Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)






Posiada magisterium z filmu i sztuk wizualnych; doświadczony kurator, pisarz i badacz.
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 146014
Doskonała ocena na Trustpilot.
Unikatowe dzieło Alessandra Padovana z 2026 roku, zatytułowane „3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)”, to czerwona, trójwymiarowa praca w technice Screw Art, wykonana z użyciem śrub, żelaza i drewna, umieszczona w gablocie z pleksiglasu.
Opis od sprzedawcy
Dzieło narodziło się z idealnego dialogu z poszukiwaniem Bernarda Aubertina, artysty Nouveau Réalisme, który uczynił z czerwieni, powtórzeń i materii centralne elementy swojej poezji. W jego pracach serializacja prostych, codziennych elementów staje się językiem zdolnym wywoływać napięcie, energię, zniszczenie i przemianę.
W niniejszym dziele tradycja została jednak zreinterpretowana poprzez element charakterystyczny dla moich badań: wieniec.
Zamiast gwoździ używanych przez Aubertina, zastosowałem setki śrub, rozmieszczonych według precyzyjnej struktury geometrycznej na czerwonej powierzchni. Śruba, element zwykle kojarzony z łączeniem, budową i mechaniką, tutaj przekształca się w autonomny element artystyczny. Jej powtarzanie generuje powierzchnię trójwymiarową, na której światło, cień i głębia nieustannie modyfikują percepcję dzieła.
Czerwień otula kompozycję jak powierzchnię nasyconą energią, podczas gdy śruby wyłaniają się z płaszczyzny, tworząc pewnego rodzaju wibrację wzrokową. Z perspektywy frontalnej kompozycja wydaje się uporządkowana i minimalistyczna; patrząc z boku, ukazuje swoją prawdziwą trójwymiarową i materialną naturę.
Dzieło nie ma być jedynie cytatem Aubertina, lecz współczesną reinterpretacją jego języka, zastępując gwoździa śrubą i przekształcając przedmiot przemysłowy w znak artystyczny.
Śruba staje się więc symbolem konstrukcji i zniszczenia jednocześnie: to, co zwykle służy łączeniu i mocowaniu, używane jest do tworzenia niepokojącej, intensywnej i głęboko materialnej powierzchni.
To właśnie w tym kontraście między porządkiem a napięciem, konstrukcją a zniszczeniem, dwuwymiarowością a trójwymiarowością rodzi się tożsamość dzieła.
Dzieło artysty Alessandro Padovan, znanego na całym świecie z techniki Screw Art.
Dzieło ozdobione jest gablotką z plexiglasu.
Gablota transparentna izoluje i chroni, przemieniając dzieło w współczesną relikwię.
Dzieła tego współczesnego artysty wpisują się w duch Pop Art, Screw Art, sztuki konceptualnej i sztuki miejskiej, nawiązując pod względem języka wizualnego i kulturowego do twórczości takich gigantów jak Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami i Damien Hirst.
Allo stesso tempo, la ricerca artistica dialoga con l’immaginario del lusso, della moda iconica e del design globale, evocando simboli ikonowe i marki uniwersalnie rozpoznawalne jak Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari Porsche Lamborghini.
Le opere non sono repliche né collaborazioni ufficiali con artisti o marchi citati, ma creazioni originali, realizzate con uno stile personale che riflette una critica e una rilettura del consumismo, del valore simbolicznego brand i sztuki jako obiektu kulturowego współczesnego.
To podejście czyni dzieła szczególnie cenionymi przez kolekcjonerów i miłośników sztuki współczesnej, luksusowej Pop Art, konceptualnego street artu i sztuki inspirowanej wielkimi ikonami marek, przy jednoczesnym zachowaniu silnej autonomicznej tożsamości artystycznej.
Dzieło narodziło się z idealnego dialogu z poszukiwaniem Bernarda Aubertina, artysty Nouveau Réalisme, który uczynił z czerwieni, powtórzeń i materii centralne elementy swojej poezji. W jego pracach serializacja prostych, codziennych elementów staje się językiem zdolnym wywoływać napięcie, energię, zniszczenie i przemianę.
W niniejszym dziele tradycja została jednak zreinterpretowana poprzez element charakterystyczny dla moich badań: wieniec.
Zamiast gwoździ używanych przez Aubertina, zastosowałem setki śrub, rozmieszczonych według precyzyjnej struktury geometrycznej na czerwonej powierzchni. Śruba, element zwykle kojarzony z łączeniem, budową i mechaniką, tutaj przekształca się w autonomny element artystyczny. Jej powtarzanie generuje powierzchnię trójwymiarową, na której światło, cień i głębia nieustannie modyfikują percepcję dzieła.
Czerwień otula kompozycję jak powierzchnię nasyconą energią, podczas gdy śruby wyłaniają się z płaszczyzny, tworząc pewnego rodzaju wibrację wzrokową. Z perspektywy frontalnej kompozycja wydaje się uporządkowana i minimalistyczna; patrząc z boku, ukazuje swoją prawdziwą trójwymiarową i materialną naturę.
Dzieło nie ma być jedynie cytatem Aubertina, lecz współczesną reinterpretacją jego języka, zastępując gwoździa śrubą i przekształcając przedmiot przemysłowy w znak artystyczny.
Śruba staje się więc symbolem konstrukcji i zniszczenia jednocześnie: to, co zwykle służy łączeniu i mocowaniu, używane jest do tworzenia niepokojącej, intensywnej i głęboko materialnej powierzchni.
To właśnie w tym kontraście między porządkiem a napięciem, konstrukcją a zniszczeniem, dwuwymiarowością a trójwymiarowością rodzi się tożsamość dzieła.
Dzieło artysty Alessandro Padovan, znanego na całym świecie z techniki Screw Art.
Dzieło ozdobione jest gablotką z plexiglasu.
Gablota transparentna izoluje i chroni, przemieniając dzieło w współczesną relikwię.
Dzieła tego współczesnego artysty wpisują się w duch Pop Art, Screw Art, sztuki konceptualnej i sztuki miejskiej, nawiązując pod względem języka wizualnego i kulturowego do twórczości takich gigantów jak Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami i Damien Hirst.
Allo stesso tempo, la ricerca artistica dialoga con l’immaginario del lusso, della moda iconica e del design globale, evocando simboli ikonowe i marki uniwersalnie rozpoznawalne jak Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari Porsche Lamborghini.
Le opere non sono repliche né collaborazioni ufficiali con artisti o marchi citati, ma creazioni originali, realizzate con uno stile personale che riflette una critica e una rilettura del consumismo, del valore simbolicznego brand i sztuki jako obiektu kulturowego współczesnego.
To podejście czyni dzieła szczególnie cenionymi przez kolekcjonerów i miłośników sztuki współczesnej, luksusowej Pop Art, konceptualnego street artu i sztuki inspirowanej wielkimi ikonami marek, przy jednoczesnym zachowaniu silnej autonomicznej tożsamości artystycznej.
