Georges André Klein(1901-1992) - Propriété à Rouvray






Ukończyła studia jako francuski licytator i pracowała w dziale wycen Sotheby’s Paryż.
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 145967
Doskonała ocena na Trustpilot.
Sygnowany, oryginalny obraz olejny Propriété à Rouvray autorstwa Georges’a André Kleina to francuski pejzaż z lat 1940–1950 o wymiarach 81 × 60 cm.
Opis od sprzedawcy
Georges André KLEIN(1901-1992)
Własność w Rouvray
Znaczący olej na płótnie.
Wymiary :
- dzieło : 81 x 60 cm
Proveniencja : Kolekcja prywatna.
Świetny stan.
Georges-André Klein to malarz orientalista, urodzony 28 grudnia 1901 roku w Paryżu, członek Société nationale des beaux-arts, zmarły 17 października 1992 w Ivry-sur-Seine.
Biografia
Po uczęszczaniu na kursy Akademii Juliana w 1918 roku, w Atelier Biloul (gdzie w 1920 roku poznał Eugène Dabit) i w École nationale supérieure des arts décoratifs, gdzie zaprzyjaźnia się z artystami tworzącymi grupę malarzy realności poetyckiej, Georges-André Klein, dostrzeżony przez Antoine’a Bourdelle’a, został poproszony o pracę przez siedem lat (1923–1929) z rzeźbiarzem, dla którego zaprojektuje makiety pomników i wygraweruje brązy. Dictionnaire Bénézit podaje, że malarstwo Georges‑André Kleina było wcześnie inspirowane przez „jego przyjaciela Maurice’a Loutreuila”, co Lynne Thornton koryguje, twierdząc, że Klein w rzeczywistości nigdy nie poznał Loutreuila, ale jego twórczość miała bardzo głęboki wpływ na niego dzięki wspólnemu przyjacielowi, którego spotkał w 1923 roku, malarz Christian Caillard.
Jednak nie jest zupełnie bezsensowne myślenie, że Klein rzeczywiście uczęszczał do Loutreuila między 1923 rokiem a śmiercią tego ostatniego, w jego czterdziestym roku życia, w styczniu 1925. Czterech towarzyszy, Eugène Dabit, Béatrice Appia, Christian Caillard i Georges-Henri Klein, wydaje się, że mieli wspólną cechę – podziwiać i przyjaźnie odwiedzać mistrza pod numerem 20 na Rue du Pré-Saint-Gervais, tworząc nawet w hołdzie swemu starszemu bratu nieformalną Szkołę Pré-Saint-Gervais. Eugène Dabit kodyfikuje te wspomnienia w nowelach, Un bal à Belleville, w której wspomina, poza warsztatem Loutreuila, gorliwe odwiedziny przez nasze cztery artystów popularnego bistro Belleville, bar Télégraphe.
Międzynarodowa wystawa kolonialna, 1931, pawilon Maroka
To w wyniku zachwytu po wizycie na Międzynarodowej Wystawie Kolonialnej w 1931 roku, Georges-André Klein udał się do Maroka, gdzie powrócił każdego kolejnego zimowego sezonu. W 1936 roku wyjechał na rok na Madagaskar, „który przemierzał samochodem lub taxi-brousse, odkrywając barwy, które już go fascynowały w Afryce Północnej”, i stamtąd odwiedził wyspy Réunion i Mauritius. Parisijskie Giełdowe miasto, które przyznało mu stypendium w 1937 roku, zostało wyposażone w podróż, która zmusiła go do ponownego wyjazdu w 1938 roku na wyprawę, którą skróciła II wojna światowa. Nasz artysta powrócił jednak do Algierii między 1942 a 1945 rokiem.
Po kilku pobytach we Korsyce około 1950 roku, zwłaszcza w Pino, po także podróżach po Hiszpanii i Sycylii, które odbywa z dawno utraconym przyjacielem Christian Caillard, Georges-André Klein wyjechał w 1958 roku po raz drugi na Madagaskar, „malując w Amboasary dzieci i kobiety naga piersi na tle bogatych motywów”, spotykając tam Victorię, którą poślubił w 1966 roku w Paryżu. W 1968 roku spędza pięć miesięcy w Bamako.
„Malarz świata, nie boi się żadnego gatunku” – powiedział Jean-Pierre Delarge. W tworzeniu katalogu jego spadku, rok po śmierci Georges‑André Kleina, która miała miejsce w 1992 roku, Dominique Ribeyre i Florence Berton ustalają, że podróże malarza uczyniły go również — podobnie jak jego przyjaciel Pierre Bourut — wnikliwym kolekcjonerem.
Georges André KLEIN(1901-1992)
Własność w Rouvray
Znaczący olej na płótnie.
Wymiary :
- dzieło : 81 x 60 cm
Proveniencja : Kolekcja prywatna.
Świetny stan.
Georges-André Klein to malarz orientalista, urodzony 28 grudnia 1901 roku w Paryżu, członek Société nationale des beaux-arts, zmarły 17 października 1992 w Ivry-sur-Seine.
Biografia
Po uczęszczaniu na kursy Akademii Juliana w 1918 roku, w Atelier Biloul (gdzie w 1920 roku poznał Eugène Dabit) i w École nationale supérieure des arts décoratifs, gdzie zaprzyjaźnia się z artystami tworzącymi grupę malarzy realności poetyckiej, Georges-André Klein, dostrzeżony przez Antoine’a Bourdelle’a, został poproszony o pracę przez siedem lat (1923–1929) z rzeźbiarzem, dla którego zaprojektuje makiety pomników i wygraweruje brązy. Dictionnaire Bénézit podaje, że malarstwo Georges‑André Kleina było wcześnie inspirowane przez „jego przyjaciela Maurice’a Loutreuila”, co Lynne Thornton koryguje, twierdząc, że Klein w rzeczywistości nigdy nie poznał Loutreuila, ale jego twórczość miała bardzo głęboki wpływ na niego dzięki wspólnemu przyjacielowi, którego spotkał w 1923 roku, malarz Christian Caillard.
Jednak nie jest zupełnie bezsensowne myślenie, że Klein rzeczywiście uczęszczał do Loutreuila między 1923 rokiem a śmiercią tego ostatniego, w jego czterdziestym roku życia, w styczniu 1925. Czterech towarzyszy, Eugène Dabit, Béatrice Appia, Christian Caillard i Georges-Henri Klein, wydaje się, że mieli wspólną cechę – podziwiać i przyjaźnie odwiedzać mistrza pod numerem 20 na Rue du Pré-Saint-Gervais, tworząc nawet w hołdzie swemu starszemu bratu nieformalną Szkołę Pré-Saint-Gervais. Eugène Dabit kodyfikuje te wspomnienia w nowelach, Un bal à Belleville, w której wspomina, poza warsztatem Loutreuila, gorliwe odwiedziny przez nasze cztery artystów popularnego bistro Belleville, bar Télégraphe.
Międzynarodowa wystawa kolonialna, 1931, pawilon Maroka
To w wyniku zachwytu po wizycie na Międzynarodowej Wystawie Kolonialnej w 1931 roku, Georges-André Klein udał się do Maroka, gdzie powrócił każdego kolejnego zimowego sezonu. W 1936 roku wyjechał na rok na Madagaskar, „który przemierzał samochodem lub taxi-brousse, odkrywając barwy, które już go fascynowały w Afryce Północnej”, i stamtąd odwiedził wyspy Réunion i Mauritius. Parisijskie Giełdowe miasto, które przyznało mu stypendium w 1937 roku, zostało wyposażone w podróż, która zmusiła go do ponownego wyjazdu w 1938 roku na wyprawę, którą skróciła II wojna światowa. Nasz artysta powrócił jednak do Algierii między 1942 a 1945 rokiem.
Po kilku pobytach we Korsyce około 1950 roku, zwłaszcza w Pino, po także podróżach po Hiszpanii i Sycylii, które odbywa z dawno utraconym przyjacielem Christian Caillard, Georges-André Klein wyjechał w 1958 roku po raz drugi na Madagaskar, „malując w Amboasary dzieci i kobiety naga piersi na tle bogatych motywów”, spotykając tam Victorię, którą poślubił w 1966 roku w Paryżu. W 1968 roku spędza pięć miesięcy w Bamako.
„Malarz świata, nie boi się żadnego gatunku” – powiedział Jean-Pierre Delarge. W tworzeniu katalogu jego spadku, rok po śmierci Georges‑André Kleina, która miała miejsce w 1992 roku, Dominique Ribeyre i Florence Berton ustalają, że podróże malarza uczyniły go również — podobnie jak jego przyjaciel Pierre Bourut — wnikliwym kolekcjonerem.
