(MONTIEL) - "PESQUERO"





Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 146014
Doskonała ocena na Trustpilot.
Opis od sprzedawcy
José Leonardo Montiel García (Montiel) jest kubańskim artystą wizualnym z Santa Clara, Villa Clara, którego droga twórcza rozwijała się między sztuką, nauczaniem a promocją kulturalną. Obecnie mieszka i prowadzi swoją praktykę artystyczną w Hiszpanii.
Jego praca konstruuje się w ramach otwartej i eksperymentalnej koncepcji sztuk wizualnych. Rysunek, malarstwo, rzeźba, ceramika, grafika, fotografia, instalacja i projektowanie graficzne stanowią część praktyki multidyscyplinarnej, w której materiały, przedmioty i ich możliwości przemian zyskują szczególne znaczenie.
Na przestrzeni swojej drogi Montiel rozumie tworzenie nie tylko jako indywidualną produkcję, ale jako sposób nawiązywania relacji z otoczeniem i generowania wspólnych doświadczeń. Ta koncepcja sprzyja ścisłemu związkowi między pracą artystyczną, edukacją a pracą społeczną.
Jego doświadczenie dydaktyczne i zaangażowanie jako promotor kultury zaowocowały warsztatami, salonami, działaniami plastycznymi, projektami wystawowymi i interwencjami w przestrzeniach publicznych. Z tych obszarów pracował nad kształceniem artystycznym i tworzeniem przestrzeni zdolnych przybliżać sztuki wizualne różnym społecznościom, rozumiejąc kulturę jako teren udziału, wiedzy i transformacji.
Ta wymiar jego kariery nabrał szczególnego znaczenia zarówno w Kubie, jak i w Wenezueli, gdzie realizował projekty o charakterze artystycznym i społecznym, interwencje urbanistyczne, murale i propozycje rzeźb, a także brał udział w inicjatywach mających na celu tworzenie i promowanie nowych przestrzeni dla sztuk wizualnych.
Wśród tych doświadczeń znajduje się utworzenie i promocja, w 2013 roku, Galerii Sztuki Armando Reverón w stanie Vargas, Wenezuela, a także realizacja projektów społecznościowych, muralów miejskich i interwencji w różnych przestrzeniach publicznych.
Równocześnie jego praca była częścią wystaw osobistych i zbiorowych na Kubie, we Wenezueli i w Hiszpanii. Jego dorobek został uhonorowany licznymi nagrodami i wyróżnieniami, między innymi trzy razy z rzędu zdobył „Grand Prix Escaramujo Nacional en Artes Plásticas” w latach 2011, 2015 i 2017; Grand Prix stypendium „Reino de este Mundo” organizowanego przez Association Hermanos Sais AHS w 2017; pierwsza nagroda na Salón de Pequeño Formato w 2018; oraz nagroda na I Salón de Paisaje Rural, Urbano y de Marinas Edelson Machado w 2019.
W ostatnich latach jego praktyka artystyczna kontynuuje rozwój w Hiszpanii. W 2023 roku zrealizował swoją pierwszą wystawę solo NEGRO w Galerii/vinoteki „VINAURO” w Granadzie. W 2024 zaprezentował projekt osobisty NEGRO w Centrum Kultury „EL TUMBAO” w Alicante, a w 2025 wziął udział w wystawach zbiorowych AJIACO i MANIGUEROS w Galerii „VALBUENA”, El Campello, Alicante. Wystawa zbiorowa „CONVERGENTES” w Galerii VEARTE, Alicante, Hiszpania, 2026.
https://www.instagram.com/tarequera/?utm_source=ig_web_button_share_sheet
https://www.vanguardia.cu/cultura/16073-leonardo-montiel-guerrero
https://www.instagram.com/p/DdeD4iAjvBW/
Dzieło „PESQUERO” o wymiarach 73 x 100 cm ukazuje łódź jako architekturę pamięci, ciało zbudowane do przemieszczenia się, które wydaje się zatrzymane w czasie nieokreślonym. Jego postać starzejąca się, naznaczona teksturami, zużyciem i ziemistymi tonami, mówi o tym, co pozostaje po podróży: ślady czasu, pracy i doświadczenia.
Kontrast między solidnością jednostki a ciszą tła w odcieniu niebieskim wywołuje wrażenie pauzy. Łódź przestaje być jedynie przeznaczona do żeglugi; staje się schronieniem, terytorium i świadkiem. W niej współistnieją idea wyjazdu i możliwość powrotu, dwa stany głęboko związane z ludzkim doświadczeniem opuszczenia miejsca, nie całkowicie od niego odchodząc.
Obecność gwiazdy na horyzoncie wzmacnia tę wymiar symboliczny. Może to być księżyc, słońce lub po prostu odległy znak: punkt orientacyjny wobec niepewności. Tymczasem linie biegnące po łodzi tworzą rodzaj kartografii, gdzie każdy zużycie zdaje się rejestrować przebytą drogę.
Dzieło proponuje tym samym refleksję nad podróżą, przynależnością i pamięcią. Nie mówi wyłącznie o przemieszczaniu się z jednego terytorium do drugiego, lecz o tym, co zabieramy ze sobą, gdy odchodzimy. Łódź staje się metaforą jednostki: wrażliwą strukturą, która przebywa czas, nosząc znamiona własnej historii.
Podróż kończy się w jakimś miejscu; pamięć kontynuuje żeglugę.
José Leonardo Montiel García (Montiel) jest kubańskim artystą wizualnym z Santa Clara, Villa Clara, którego droga twórcza rozwijała się między sztuką, nauczaniem a promocją kulturalną. Obecnie mieszka i prowadzi swoją praktykę artystyczną w Hiszpanii.
Jego praca konstruuje się w ramach otwartej i eksperymentalnej koncepcji sztuk wizualnych. Rysunek, malarstwo, rzeźba, ceramika, grafika, fotografia, instalacja i projektowanie graficzne stanowią część praktyki multidyscyplinarnej, w której materiały, przedmioty i ich możliwości przemian zyskują szczególne znaczenie.
Na przestrzeni swojej drogi Montiel rozumie tworzenie nie tylko jako indywidualną produkcję, ale jako sposób nawiązywania relacji z otoczeniem i generowania wspólnych doświadczeń. Ta koncepcja sprzyja ścisłemu związkowi między pracą artystyczną, edukacją a pracą społeczną.
Jego doświadczenie dydaktyczne i zaangażowanie jako promotor kultury zaowocowały warsztatami, salonami, działaniami plastycznymi, projektami wystawowymi i interwencjami w przestrzeniach publicznych. Z tych obszarów pracował nad kształceniem artystycznym i tworzeniem przestrzeni zdolnych przybliżać sztuki wizualne różnym społecznościom, rozumiejąc kulturę jako teren udziału, wiedzy i transformacji.
Ta wymiar jego kariery nabrał szczególnego znaczenia zarówno w Kubie, jak i w Wenezueli, gdzie realizował projekty o charakterze artystycznym i społecznym, interwencje urbanistyczne, murale i propozycje rzeźb, a także brał udział w inicjatywach mających na celu tworzenie i promowanie nowych przestrzeni dla sztuk wizualnych.
Wśród tych doświadczeń znajduje się utworzenie i promocja, w 2013 roku, Galerii Sztuki Armando Reverón w stanie Vargas, Wenezuela, a także realizacja projektów społecznościowych, muralów miejskich i interwencji w różnych przestrzeniach publicznych.
Równocześnie jego praca była częścią wystaw osobistych i zbiorowych na Kubie, we Wenezueli i w Hiszpanii. Jego dorobek został uhonorowany licznymi nagrodami i wyróżnieniami, między innymi trzy razy z rzędu zdobył „Grand Prix Escaramujo Nacional en Artes Plásticas” w latach 2011, 2015 i 2017; Grand Prix stypendium „Reino de este Mundo” organizowanego przez Association Hermanos Sais AHS w 2017; pierwsza nagroda na Salón de Pequeño Formato w 2018; oraz nagroda na I Salón de Paisaje Rural, Urbano y de Marinas Edelson Machado w 2019.
W ostatnich latach jego praktyka artystyczna kontynuuje rozwój w Hiszpanii. W 2023 roku zrealizował swoją pierwszą wystawę solo NEGRO w Galerii/vinoteki „VINAURO” w Granadzie. W 2024 zaprezentował projekt osobisty NEGRO w Centrum Kultury „EL TUMBAO” w Alicante, a w 2025 wziął udział w wystawach zbiorowych AJIACO i MANIGUEROS w Galerii „VALBUENA”, El Campello, Alicante. Wystawa zbiorowa „CONVERGENTES” w Galerii VEARTE, Alicante, Hiszpania, 2026.
https://www.instagram.com/tarequera/?utm_source=ig_web_button_share_sheet
https://www.vanguardia.cu/cultura/16073-leonardo-montiel-guerrero
https://www.instagram.com/p/DdeD4iAjvBW/
Dzieło „PESQUERO” o wymiarach 73 x 100 cm ukazuje łódź jako architekturę pamięci, ciało zbudowane do przemieszczenia się, które wydaje się zatrzymane w czasie nieokreślonym. Jego postać starzejąca się, naznaczona teksturami, zużyciem i ziemistymi tonami, mówi o tym, co pozostaje po podróży: ślady czasu, pracy i doświadczenia.
Kontrast między solidnością jednostki a ciszą tła w odcieniu niebieskim wywołuje wrażenie pauzy. Łódź przestaje być jedynie przeznaczona do żeglugi; staje się schronieniem, terytorium i świadkiem. W niej współistnieją idea wyjazdu i możliwość powrotu, dwa stany głęboko związane z ludzkim doświadczeniem opuszczenia miejsca, nie całkowicie od niego odchodząc.
Obecność gwiazdy na horyzoncie wzmacnia tę wymiar symboliczny. Może to być księżyc, słońce lub po prostu odległy znak: punkt orientacyjny wobec niepewności. Tymczasem linie biegnące po łodzi tworzą rodzaj kartografii, gdzie każdy zużycie zdaje się rejestrować przebytą drogę.
Dzieło proponuje tym samym refleksję nad podróżą, przynależnością i pamięcią. Nie mówi wyłącznie o przemieszczaniu się z jednego terytorium do drugiego, lecz o tym, co zabieramy ze sobą, gdy odchodzimy. Łódź staje się metaforą jednostki: wrażliwą strukturą, która przebywa czas, nosząc znamiona własnej historii.
Podróż kończy się w jakimś miejscu; pamięć kontynuuje żeglugę.

