Antonio Morato (1903–1989) - Maternità





€ 1 |
|---|
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 145662
Doskonała ocena na Trustpilot.
Opis od sprzedawcy
AUTORE
Antonio Morato (Este, 17 marca 1903 – Padwa, 13 marca 1989), malarz włoski. Kształcił się w żywej Padova lat dwudziestych, poza tradycyjnymi ścieżkami akademickimi. Początkowo zbliżony do nurtu „Novecento”, wyróżnił się wyraźną figuratywną wrażliwością opartą na instynktownym zaangażowaniu w rzeczywistość. Otwarcie nazywał artystów „zwierzętami w okularach”, zdolnymi do wcześniejszego wychwytywania tego, co unosiło się w powietrzu. W pierwszych obrazach, poświęconych martwym naturom, maskom i pejzażom, złączył autentyczne ludowe zmysłowanie z najwyższą starannością formy i kompozycji.
Po II wojnie światowej jego język ewoluował, przyswajając pionizujące kompozycje Picassa i chromatyzm Matisse’a, by od końca lat pięćdziesiątych przejść do bardziej intymnej i rozczarowanej produkcji. Strzegąc przed modami, jego późniejsza faza nabrała tonów bardziej introspektywnych: prymitywny, idyjski śpiew pejzażu Veneto ustąpił miejsca malarstwu, które wyrażało namacalny dyskomfort związany z postępującą urbanizacją i cywilizacją przemysłową. Jego typowe tematy zostały oddane za pomocą skromniejszego i bardziej esencjonalnego prowadzenia koloru, pozostawiając kolor jako centralny element w budowaniu objętości.
Z technicznego punktu widzenia, oprócz bycia utalentowanym malarzem sztalugowym, potrafiącym pracować od oleju po pastel, Morato był znakomitym freskantem. Wśród jego najważniejszych publicznych dzieł wyróżniają się dekoracje „Sali studentek” w Palazzo Bo oraz cykle freskowe, w tym „Via Crucis” w padwajskim kościele Sacra Famiglia (1939–1940). Dziś jego prace, cenne świadectwo całego zakresu jego parabolii stylistycznej, są przechowywane i upiększane w kolekcjach miejskich Padwy i stanowią część prestiżowych kolekcji prywatnych, potwierdzając znaczenie tego oryginalnego i samotnego interpretera włoskiego Dwudziestego wieku.
OPIS
„Maternità”, olej na płótnie, 102x82 cm z ramą, 100x80 cm sama płótno, 1968, data i podpis na lewym marginesie.
Na obrazie klasyczny temat afektów rodzinnych zostaje przeistoczony w wizję intensywnej poezji i nowoczesnej plastyczności. Po prawej stronie płótna wyrasta wysoka sylwetka matki, której ciało, zgięte w skłonioną i jednocześnie monumentalną pozycję, wygięwa się ku górze, by rozciągnąć górną rękę nad sceną jak w gest ochronny, podczas gdy drugi konczynę sunie wzdłuż dolnego brzegu. W stronę tego gestu gościnności w lewo w górę wybija się dziecko, uchwycone jako zawieszone w powietrzu w ruchu czystej żywotności, z ramionami i jedną nogą wyciągniętą do przodu w radosnym skoku akrobatycznym. W lewym dolnym rejestrze, prawie w sekwencji czasowej lub lustrzanym odbiciu, druga postać dziecięca odpoczywa tyłem do góry, owinięta barwnymi draperiami, obok drewnianej struktury przypominającej brzeg kołyski, wszystko wyróżnia się na tle ściany przedziwnie podzielonej gęstą siatką kwadratów.
Kompozycję opiera się na wspaniałym balansie między dynamicznym impulsem postaci, rozmieszczonych wzdłuż idealnego otwartego elipsy, a silnym układem ortogonalnym tła w mozaikach, co nadaje przestrzeni niemal mauzoleum powagę. Pociągnięcia pędzla gęste i cięte, zmieniają się od kwadratowych i żywych dotknięć w warstwie tła po długie, modelujące pociągnięcia, które rzeźbią anatomie na płaszczyznach fasetowych. Na centralnym miejscu jest budowa i harmonia chromatyczna, w której sam kolor staje się architekturą i generuje światło: cała powierzchnia pogrążona w ciepłym, słonecznym blasku, skomponowanym z odcieni złotawych ochr, żółci słonecznych i morelowych, na których z kolei, jako delikatny kontrast, leżą różowe blady, cyklameny, magenty i głębokie fiolety kształtujące wymiary matki i dziecka. Na zakończenie doskonałej spójności całości pojawia się żywy profil szmaragdowego i turkusowego koloru, który obramowuje ciała i powraca w dolnych postaciach, tworząc elektryzujący rezonans dopełniający, łączący figury i przestrzeń w tonalnie niezwykle świeżej i muzycznej harmonii.
Namalowana w 1968 roku, płótno plasuje się w pełni dojrzałego okresu Antonio Morato, dojrzewającego od końca lat pięćdziesiątych pod sztuką stylu coraz bardziej intymnego, medytacyjnego i dalekiego od ulotnych mód. Postwojenna assimilacja wielkich awangard europejskich — widoczna w deformacyjnej syntezie pochodzenia picassowskiego i centralności ekspresyjnej palety pamiętającej Matisse’a — prowadzi tu do bardziej skromnej i esencjonalnej obróbki, gdzie kolor pozostaje podstawowym elementem konstrukcji plastycznej objętości. Wróciwszy do ulubionego tematu scen rodzinnych z tą instynktowną wrażliwością, która prowadziła go do nazywania artystów „zwierzętami w okularach” zdolnymi do wychwytywania tego, co krąży w powietrzu, Morato przekracza tradycyjny opis, by namalować archetypiczny i jasny obraz matczynego więzów.
CONDITION REPORT
Dobra ogólna kondycja. Dzieło w całości, z żywymi i dobrze czytelnymi kolorem i pociągnięciami pędzla. Rama powinna być traktowana jako prezent.
Zdjęcie obrazu w aranżacji stworzone sztuczną inteligencją jest wyłącznie przykładowe. Obowiązują tylko pozostałe fotografie, które wiernie ukazują obiekt i jego cechy, zarówno ogólne, jak i detale.
Wysyłka z nadanym śledzeniem i ubezpieczeniem, w odpowiednim opakowaniu.
AUTORE
Antonio Morato (Este, 17 marca 1903 – Padwa, 13 marca 1989), malarz włoski. Kształcił się w żywej Padova lat dwudziestych, poza tradycyjnymi ścieżkami akademickimi. Początkowo zbliżony do nurtu „Novecento”, wyróżnił się wyraźną figuratywną wrażliwością opartą na instynktownym zaangażowaniu w rzeczywistość. Otwarcie nazywał artystów „zwierzętami w okularach”, zdolnymi do wcześniejszego wychwytywania tego, co unosiło się w powietrzu. W pierwszych obrazach, poświęconych martwym naturom, maskom i pejzażom, złączył autentyczne ludowe zmysłowanie z najwyższą starannością formy i kompozycji.
Po II wojnie światowej jego język ewoluował, przyswajając pionizujące kompozycje Picassa i chromatyzm Matisse’a, by od końca lat pięćdziesiątych przejść do bardziej intymnej i rozczarowanej produkcji. Strzegąc przed modami, jego późniejsza faza nabrała tonów bardziej introspektywnych: prymitywny, idyjski śpiew pejzażu Veneto ustąpił miejsca malarstwu, które wyrażało namacalny dyskomfort związany z postępującą urbanizacją i cywilizacją przemysłową. Jego typowe tematy zostały oddane za pomocą skromniejszego i bardziej esencjonalnego prowadzenia koloru, pozostawiając kolor jako centralny element w budowaniu objętości.
Z technicznego punktu widzenia, oprócz bycia utalentowanym malarzem sztalugowym, potrafiącym pracować od oleju po pastel, Morato był znakomitym freskantem. Wśród jego najważniejszych publicznych dzieł wyróżniają się dekoracje „Sali studentek” w Palazzo Bo oraz cykle freskowe, w tym „Via Crucis” w padwajskim kościele Sacra Famiglia (1939–1940). Dziś jego prace, cenne świadectwo całego zakresu jego parabolii stylistycznej, są przechowywane i upiększane w kolekcjach miejskich Padwy i stanowią część prestiżowych kolekcji prywatnych, potwierdzając znaczenie tego oryginalnego i samotnego interpretera włoskiego Dwudziestego wieku.
OPIS
„Maternità”, olej na płótnie, 102x82 cm z ramą, 100x80 cm sama płótno, 1968, data i podpis na lewym marginesie.
Na obrazie klasyczny temat afektów rodzinnych zostaje przeistoczony w wizję intensywnej poezji i nowoczesnej plastyczności. Po prawej stronie płótna wyrasta wysoka sylwetka matki, której ciało, zgięte w skłonioną i jednocześnie monumentalną pozycję, wygięwa się ku górze, by rozciągnąć górną rękę nad sceną jak w gest ochronny, podczas gdy drugi konczynę sunie wzdłuż dolnego brzegu. W stronę tego gestu gościnności w lewo w górę wybija się dziecko, uchwycone jako zawieszone w powietrzu w ruchu czystej żywotności, z ramionami i jedną nogą wyciągniętą do przodu w radosnym skoku akrobatycznym. W lewym dolnym rejestrze, prawie w sekwencji czasowej lub lustrzanym odbiciu, druga postać dziecięca odpoczywa tyłem do góry, owinięta barwnymi draperiami, obok drewnianej struktury przypominającej brzeg kołyski, wszystko wyróżnia się na tle ściany przedziwnie podzielonej gęstą siatką kwadratów.
Kompozycję opiera się na wspaniałym balansie między dynamicznym impulsem postaci, rozmieszczonych wzdłuż idealnego otwartego elipsy, a silnym układem ortogonalnym tła w mozaikach, co nadaje przestrzeni niemal mauzoleum powagę. Pociągnięcia pędzla gęste i cięte, zmieniają się od kwadratowych i żywych dotknięć w warstwie tła po długie, modelujące pociągnięcia, które rzeźbią anatomie na płaszczyznach fasetowych. Na centralnym miejscu jest budowa i harmonia chromatyczna, w której sam kolor staje się architekturą i generuje światło: cała powierzchnia pogrążona w ciepłym, słonecznym blasku, skomponowanym z odcieni złotawych ochr, żółci słonecznych i morelowych, na których z kolei, jako delikatny kontrast, leżą różowe blady, cyklameny, magenty i głębokie fiolety kształtujące wymiary matki i dziecka. Na zakończenie doskonałej spójności całości pojawia się żywy profil szmaragdowego i turkusowego koloru, który obramowuje ciała i powraca w dolnych postaciach, tworząc elektryzujący rezonans dopełniający, łączący figury i przestrzeń w tonalnie niezwykle świeżej i muzycznej harmonii.
Namalowana w 1968 roku, płótno plasuje się w pełni dojrzałego okresu Antonio Morato, dojrzewającego od końca lat pięćdziesiątych pod sztuką stylu coraz bardziej intymnego, medytacyjnego i dalekiego od ulotnych mód. Postwojenna assimilacja wielkich awangard europejskich — widoczna w deformacyjnej syntezie pochodzenia picassowskiego i centralności ekspresyjnej palety pamiętającej Matisse’a — prowadzi tu do bardziej skromnej i esencjonalnej obróbki, gdzie kolor pozostaje podstawowym elementem konstrukcji plastycznej objętości. Wróciwszy do ulubionego tematu scen rodzinnych z tą instynktowną wrażliwością, która prowadziła go do nazywania artystów „zwierzętami w okularach” zdolnymi do wychwytywania tego, co krąży w powietrzu, Morato przekracza tradycyjny opis, by namalować archetypiczny i jasny obraz matczynego więzów.
CONDITION REPORT
Dobra ogólna kondycja. Dzieło w całości, z żywymi i dobrze czytelnymi kolorem i pociągnięciami pędzla. Rama powinna być traktowana jako prezent.
Zdjęcie obrazu w aranżacji stworzone sztuczną inteligencją jest wyłącznie przykładowe. Obowiązują tylko pozostałe fotografie, które wiernie ukazują obiekt i jego cechy, zarówno ogólne, jak i detale.
Wysyłka z nadanym śledzeniem i ubezpieczeniem, w odpowiednim opakowaniu.

