetle.
Świadomie utrzymuję moje podejście proste. Nie chodzi o „emocje” ani „teoretyczne pojęcie”, lecz o doświadczenie bycia. Nie o szybkie spożycie ani „inteleksualizację / intelektualne posiadanie”, lecz poszerzanie świadomości i eksplorację rzeczywistości, jej widocznych i niewidzialnych opowieści; moja sztuka to poszukiwanie „życia w samym sercu życia”, tego, co Alain Damasio nazywa „le vif”. Choć nostalgia od zawsze była częścią mojej pracy, moje obrazy są bez przedmiotu. Jak wszystkie przedmioty, są przedmiotami same w sobie. W związku z tym nie mają treści, ani znaczenia, ani sensu; są jak rzeczy, drzewa, zwierzęta, ludzie lub dni – które także nie mają powodu bytu, końca ani celu. Podczas gdy moje prace czasem przywołują przejrzystość i jasność witraża, pozostają niemal całkowicie abstrakcyjne. Co więcej, plexiglas nadaje obrazowi migoczącą skórkę, w której można dostrzec swoją własną sylwetkę, różną dla każdego nowego widza. Każde dzieło działa jak dyskretny lustro: żyje, zmienia się, widzi. Wzajemny wpływ światła, koloru i faktury, a także brakujących części, wymaga jedynie empatii. Mam nadzieję, że gra między „szczegółami do zbliżenia” – szczegół obrazu to zupełnie nowy obraz – a „odległością dla całości” zachęci widzów do podjęcia własnych introspekcyjnych podróży.
Nie twierdzę, że mam wszystkie odpowiedzi, i chcę pozostać pokorny co do tego, co da się osiągnąć. Po prostu znajduję satysfakcję w ciągłym procesie zadawania pytań i rozwoju. Każde nowe dzieło to konfrontacja z moimi granicami, skłaniająca mnie do udoskonalania umiejętności i dalszych eksploracji tego, co mogę osiągnąć. Malarstwo dla mnie to codzienne rzemiosło, eksploracja, sposób na wywołanie znaczących rozmów, poszukiwanie farby tak doskonałej, że nie potrzebuje nas. Era nieformalności dopiero się zaczęła.
Jak mówił Jean Bazaine: „Codzienna praktyka potęguje pasję widzenia”.
O spójności w mojej praktyce
W krajobrazie sztuki współczesnej, gdzie koncepcja i forma mają równą wagę, dążę do tworzenia pracy, która nie jest definiowana przez przewagę, lecz przez obecność. Moje malarstwa – błyszczące pola koloru i światła w pleksiglasie – to ciche rezultaty długiego i celowego dochodzenia. Dla mnie prawdziwe skupienie nie leży w końcowym obrazie, lecz w cichym współdziałaniu myśli i procesu, które pozwala mu się ujawnić.
Ta praktyka opiera się na trzech zbieżnych intencjach:
Pierwsza to Wycofanie z narzuconego sensu. Opisując prace jako „bez przedmiotu” i posiadające „nie treść, ani znaczenie, ani sens”, mam nadzieję delikatnie poluzować oczekiwanie narracyjne. To zaproszenie, by odejść od dekodowania i skierować się ku bardziej bezpośredniemu rodzajowi patrzenia.
Prowadzi to do drugiej intencji: Priorytet Doświadczenia Życia. W tej otwartej przestrzeni staram się umieścić to, co nazywam „doświadczeniem bycia”. Praca staje się mniej obiektem do interpretacji, a bardziej cichym wydarzeniem do odczucia — kształtowanym przez zmieniające się światło, przezroczyste warstwy i delikatne odbicie spojrzenia widza spotykającego własny wzrok. Jak często podkreślam, dzieło „żyje, zmienia się, widzi.”
Trzecia to moment, gdy pomysł spotyka rękę: Proces jako ujęte myślenie. Malowanie na odwrocie pleksiglasu, praca bez wizualnej informacji zwrotnej, to fizyczna praktyka polegająca na odpuszczeniu. To świadome uwolnienie kontroli w akcie tworzenia. Ustalam warunki, ale poddaję wynik, pozwalając malarstwu stać się tym, co nazywam niezależnym „obiektem samego w sobie”, całkowicie ujawnionym dopiero wtedy, gdy jest ukończone. To cichy parallel do rozwoju fotograficznego – cierpliwe oczekiwanie na to, co nadejdzie „tu i teraz.”
Przy utrzymaniu tych intencji znajdują się kilka delikatnych paradoksów, które podtrzymują pracę:
Szansa i Dyscyplina
Mówię o „znaczących ‘zbiegnięciach okoliczności’”, ale są one możliwe jedynie w obrębie ostro wyznaczonych granic. Szansa jest mile widzianym gościem, lecz struktura jest zbudowana z rozwagą.
Komunikacja bez Przekazu
Mam nadzieję, że poprzez prace, które nazywam bezsensownymi, mogę „komunikować coś”. Być może to, co jest dzielone, nie jest stwierdzeniem, lecz stanem – fakturą światła, cichą obecnością, namacalną ciszą.
Nostalgia za Obecnym
W pracach utrzymuje się delikatna nostalgia, która jest jednak skierowana ku teraźniejszości: pragnienie „niezbywalnych konieczności” odnalezionych w „ciszy i świetle” – pragnienie czystej obecności, którą sama praca skrycie oferuje.
Wysiłek i Wysiłkowanie
Proces wymaga stałej uwagi, lecz dąży do rezultatu, który wydaje się autonomiczny, jakby „wyłonił się sam z siebie.” Skłaniam się ku temu, co wydaje się zupełnie nieuniknione.
W tym duchu czuję, że „wiek nieformalności właśnie się zaczął.” Moja praktyka zawdzięcza ducha Sztuki Informel, choć może z mniejszym cierpieniem i większym spokojem — formę nieformalności, gdzie przypadek nie jest przerwą, lecz cichym współpracownikiem.
W sercu tkwi poszukiwanie „le vif” — żyjącej istoty. Praca skłania się ku bezpośredniemu doświadczeniu, a nie intelektualizacji. Skromna skala, którą często wybieram, ma na celu zachęcić do intymności, a nie do widowiskowości.
Na koniec to po prostu jedna ścieżka artysty. Moja biografia, mój proces i moje refleksje nie są oddzielnymi wątkami, lecz częścią jednego przedsięwzięcia. Odkryłem, że praktyka oparta na spokojnym paradoksie nie musi być krucha. Dzięki dyscyplinie i przejrzystości takie napięcia mogą stać się, wierzę, źródłem odporności.
Anton Kaestner
